De Rotterdam-game!

26-9-2012 20:46

Door Hans van Willigenburg

Agendaloos gesprek met Michael Bas, mede-oprichter RANJ serious games

 

In de zoektocht naar onzichtbare ‘influentials’ - Rotterdammers die slim zijn en veel tot stand brengen maar niet in een tv-panel zitten of door RTL4 gefilmd staan te koken in Noorwegen - stuitte Stadslog maar al te graag op Michael Bas, oer-Rotterdammer en mede-oprichter van ‘RANJ Serious Games’. Het bedrijf, gevestigd aan de Lloydstraat, is een parel in de door bestuurders zo graag aangehaalde (lokale) 'kenniseconomie' en telt ruim vijfentwintig medewerkers die ‘serious games’ bedenken en ontwerpen voor bedrijven/organisaties over de hele wereld. Stadslog ging zonder agenda met Bas in gesprek over Rotterdam, de media, de wereld van nu en de (waan)ideeën die ons parten spelen, en heeft hieronder de boeiendste passages uit dat gesprek voor je bij elkaar gemonteerd.

 

Over onderwijs (en spanningsbogen)

 

'Op de scholen wordt, helaas, nog veel te veel voorgekauwd. Vragen worden gesteld in de vorm van: als dit, als dat, als zus, als zo... wat is dan de uitkomst? Tegen de tijd dat je bij de vraag bent aangekomen, ligt iedereen, bij wijze van spreken, al te slapen. Durf leerlingen - bám! - met een probleem of vraagstuk te confronteren. En laat ze vervolgens maar net zo lang vragen stellen tot ze genoeg info hebben voor het antwoord. Werkt veel beter.'

 

Over cultuur, de natiestaat (en prinses Máxima)

 

In de nieuwe wereld neemt de mogelijkheid om verschillende games te spelen en verschillende identiteiten aan te nemen steeds verder toe. Als gameontwerper interpreteer ik alles als een script; een set regels. Voetbal is een script. Waterpolo is een script. Huisarts-zijn is een script. Rotterdammer-zijn of Nederlander is een script. Die scripts zijn allemaal dynamisch. Bovendien: het ene script beïnvloedt het andere. Vandaar dat ik Máxima helemaal gelijk gaf toen ze zei dat “dé” Nederlander niet bestaat. Je kunt wel zeggen: ik vind het prettig om niet te verdwalen en als ik nergens meer bij hoor, geen enkel script meer volg, tóch nog Nederlander te zijn. Dat snap ik. Maar mijn punt is: het script “Nederlander zijn” betekent vandaag iets anders dan tien jaar geleden. Nu hoort Ali B. daar bijvoorbeeld in, toen nog niet.‘

 

Over games, de werkelijkheid (en fictie)

 

Ik méén het als ik zeg dat alles in de wereld een game is. En volgens een bepaald script verloopt. Maar het zou dom zijn om het verschil tussen feit en fictie te ontkennen. De games die wij maken zijn nooit een doel in zichzelf, maar een middel om de reële wereld beter te maken. Door gedrag te beïnvloeden. Nieuwe verbondenheid te creëren. Hersens te prikkelen. Besluiten te optimaliseren. Games als vervánging van de werkelijkheid? Dat wordt algauw ongezond.

 

Over journalistiek (en de netwerkstad)

 

'Als je steeds hetzelfde type journalist ergens op af stuurt - blank, hoogopgeleid - krijg je steeds hetzelfde verhaal terug. Dat gaat vervelen. En je blik wordt ééndimensionaal. Ooit zijn we betrokken geweest bij een project rond het Afrikaanderplein, waarbij we échte, lokale verhalen naar boven wilden halen. Wat denk je? Dat een allochtoon meisje haar verhaal gaat vertellen aan een blanke veertigplusser? Het eerste wat we toen gedaan hebben, is interviewers rekruteren uit de wijk zèlf. Journalistiek wordt steeds meer: een netwerk in kaart brengen, volgen en beschrijven, liefst van binnenuit.'

 

Over Rotterdam als vestigingsplaats (en de voedingsbodem voor cultuur)

 

'Het draagvlak voor cultuur in deze stad is dun. Ik zie té weinig Rotterdammers die zich er druk over maken. En bereid zijn om er geld aan uit te geven. Aboutaleb is het daar niet mee eens. Die beweert dat Rotterdam "netto" hogeropgeleiden vasthoudt. Dat kan best zijn. Maar mijn indruk is dat de blijvers merendeels businessmanagers zijn. Daar red je de cultuur niet mee.'

 

Over Ranj (en zichtbaarheid)

 

Wij ontwikkelen onder meer games voor managers en beslissers in de gezondheidszorg. Om ze, bijvoorbeeld, te trainen voor het geval er een epidemie uitbreekt. We hebben bij dergelijke projecten ook samengewerkt met het Erasmus MC en viroloog Ab Osterhaus. Zulke zaken spelen zich niet in de openbaarheid af, maar zijn wél van groot belang.’

 

Over Rotterdamse media (en Tedje Langenbach)

 

'In een stad heb je positieve brandhaarden nodig. Mensen die iets aansteken. Eind jaren '80, begin jaren '90 was dat Tedje "MTC" Langenbach. Hij liet Nederland jaloers naar Rotterdam kijken. Er ontwikkelde zich een gevoel van "samen", van "we staan vooraan", van "we're breaking new ground". Dat is weg. Radio Rijnmond was in die dagen ook brutaal en vernieuwend. En nu...? AD/RD? Dat lees ik niet eens.'

 

Over Rotterdammer-zijn (en er genoeg van hebben)

 

Soms heb ik even geen zin meer in het script “Rotterdammer”. Dan denk ik: pleur op met je “open” en “eerlijk” en “ruig”. Dan wil ik gewoon beleefd behandeld worden en even niet iemand tegenkomen die met een verschrikkelijk geluid zijn neus ophaalt en op straat spuugt. Gáádverrrr!

 

Lees deze blog van Michael Bas over 'gamification':

 

http://www.ranj.com/nl/blog/2012-06-09/beter-dan-echt-hoe-games-ons-gelukkiger-slimmer-en-socialer-maken

Rubriek Slim bezig?

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel