ROKERIG

27-1-2013 03:58

Door Stefan van Hoek

De hoofdredacteur van de voormalig gratis krant komt het pleintje tussen de Kunsthal en het Natuurmuseum opgefietst, maar ik moet de hand van mijn broertje loslaten als ik hém de hand wil schudden, ik begrijp niet waarom hij op een fiets met voor- én achterop een kinderzitje rijdt, normaal komt hij altijd met de trein vanuit Groningen en dan slaapt hij in hotel Bazar in de Witte de Withstraat of bij de voormalig stadsdichter thuis, ik voel mijn broertje me richting Westzeedijk trekken, maar het is juist de bedoeling dat we iets gaan drinken, aan de bar vraag ik me af wat er zo bitter smaakt, dat moet bier zijn en dat heb ik al in geen maanden gedronken, vandaar dat ik me ineens zo duizelig voel, concludeer ik, aangezien deze zaak twee ingangen heeft, zal het café Timmer zijn, kan goed kloppen want ik hoor geen muziek, een hoop gedoe nu met die geruchten dat de gestolen schilderijen uit de Kunsthal verbrand zouden zijn, vandaar dat die hoofdredacteur helemaal is komen fietsen, prime time, bovenop het nieuws, deadline, kan wel zijn, maar ik neem nog een slok van mijn bier, want als ik toch bezig ben, wil de gewoonte dat ik er voorlopig nog even niet mee ophoud, hoewel deze groene rakker wel erg keihard aankomt, zit er chartreuse met een schuimkop in mijn glas, vraag ik me af, vijfenvijftig procentjes alcohol, dat wil wel aankomen, daar ging ik al eerder achterover van van mijn kruk mijn heil zoeken tussen de schoenen van de overige cliëntèle, hahaha, mijn broertje drinkt cola, waarom staat die barvrouw van De Schouw hier achter de bar, wil zij soms dat ik buffetjuffrouw tegen haar schreeuw of zou die hoofdredacteur hier zijn omdat Feyenoord met Blijdorp op de shirts gaat spelen en hij heel graag in het bootje wil worden voortgetrokken door dolfijnen, ik maak de grap over de ruil tussen de gemeente Ede en Rotterdam, zij die tent van Bram Ladage op ons Binnenwegplein en wij het Wereldvoedselcentrum, mogen zij de duiven en meeuwen er ook bij hebben, de hoofdredacteur begrijpt de clue niet en mijn broertje ook niet, en ik heb geen zin in dat gefrituurde vogelkopje te bijten dat zijn snavel zo over de rand van het plastic bakje uitsteekt, de kleine verdachte Roemeense rekel, kun je die achter de bar weggooien, want er zit ook al geen saus bij, best wel lekkere tieten die kleine blonde maar ik kan niet op haar af stappen, omdat mijn broertje mijn hand te stevig vasthoudt, zo nou heb ik nog steeds niks gegeten en de Burger King zit hier niet bepaald om de hoek, wel een McDonalds hier tegenover, maar daar eet ik niet meer sinds ze hun gevels schijnheilig groen geschilderd hebben, duurzaamheid duurt het langst, warm weer voor een winter, iedereen in korte broek, de barvrouw zegt dat de zeeleeuwen hebben gewonnen en dat ze onvertoond spel speelden nu ze in het roodwit mochten waterpoloën, de hoofdredacteur vraagt me of ik daar niet eens een achtergrondverhaal over kan schrijven, ik kan alles, antwoord ik, maar dan moet mijn broertje wel mijn hand loslaten, nog maar eens een slok van dat groene bier proberen, “heb jij mij niet eens in een verhaal beschreven?” vraagt het kleine blonde vrouwtje met de grote tieten, ik antwoord dat ik het niet meer weet, omdat ik lag te slapen aan het tafeltje, tenminste, in het verhaal en in het echt ook, dus zou het best kunnen dat ik dat ooit heb opgeschreven, schonken ze daar ook chartreuse dan of hadden ze een pilletje in mijn bier gedaan of was ik gewoon moe, als je doet of het heel lang geleden is gebeurd kun je het verhaal over de waterpoloënde zeeleeuwen ook voor de Oud-Rotterdammer schrijven, zegt de hoofdredacteur en bestelt een nieuw rondje, nu moet ik opletten wat er in mijn glas geschonken wordt, maar ik krijg gewoon een blauw flesje en de bar is oud en vergaan, er zitten meer mensen in het rookhok dan in de rest van de zaak, vroeger stond daar een biljart, opgeofferd om de vaste klanten ongestoord te kunnen laten paffen, omdat ze moeilijk aan een keu kunnen gaan zitten hijsen en het goed zou kunnen zijn dat op dat moment de brug over het kanaal open stond; hadden ze sowieso pas de volgende trein kunnen pakken, wel makkelijk dat de hoofdredacteur zijn fiets hier zomaar binnen kwijt kan, ik zou mijn broertje op zo'n zitje kunnen zetten, misschien laat hij dan mijn hand los, want ik heb wel zin in het vrouwtje met de grote borsten, zij heeft tenminste nog sigaretten en weet vast wel wat er met de schilderijen is gebeurd, want we zitten er allemaal met hetzelfde doel voor ogen: een scoop, al zou een sigaret daar wel bij helpen, de barvrouw zit met haar rug naar de cliëntèle te tikken op een ouderwetse typmachine, “dat mag je gerust typen dat het een aard heeft noemen” roept de hoofdredacteur lachend door de zaak als hij boven bij het herentoilet staat en tekent met zijn vinger naar beneden het gebaar van 'doe hier nog effe wat' , ik houd haar hand vast als ze me een vuurtje geeft, ik kijk wel wat er gebeurt, ook al zit ik niet in het rookhok, ze wil me zoenen maar haar snavel zit in de weg, ik vraag haar of ze geen baard had kunnen laten staan, dat was makkelijker geweest, want dit is echt geen doen zo en ik complimenteer haar met haar glossy lippenstift, wat een mooie mond en helder blauwe ogen boven haar snavel, ze lacht en blaast rook in mijn ogen, ik heb nog nooit zo vriendelijk bedoeld 'teringtemeier' tegen een vrouw gezegd, ik draai me om en zie de hoofdredacteur weg fietsen met op het zitje aan zijn stuur mijn broertje...

 

 

...ik heb zin in een sigaret.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel