Eindeloze gordijnen

28-9-2016 10:06

Door Liesbeth Mende

Mevrouw Saliye woont in Crooswijk. Vanuit haar appartement kijkt ze uit op een grote boom met frisse groene bladeren. Ze geeft me een kop thee en glimlacht naar me. Ze houdt haar rechterpols de lucht in. 'Pijn,' zegt ze. Mevrouw Saliye komt uit Turkije. Ze spreekt gebrekkig Nederlands, maar we kunnen elkaar redelijk verstaan. Ze vertelt dat ze zelf ook in de schoonmaak heeft gewerkt. Ze maakte kantoren schoon, maar werkte zo hard dat haar lijf versleten is.

Ik kijk de kamer rond. De plavuizen blinken, er is geen kruimel op de grond te ontdekken. In de hoek staat een smetteloze glazen kast, waarin twee grote lijsten met foto's van haar volwassen zonen staan. De jongste draagt een snor. Het ruikt hier sterk naar citroen. Het is alsof de werkster net de deur achter zich dicht heeft getrokken. Wat kom ik hier eigenlijk doen?

Mevrouw Saliye staat moeizaam op. Als ze loopt vertrekt haar gezicht een beetje. Ze loopt naar de keuken en komt terug met een schoteltje met kaakjes. 'Ik ben jong getrouwd en naar Nederland gekomen,’ zegt ze. Ze vertelt over haar zonen en over haar familie. 'Mijn familie woont nog in Turkije. Ik ben de enige die hier woont.' Haar familie woont in een klein dorp en heeft weinig geld. 'Mijn zus heeft vijf kinderen,’ vertelt ze. 'Mijn familie was boos. Wie neemt er nu vijf kinderen! Dat kost geld. Dat is stom.' Ze schudt haar hoofd. 'Ik heb er twee.’

Ik mag gordijnen gaan strijken. Ze doet voor hoe ik het moet doen. Met lange halen over de grote lappen stof. Van binnen naar buiten. Ik probeer haar bewegingen na te doen. Ze glimlacht. Dan verdwijnt ze de keuken in. Ik strijk met grote bewegingen. Van binnen naar buiten. De stoom van het strijkijzer walmt in mijn gezicht. Er lijkt geen einde aan de lappen te komen. Ik krijg het steeds warmer.

Ik ga steeds meer op in de eindeloze gordijnen. Ik weet niet meer waar ze beginnen of waar ze eindigen. De stoom verdooft me. Het ijzer glijdt met lange bewegingen over het stof. Ik zie een dorp in Turkije voor me, een afgelegen dorp. Er staan kleine huisjes bij elkaar. Bij elk huis staat een geit aan een touw. Het is bloedheet en droog. Overal is zand. Als je loopt stuift het zand op. Het zand stuift de huizen binnen. Saliye staat in haar huis. Ze probeert te poetsen. Ze wrijft met haar vochtige doek over haar meubels, langs de muren, over de vloer. Maar daardoor blijft het zand juist plakken. Alles ziet bruin van het zand.

Ik schrik op. Mevrouw Saliye komt binnen met twee mandarijnen. We nemen even pauze. We gaan op haar witleren bank zitten. Ik laat mijn blik glijden over het blinkende huis. Mevrouw Saliye komt bijna nooit buiten. Ze zit de hele dag in haar blinkende huis. De deur blijft dicht. Er komt geen korrel zand naar binnen.

Afbeelding / www.kwantex.nl

Rubriek Stof

Liesbeth Mende

Liesbeth Mende (1975) werd geboren in België, groeide op in het Brabantse Wouw en studeerde dramaschrijven in Utrecht. Inmiddels is Rotterdam al jaren haar thuisbasis. Om niet...

Bekijk profiel