MAG IK U VOORSTELLEN AAN NETTE MENSEN? - BRUGGETJE

12-7-2012 21:43

Door Stefan van Hoek

In maart 2006 verscheen het enigszins naar kloekheid neigende werk “Witte de With So Cool”. Het boek is een verzameling verhalen, gedichten, foto’s en interviews van meer en minder bekende Rotterdammers. Zo schreven de bekende leuke boekjesschrijvers Jan Oudenaarden en Rien Vroegindeweij beiden een verhaal. Sanneke van Hassel, die het jaar erop zou worden bekroond met de BNG Nieuwe Literatuurprijs, toonde de Witte de Withstraat door de ogen van een jong meisje. Tevens is er – onder veel meer – een fotoserie van David Adams in het boek opgenomen. Het zou voor Adams de opmaat zijn tot een, in 2007 met de Zilveren Camera bekroonde portretserie uit het boek “Transvaal, Wereldwijk”.

Maar genoeg over anderen. Nu over mij. Zelf was ik verantwoordelijk voor het houden van vier interviews en het verwerken ervan tot evenzovele artikelen. Zoals te doen gebruikelijk was daar weer nauwelijks budget voor. Dus deed ik het voorstel de interviews en artikelen tegen een uiterst bescheiden vergoeding voor mijn rekening te nemen. Daarbij stelde ik als voorwaarde dat het logo van mijn tekstbureau achterin het boek, tussen de overige mogelijkmakers, vermeld zou staan. Zo kan het dat er tot in de voorlopige eeuwigheid het logo van het inmiddels al lang weer ter ziele zijnde tekstbureau “Het Hoogste Woord” prijkt, tussen die van de Centrumraad Gemeente Rotterdam, de WOM (Wijk OntwikkelingsMaatschappij, red.), woningcorporatie “Stadswonen” en het Prins Bernhard Cultuurfonds.

Pièce d’oeuvre van mijn bijdragen, en ik mag eigenlijk wel stellen van het hele boek, is mijn verhaal “Nette mensen”. Drie jaar voordat Robert Vuijsje met zijn roman “Alleen maar nette mensen” roem zou vergaren door de Libris Literatuurprijs te winnen, schetste ik al de zeden rondom de Witte de Withstraat in dit korte verhaal, zwanger van coming of age kenmerken. Afgemeten aan het aantal woorden was ook de vergoeding voor het verhaal niet om met je mobieltje naar het nummer van je ouders’ tweede huis in Zuid-Frankrijk te bellen. Als tegemoetkoming kreeg iedere medewerkende wél tien exemplaren van het boek cadeau. Gezien de beperkte omvang van mijn familie en vriendenkring zat ik dus in ieder geval één jaar veilig wat betreft het doen van verjaarsinkopen. Ik tevreden en de Schiedamse uitgever Robin Logjes – later zou hij in de regio onder een elite vooral als “Robin Luchtjes” te boek staan – tevreden. Als klap op de vuurpijl mochten alle medewerkenden ook in het bezit blijven van hun copyright.

Dit laatste stelt mij in staat u een dezer dagen, en wellicht zelfs morgen al, het verhaal “Nette mensen” via Stadslog binnen uw blikveld te brengen, teneinde u in één moeite door in aanraking te laten komen met Rotterdams literair erfgoed. Voorgaande zin zou het kunnen doen voorkomen alsof ik mij daar behoorlijke moeite voor moet getroosten. En in feite is dat ook zo. Aangezien ik het verhaal – zoals een echte Stefan van Hoek betaamt – nergens meer digitaal kan terugvinden, zal ik het in zijn geheel voor u moeten overtikken. Moeite nog vingerkramp worden gespaard de lezers van Stadslog, zo niet op hun wenken te bedienen, dan toch hopelijk aangenaam te verrassen. Had u overigens al eens van het fenomeen cq. vervelend, makkelijk, doorzichtig en gelikt mediatrucje ‘bruggetje’ gehoord of gelezen?

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel