HET VALT ALLEMAAL WEL MEE

23-8-2015 22:39

Door Stefan van Hoek

 

Ik hang met mijn hoofd naar beneden in diergaarde Blijdorp en zie dat daar Bokito als verloskundige me staat op te wachten om me op te vangen nadat ik er ter wereld ben gekomen uit een giraf, moeten babygiraffen echt zo'n eind vallen? vraag ik me af, maar dan besef ik dat ik moet abseilen van het kraaiennest aan de Euromast, waarom hang ik met mijn hoofd naar beneden? dat zou toch met mijn voeten moeten zijn? totdat ik me realiseer dat ik ga bungeejumpen, tweehonderd kilometer per uur moet mijn snelheid zijn, heb ik onthouden dat de maximale snelheid van een vrije val op planeet Aarde is – gezien op Discovery (of was dat van een oneindig aantal Euromasten bovenop elkaar?) – vlak voordat ik met mijn hoofd op het grasveld te pletter sla, voel ik dat het elastiek dat aan mijn enkels is vastgeknoopt me niet terug de hoogte in trekt, dat komt mooi uit, want ik had zin in een ijsje, dus loop ik naar de ijscobestelbus met Italiaans ijs, die op de ventweg naast de Chinese boot in de haven staat, ik voel de blaar op mijn voet goed, hoe komt die daar? ik zou op mijn hoofd terecht zijn gekomen, en hard ook, niet op mijn voeten, maar ineens stond ik beneden op het grasveld, mijn moeder verdenkt de ijscoman ervan dat hij helemaal geen Italiaan maar een Egyptenaar is en heeft gezegd dat je dat je dat kunt zien aan de manier waarop hij de bolletjes ijs in de hoorn doet, daarom plaats ik een strikbestelling en vraag vier bolletjes in een bekertje – ja, ik wil vier bolletjes met smurfensmaak – wat kan mij het nou schelen dat zijn klanten altijd verschillende smaken nemen? niks, inderdaad, gelukkig heeft hij geen smurfensmaak, als het zo moet, hoeft het voor mij niet, nu weet ik zeker dat hij geen Italiaan maar een Egyptenaar is, straks wil hij zijn familie op een vlot in piramidevorm op Zestienhoven laten landen – jáháááááááááá, Rotterdam-The Hague Airport, dat niet eens een directe Randstadrailverbinding met de twee CS'en in beide steden heeft, over lekker internationaal gesproken – aardig lapje grond Vinex-wijk ligt daar in Den Haag op het grondgebied van wat vroeger vliegveld Ypenburg was en zij een eengezinswoning in de sociale huursector heeft weten te bemachtigen, net Nesselande, dat Ypenburg, maar dan ook met gevarieerde architectuur, net als Nesselande, waar was u toen u hoorde dat de Kop van Zuid óók een Vinex-wijk was, hoe moet ik dat nou weten, man? eerst heb je geen smurfenijs en nu nog stomme vragen stellen ook en straks je hele familie zeker in onder architectuur gebouwde barakken van onze belastingcenten? ik geef de Egyptenaar een high five, we lachen alle twee, want het smurfenijs is helemaal niet op; hij verkoopt het sowieso nooit en zegt dat dat nu eenmaal in de volksaard van de Egyptenaar besloten ligt, net als het zich voordoen als Italiaan, toch wil hij me wel een lift naar Katendrecht geven, maar staat erop dat ik dan eerst in mijn achterzak voel of mijn portefeuille er nog zit én dat ik naga dat hij er niets heeft uitgehaald, als ik hem alleen maar twee pinpassen heb laten zien, opent hij de achterklapdeuren van zijn bestelbus, ik neem een lik van mijn hoorn bosbessenijs, als kind kreeg je nog weleens hoofdpijn als je een te grote hap van je ijs nam, tegenwoordig nooit meer, mijn moeder zweert dat dat door de opgewarmde Aarde komt, zelf denk ik dat het komt omdat je al doende leert en door ervaring, schade en schande wijs geworden op latere leeftijd een wat minder domme oetlul bent, die vanwege geen zin in koppijn voorzichtiger van zijn ijsje eet, ik weet nog waar ik was toen de vliegtuigen in New York het WTC een kopje hadden gegeven, in het bubbelbad van het Hilton aan de Coolsingel, met alle flesjes drank uit de minibar op de rand van het bad, want eens mens moet het aangename met het aangename verenigen, zeker in de rol van gigolo of chaperon voor en van bejaarde dames, ik zwaai naar het meisje in de sociale huurwoning in Ypenburg als we over de Erasmusbrug rijden en de Hoerenloper over gaat niet met de auto, dus kaapt de Egyptenaar zo'n klein bootje van Hotel New York en op het Deliplein zegt hij dat er een mediterrane sfeer hangt, wat ik niet kan ontkennen op de mooiste dag van het jaar, er staat met krijt op het bord geschreven dat er vandaag geen popfestival op de SS Rotterdam is, dus zeg ik dat ik dan maar vis neem, ja de tarbot, maar ik wil wél de tarbot die me vertelt dat ik in twee keer geboren werd, ik deed mijn hoofd naar buiten, zag dat het niet goed was, of vermoedde dat het verblijf daar niks zou worden (ik kende destijds de smaak van bosbessenijs nog niet, noch van tarbot), later zou ik mijn moeder op de mouw spelden dat ik het spreekwoord 'een gewaarschuwd mens telt voor twee' trachtte uit te beelden, wat zij eigenlijk nooit echt geloofde, maar me toen maar een ijsje gaf om me mijn kop te laten houden.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel