Op bezoek bij de gelukscoach

17-7-2013 12:19

Door Hans van Willigenburg

De torenhoge verwachtingen in de havenmetropool: plaag of zegen?

 

Niet zo lang geleden viel  mijn oog op het Twitteraccount @gelukstips waarachter de Gelukscoach Rotterdam schuilgaat. De naam van de coach is Angela Becker (foto). Ik bel haar - mijn journalistieke instinct volgend - meteen op. Stadslog lijkt me een mooi excuus om haar het één en ander te vragen over de zoektocht naar geluk in een grote, West-Europese metropool. Als ik haar website bekijk, blijkt algauw dat die metropool er niet werkelijk toe doet. ‘Geluk is niet afhankelijk van dingen buiten ons, maar van de manier waarop we dingen zien,’ luidt een prominent citaat van Lev Tolstoj onder het kopje ‘Over mezelf’.

 

Open staan voor signalen…

Wanneer ik een paar weken later bij haar aan tafel zit, is mijn openingsvraag misschien niet origineel, maar – hopelijk – wel ter zake: wat is nou eigenlijk geluk? Angela kijkt me ietwat teleurgesteld aan, alsof ze gehoopt had deze vraag over te kunnen slaan. Ze ademt een fikse hap lucht in en zet zich niettemin aan de beantwoording: ‘Geluk is wat je “een staat van zijn” zou kunnen noemen. Het is soms lastig te omschrijven, maar in essentie gaat het erom dat je tevreden bent met wie je bent.’ Tevreden zijn met wie je bent. Het klinkt eenvoudig, maar ook als ketterij: is de moderne maatschappij niet doordesemd van het idee dat tevredenheid de dood is en we eindeloos aan onszelf moeten ‘werken’? Angela Becker knikt: ‘De buitenwereld stelt allerlei eisen. Dat kunnen de massamedia zijn, maar, veel dichterbij, ook ouders, grootouders, broers en zussen. En tegenwoordig ook social media. Als je aan al die eisen wilt voldoen – wat vrijwel onmogelijk is – loop je relatief een grote kans om ongelukkig te worden.’ De link met het citaat van Tolstoj (‘geluk is niet afhankelijk van dingen buiten ons, maar van de manier waarop we dingen zien’) is overduidelijk. Ergo: het creëren van geluk zit per definitie ‘van binnen’ en heeft niets met je huis, je relatie, je inkomen, je auto en je quasi belangrijke carrièreplannen te maken. Klopt dat? Becker: ‘Geluk is niet afhankelijk van deze dingen. Het is iets autonooms dat je anders naar dingen laat kijken.’ Als voorbeeld vertelt ze over de begrafenis van een vriendin waar ze onlangs is geweest, over de verbondenheid tussen de nabestaanden die ze daar gevoeld heeft en de enorme vreugde die deze verbondenheid haar, ondanks de treurige aanleiding, heeft geschonken. Terwijl ze het vertelt lopen de tranen over haar wangen (alsof ze weer op die begrafenis is). Ik moet zelf ook even slikken. Eén ding lijkt me na haar relaas over de begrafenis verrassend helder: Angela staat open voor signalen of golven – of geef er maar een naam aan! – die andere mensen negeren, afweren of verstoten. En in die ontvankelijkheid (waar, kennelijk, óók verdriet ruimschoots naar binnen kan!) zit, zo meen ik te begrijpen, hoe dan ook een onderdeel van het geluk. 

 

Dankbaarheidsdagboek

Op de vraag hoe zij Rotterdammers helpt gelukkig te worden, volgt een aantal termen die langs me heen glijden (‘meditatie’, ‘zingeving’, ‘betekenis’, ‘verbinding’), maar merk ik dat ik opveer bij het woord ‘dankbaarheidsdagboek’. Ofwel, Becker nodigt haar cursisten graag uit om dagelijks iets te noteren waar ze dankbaar voor zijn. Behalve dat het opschrijven daarvan algauw een accentverschuiving betekent over hoe men het eigen leven ziet, is het, volgens Becker, een nuttige oefening om zogezegd ‘in het moment te verblijven’ of ‘een moment te herbeleven’. En in een dankbaarheidsdagboek zijn dat overwegend of bijna uitsluitend, dat spreekt, mooie momenten. Ik merk dat het ‘dankbaarheidsdagboek’ me aanspreekt, misschien niet eens zozeer om zelf bij te houden maar als pittig statement tegenover de ratrace waarin stilstand of langdurige aandacht voor iets of iemand als onwenselijk, raar of niet productief wordt gezien. Natuurlijk blijf ik na drie kwartier interview met Angela nog met een hele hoop vragen zitten, maar de rode draad van haar geluksopvatting is me glashelder: rúk je los uit de wirwar van verwachtingspatronen die anderen of jijzelf over jezelf koesteren en richt je, bijvoorbeeld, veel meer op dingen die er zijn in plaats van de dingen die er niet zijn of er jouws inziens zouden móeten zijn. ‘Je bent niet je gedrag,’ zegt Angela, tenslotte. ‘En je bent ook niet hoe je eruit ziet.’

 

Puur geluk

De kern van haar boodschap dringt via deze twee losse beweringen opnieuw door: de weg naar geluk verloopt binnenin je en niet via uiterlijke aanpassingen of arrangementen. Ergens moet je, als je puur geluk wilt ervaren, met een kettingzaag, schaar, mes of pincet loskomen van je dagelijkse sores en een ‘ziel’ of ‘ruimte’ of ‘tolerantie’ creëren, waar je blij van wordt, en dan niet kortstondig, maar permanent.

 

En wat Rotterdam betreft: hóe verfrissend om te praten met iemand die geluk of welzijn niet koppelt aan fysieke gebouwen, maar aan het gebouw dat in jezelf rechtop staat - of aan diggelen ligt.     

 

Nieuwsgierig geworden? Klik hier naar de website van de Gelukscoach Rotterdam

 

PS: in dit artikel is het woord 'spiritueel' - bewust - niet verwerkt, omdat het volgens de geïnterviewde de indruk zou kunnen wekken dat geluk iets zweverigs is, wat het haars inziens niet is! 

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel