THE WINTER OF TRASH LOVING

22-1-2013 14:47

Door Stefan van Hoek

Ik ben trots op je, jongen. Laat ze allemaal maar lekker lullen. Maakt niet uit dat ze je uitlachen. Zelf maken ze er allemaal een zootje van. Zij pleuren alles maar gewoon op straat. Jij bent degene die het opruimt. Nogmaals: ik ben trots op je. En jij mag ook best trots op jezelf zijn. Wat? Jij moet trots op jezelf zijn. Je staat goed werk te doen, man. Echt klasse.”

   Ik hoor hem wel, maar toch kost het me enige moeite me geestelijk los te rukken uit het patroon van elkaar opvolgende vierkanten. Stoeptegel na stoeptegel speur ik af op losliggend vuil. Mijn wereld teruggebracht tot één groot ruitjesschrift. Ik kijk mijn motivator aan. Een Indische man. Klein van stuk, grijzend haar in een verzorgde mat tot iets over zijn schouders en een goed bijgehouden grijze knevel onder zijn neus. Terwijl ik met mijn grijper een plastic dop in mijn vuilniszak gooi, vertel ik hem dat ik nog niet één keer ben uitgelachen. Dat het me juist opvalt hoe vaak mensen me vriendelijk goeiedag wensen. Wellicht dat mogelijke geinponems zich bij de aanblik van de grijper in mijn handen wijselijk inhouden.Want als ik er iemand een zwieper mee voor zijn gebit zou geven, kon ik het handige apparaat direct erna uitstekend gebruiken om een begin te maken met het in oude luister terugbrengen van een rij tanden. Boven of onder. Al naar gelang de houding van het hoofd van de reprimandeontvanger.

   “Ik heb dat werk vroeger ook gedaan”, gaat de man verder. “Eerst jaren lang net als jij. Later als voorman. Heb ik die mensen van Topscore begeleid. Nu ben ik met pensioen. Werk jij ook voor Topscore? Er staat niks op je hesje.”

   Ik vertel hem dat ik één dag per week voor de Roteb werk en dat ik daarom kennelijk niet in aanmerking kom voor het dragen van bedrijfskleding. En dat is maar beter ook, want ik verdom het om in shirtreclame over straat te gaan. Daar hangt een prijskaartje aan. Wat krijgt Feyenoord per jaar van hoofdsponsor ASR? Mooi. Deel dat door elf en vervolgens door zeven omdat ik maar één dag per week loop en je weet wat het ongeveer kost Stefan van Hoek met Roteb op de borst of rug door de stad te laten paraderen.

 

Ik vraag me af hoe dat ook weer zat met Topscore. Was dat niet die organisatie die in het leven was geroepen door Nora Storm? Die was opgeheven nadat was gebleken dat de medewerkers soms in drugs uitbetaald kregen? En die later onder de vleugels van de gemeente Rotterdam een doorstart had gemaakt onder de alles verhullende naam Jobscore? Ik zou ook wel in drugs willen worden uitbetaald. Liefst xtc, de lovedrug. De hele dag dansend plastic flesjes, dopjes, blikjes en sigarettenpakjes verliefd nakijken als ze in mijn zak verdwijnen. That winter of 2013 was one hell of a winter of trash loving.

   In hunnie der tijd kregen medewerkers van Topscore nog € 15,- per dag extra voor hun kuisactiviteit. Anno 2013 doen werkloze smeerlappen als ik dat tenminste netjes in ruil voor hun uitkering. En wat zou je daar over zeuren? De koffie, soep en chocolademelk uit de automaat in de kantine zijn nota bene gratis. Al zou de hoeveelheid suiker in de cacaodrank voldoende moeten zijn om de wethouder over te laten vallen. Moeder vraagt of het zo goed is. Of je in een diabeteskwekerij zit.

 

Dus heb ik maar weer een bekertje soep genomen. Groene, dit maal. Net had ik rode. Uit de rechter automaat komen witte bekertjes met groene soep. Uit de linker bekertjes met rode. Tenminste, vandaag. Ik heb ook al eens een dag meegemaakt dat het juist andersom was. Werken bij de Roteb is reuze afwisselend.

   Ik pak twee gratis kranten van de stapel: één Metro en één Spits. Ik prijs me gelukkig hier in de kantine in een omgeving te mogen bivakkeren waar die vodjes bij zeer hoge uitzondering níet op de grond belanden. Ik blader naar de kruiswoordraadsels. Thuis maak ik die altijd op het toilet. Heb ik een hele sport van gemaakt. Eerst wachten totdat de grote boodschap nauwelijks meer in te houden is, dan broek omlaag, op de bril gaan zitten en mezelf niet toestaan de drol in kwestie het ruime sop te laten kiezen vóórdat de puzzel af is. Een man met een missie. Falen is geen optie. Is me tot nu toe dan ook altijd nog gelukt.

   Ik heb al overwogen de kruiswoordraadsels tijdens mijn pauzes óók op de wc te maken. Ze hebben hier geweldige toiletten. Blinkend schoon, glanzend tegelwerk op de muren. En een beenruimte waardoor je je in een spa, kuuroord of wellnesscentrum waant. Eén onoverkomelijk probleem: aan een kwartier pauze heb ik veel te weinig tijd om tot tevredenheid in zo'n résidence door te brengen. Dan zou ik minstens voor een lang weekend willen kunnen boeken.

 

's Middags zit ik in een autobusje met drie Kaapverdianen. Integratie zoals integratie in de praktijk uitpakt. Ik versta geen fuck van wat ze elkaar te melden hebben. En indachtig mijn opvatting 'negentig procent van de mensheid lult toch uit zijn nek, dus hoe minder ik ervan versta, hoe beter' zit ik hier wel prima op de achterbank. Gezellig samen met mijn gedachten kijk ik wat uit het raam, zonder dat de stadstaferelen zich tot werkelijke indrukken ontplooien. Ik bedenk me dat ik ook thuis aan een verhaal had kunnen zitten schrijven en beantwoord die gedachte met de wedergedachte dat ik dan niet hier naar buiten had kunnen zitten staren in een ambiance van zangerige klanken waar ik geen moer van versta. Het is zoals het is. Ontevredenheid is voor mensen met te veel eigen wil en een te groot ego.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel