Dudok blijft je verrassen!

16-6-2012 15:49

Door Hans van Willigenburg

Surrealistische bestelervaring in een veelbezocht grand-café

 

Als ik met buitenlanders op stap ben en ik ga een restaurant of grand-café in, dan bereid ik ze meestal voor op de nogal botte omgangsvormen en trage uitvoeringssnelheid van 'Dutch service'. Helaas blijkt er lokaal nog een categorie ónder 'Dutch Service' te bestaan, en dat is 'Rotterdam Service'. Met die laatste service heb ik een vertrouwde band opgebouwd in café Dudok aan de Meent, waar ik in tien tot twintig procent van de gevallen zonder te betalen wegloop omdat het bedienend personeel mij - heen en weer rennend dan wel onverklaarbaar een andere kant uit kijkend - ijskoud minuten bij de kassa aan de vloer laat vastvriezen.

 

Het moet gezegd: de 'Rotterdam Service' bij Dudok is van een ongekend stabiel niveau. In al die jaren zijn de dientdoende obers en oberessen even jong, onervaren, verward en dromerig gebleven. Dat je ter wille van de klantvriendelijkheid óf meer van die dromers annex chaoten dient aan te nemen óf er een paar moet vasthouden, zodat er enigerlei vorm van 'expertise' of 'automatisme' in het bedieningswezen ontstaat, is echter een boodschap die al jaren ergens tussen de werkvloer en het verantwoordelijke management (áls dat al bestaat) klem moet zitten.

 

Toen ik onlangs, samen met een kennis, te Dudok onverwacht snel bezoek kreeg van een ober, dacht ik even dat Dudok's 'Rotterdam Service' misschien bezig was op te klimmen tot 'Dutch Service'. Maar gelukkig... de eenvoudige bestelling van een thee en een bitter lemon liet vervolgens traditioneel lang op zich wachten. Na, pakweg, een kwartier kregen we bezoek van een andere ober - laten we hem Ober B noemen - die ik na zijn beleefde verzoek om een bestelling moest afwimpelen omdat de bestelling immers al geplaatst was. Ober B tikte daarop met een pennetje enkele malen op het touchscreen van zijn handige alleskomtvoorelkaarapparaat en zei op een TomTom-achtige mededelingentoon: 'Ik zie bij dit tafeltje geen bestelling in het systeem staan.' Lichtelijk uit mijn evenwicht gebracht, keek ik de kennis aan de andere kant van het tafeltje aan, ook een regelmatig bezoeker van Dudok. 'We hebben toch een thee en bitter lemon besteld?' checkte ik bij hem. Hij giechelde: 'Ik meen van wel, ja...' 'Een thee en een bitter lemon,' zei Ober B onverstoorbaar, en tikte met het pennetje weer op het touchscreen. 'Komt voor elkaar.'

 

Hij draaide zich routineus om en wij, de kennis en ik, keken Ober B sprakeloos na: niet alleen had hij zojuist, zonder een spier te vertrekken, een heel kwartier succesvol uit de geschiedenisboeken gewist, hij had ons ook, op z'n minst een lichtflits lang, in verwarring achtergelaten over het al dan niet daadwerkelijk bestaan van zijn collega, Ober A. Onwillekeurig bracht ik daarna mijn hand naar mijn kin. Gelukkig, die zat er nog! Niet álle dingen in Dudok staan op losse schroeven...

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel