IJZIG

12-6-2013 19:22

Door Stefan van Hoek

 

In de Bas van der Heyden aan de Goudsesingel is de Lipton Icetea in de aanbieding. Voor 99 eurocenten mag je je de trotse eigenaar van 1 pak noemen. Ik overweeg terug naar de ingang te lopen en mijn boodschappenmandje in te ruilen voor een kar. Kan ik die helemaal vol pakken zetten. Maar de gedachte aan het geëmmer bij het ingangpoortje weerhoudt me ervan. Moet ik wachten tot er een klant doorheen komt, me uiterst secuur getimed langs hem of haar heen wurmen voordat het poortje weer terugklapt, het mandje terug in de stapel zetten en een kar de mijne maken. Hoewel ik 15 kilo ben afgevallen in vergelijking met mijn topgewicht, ben ik nog steeds niet een of ander slangenmens. En volgens mij heb ik niet eens een muntstuk bij me om een kar uit de rij los te trekken. Daarnaast rijden de meeste mensen hier met een winkelwagen naar binnen in plaats van met een mandje te lopen, waardoor de truc bij het poortje vanwege volumeverhoudingen sowieso onmogelijk is. Bovendien moet ik eerst nog langs oma Proppie om haar een tas incontinentieluiers te brengen. 1 hand is dus straks sowieso al bezet wegens boodschapdragerij.

 

Slechts op de onderste planken staan nog pakken ijsthee. Ik ga op mijn hurken zitten. Als ik het 4e pak uit het schap trek, voel ik een knie in mijn zij.

   'Ha, jongen. Dat heb je knap gezien. 1 euro per pak. Bij andere supermarkten doen ze minstens 60 eurocent meer.'

   Ik kijk op en zie dat het Nico is, een ex-collega van de krant, financieel-economisch redacteur. Ik knik en doe hem uit de doeken dat ik de ijsthee thuis aanleng met veel limoensap. Citroensap als de limoenen op de markt niet voorradig zijn. Een tijdje terug kocht ik aan het eind van de marktdag een doos met 42 limoenen voor 2 euro. De citroenen verwisselden afgelopen zaterdag per 8 voor 1 euro van eigenaar.

   Bij de anekdote over de citroenen schudt Nico meewarig zijn hoofd.

 

'Hoe is het nu met jou? Wat voer jij tegenwoordig zoal uit?' gaat hij verder, als we beiden naar de kassa's lopen.

   'Ik hang in de steun tegenwoordig,' vertel ik hem. 'Verder zit ik eigenlijk hele dagen thuis te schrijven. Ik krijg er wel lovende reacties op, en petit comité.'

   'Ga toch wat nuttigs doen, jongen, voordat je literatureluurs wordt.' Hij lacht misprijzend. 'Een zolderkamerromancier. En dan zou dat geschrijf van jou literatuur zijn, wie zit er tegenwoordig nog op literatuur te wachten? Brengt geen droog brood op de plank. Kun je beter 1st een zo hoog mogelijke politicus dood schieten en dan vanuit de gevangenis op internet een blogje beginnen. Staan de uitgevers voor je in de rij, ben je op de 1ste dag van je vrijlating 's avonds nog bij Matthijs aan tafel op televisie en zijn er al 17 drukken van je boek verkocht, voordat de presentatie heeft plaatsgevonden en het 1ste exemplaar in de winkel ligt. En dan mag je KUT met een d en o-Umlaut schrijven. Op literatuur zit verder toch niemand te wachten.'

   'Ik zit op literatuur te wachten,' antwoord ik. 'En aangezien ik in mijn leven de maat der dingen ben, lijkt mijn geschrijf me buitengewoon relevant.'

   De rekenmachine in zijn hoofd draait recordtoeren, maar er is geen tandwiel dat in een ander tandwiel haakt.

   'Ik zie je nog,' groet ik hem en zet de pakken ijsthee op de kassaband.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel