VALSE HOOP

10-8-2013 00:48

Door Stefan van Hoek

 

Gaat u pinnen?” vraagt het Albert Heijn-kassameisje in de vestiging aan het Vasteland als ik direct doorloop naar de PIN-kassa, omdat daar – in tegenstelling tot bij de andere kassa's – nog niet 1 klant staat. Ja, ik ga pinnen. Vanzelfsprekend ga ik pinnen. Ik schuif immers aan bij de PIN-kassa, dus ga ik pinnen. Met eenzelfde vansprekendheid als waarmee ik muziek onhoorbaar voor anderen over een koptelefoon afspeel, geen gesprekken voer, mijn mobiele telefoon uit zet en slechts geluidloze sluipschutterwinden na het eten van chili con carne laat als ik me in een stiltecoupé in de trein bevind, ga ik in vol ornaat, pal tegenover haar staand, pinnen. Een en ander zonder eerst ook maar aanstalten tot een greep naar munt of bankbiljet te maken.

   Ik besluit mijn voorraad oneliner-wedervragen voor dit soort gevallen niet aan te spreken en volsta met een opgewekt uitgesproken “ja, inderdaad”. Niet gevolgd door een geringschattend “hoe kom je erop?” of vervangen door “slaapt Dolly Parton op haar rug”?, “schijt een wilde beer in het bos?”, “is de paus katholiek?” of “bekommert een politicus zich voornamelijk om zijn eigen hachje?”.

 

Dat wordt dan 3 euro 35,” zegt het meisje, terwijl ik op de display toch echt 3 euro 34 zie staan. Ik besluit geen punt van haar onachtzaamheid te maken, want ik weet dat er toch echt niet meer dan 3 euro 34 van mijn rekening afgeschreven zal worden. Duidelijk is wel dat Albert Heijn heeft veronachtzaamd het personeel doelgericht te trainen en zich te laten specialiseren in het bedienen van de PIN-kassa. Want bij een PIN-kassa is 3 euro 34 toch echt 3 euro 34. Niet 33, niet 35, maar 34. Indachtig mijn levensleidraad “zo strikt als mogelijk, zo vrij als noodzakelijk”. De wetenschap dat de grootste grootgrutter van het land dusdanig op de kleintjes let – en allemaal met als enig oogpunt winstmaximilisatie – dat het zomaar caissières vanachter willekeurige kassa's plukt om vervolgens doodgemoedereerd achter een speciale PIN-kassa te laten zitten. Zonder speciale opleiding, gewoon at random, hup: doe maar een beetje, 3 euro 35 of 3 euro 34, wat maakt het uit? En bij het verschil tussen 34 en 35 dus volkomen inconsequent plotseling niet meer op de kleintjes let. Die wetenschap maakt me woedend.

 

Wraakzuchtig verdom ik het mijn boodschappenmandje netjes in de stapel te zetten en ik overweeg een sticker met “I love PIN-kassa's” op de achterruit van mijn auto te plakken, naast die met “Ik rem niet voor zebra's” erop.

   Eenmaal thuis bekijk ik op Teletekstpagina 520 – ja, ik kijk nog Teletekst, al besef ik dat het in het Twittertijdsgewricht nogal lappen tekst zijn – wat het aandeel Ahold op de AEX heeft gedaan. Gestegen met 12 eurocent. Ook dat nog.

 

Zo zie je maar weer dat logica en rechtvaardigheid niet bestaan in het leven en dat alles slechts berust op valse hoop.

 

Afbeelding/Stefan van Hoek

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel