GROETEN UIT KOH TAO

4-4-2013 00:40

Door Stefan van Hoek

Onverkwikkelijke gebeurtenissen van recente datum rond het Rotterdamse journalistencafé 'De Schouw'

 

Het rumoer op sociaal medium Facebook is niet van de lucht. Er is gelazer in 'journalistencafé' De Schouw. Zelfs het plaatselijk bijlaagje van het Algemeen Dagblad, RD, besteedde er een heus artikel aan. Voor mij bevatte het verhaal over de uitspanning, die ik tot voor kort nog als 'mijn gezinsvervangend tehuis' omschreef, slechts enkele nieuwigheden. Ik was via via al op de hoogte gebracht van het feit dat, op bedrijfsleidster Tineke na, het personeel de schop van de cowboylaars van baas Tensen onder de hol zou krijgen. Tineke kan zelf the boot niet krijgen. Ze heeft beslag op De Schouw laten leggen, heet het in het ADRD. En waarschijnlijk zou haar ontslag sowieso een te dure grap worden, vanwege haar voltijds contract.

 

Vanavond is er een bijeenkomst in De Schouw. Het nieuwe personeel, inmiddels kennelijk in dienst bij Tensen, geeft de oude klanten desgewenst tekst en uitleg. Daartoe hebben de novices zelfs een heuse Facebookpagina opgezet, “Onrust in café De Schouw”. Een blik op de lijst met mensen die zich 'present' hebben gemeld, doet me vermoeden dat 'de nieuwe werknemers', als te doen gebruikelijk met oproepen via sociale media, vooral de eigen achterban hebben gemobiliseerd. Dat is verre van onoverkomelijk, maar ter verhoging van de feestvreugde zullen er ook nog drie – kennelijk onvermijdelijke – dj's ten tonele verschijnen. Nu zijn dj's in de horeca uiterst aimabele types; in tegenstelling tot hun collega's op de radio ouwehoeren ze niet tussen de muziek door. Het merendeel valt bij mij toch in de categorie 'Nee, dank u. Ik druk er net één uit'. Voor het overige zal ik u mijn lofzang op het fenomeen 'dj' besparen. Behalve dat het non-valeurs zijn, die goede sier met andermans werk maken en daar om raadselachtige redenen voortdurend mee weg komen.

 

Op Facebook valt het vooral op dat een van beide 'nieuwe werknemers', als was hij al de nieuwe eigenaar, zich uitput om aan te geven dat het vooral niet de bedoeling is dat De Aanschouw, de kunstvitrine aan de buitenzijde van het pand, verdwijnt. Hij presenteert het als een joviale geste, maar de werkelijkheid wil dat het café al sinds jaar en dag op vrijdag de hoogste omzetten draait, juist omdát op die avond “De Wissel” in De Aanschouw plaatsvindt. Tijdens “De Wissel” maakt een kunstwerk, dat een week lang aan de gevel geëxposeerd heeft gehangen, plaats voor een ander kunstwerk, dat zulks vanaf dat moment een week zal doen. Op vrijdagavond wordt De Schouw bevolkt door iets wat soms zowaar wat van een menigte aan kunstenaars en kunstminnend volk wegheeft. De rest van de avonden is het net iets te vaak tobben met de hoeveelheid clientèle. Het zou goed kunnen dat dit een van de redenen is geweest dat eigenaar Tensen heeft besloten zijn eigen “Wissel” door te voeren.

 

Met een iets andere voorgeschiedenis had ik – zelfs in weerwil van de dj's – wellicht de moeite gedaan naar de tekst en uitleg te gaan luisteren, in dit geval niet. Tineke had circa een week haar hielen gelicht om vakantie op Thailand te houden en de eerste berichten over de ingreep sijpelden binnen. Dat kan je als 'tactisch', 'niet chic' of zelfs 'laf' betitelen.

   Kwalificaties die mij op dit moment geen reet interesseren. Iedere eurocent afkomstig uit mijn portefeuille is er in De Schouw voorlopig één te veel besteed. Daar hoeven de eigenaar en eventuele nieuwe uitbaters overigens niet al te rouwig om te zijn. Sinds ik andere bezigheden heb dan pogingen wagen mij onvervoerbaar te zuipen, ben ik nu niet bepaald meer een economische factor waarmee terdege rekening moet worden gehouden.

 

Ik ben een beetje een calculerende klant geworden, nu ik er zo eens over nadenk. Een beetje een saai type. Maar ja. Wat moet ik nuchter in een kroeg? Negentig procent van de mensheid lult sowieso uit zijn nek en bij vijf procent is dat telkens maar weer de vraag, dus ik zie werkelijk niet al te veel reden om in algehele soberheid tussen mijn soortgenoten te vertoeven.

   Overigens ben ik in circa twintig jaar Schouw-gang tot de vaststelling gekomen dat het zojuist geschetste percentage er niet van toepassing is. Het ligt er gunstiger. Een reden dat ik er zo graag kwam. Maar dat zou nu zomaar afgelopen kunnen zijn. Zeker als ik heb vernomen dat de prijs voor een bier ineens naar 2 euro 50 is gefloept. Dat zal ongetwijfeld trendy zijn. Ik ben echter al een kleine 44 jaar gewend mijn eigen trends te zetten. En die varieerden, gewoon voor de afwisseling, van tien joints per dag, naar een fles wijn, via een liter wodka tot algehele onthouding. Maar nooit via 2 euro 50 per glas pils. Ga gekke Henkie & Ingrid maar in de maling nemen. Dus als u mij zoekt: ik zit waarschijnlijk om de hoek, in mijn grot aan de Eendrachtsweg.

 

Daar is het dan ook dat mijn mobiel zich tot piepmachine ontpopt. Ik krijg een sms. Het is Tineke vanuit Koh Tao, Thailand. De buffetjuffrouw der buffetjuffrouwen, Tineke. Noem haar overigens nooit in haar bijzijn 'buffetjuffrouw', want ze geeft je een klap voor je murf waarbij vergeleken die met de deegrol van de moeder van Ernest van der Kwast een aai met een donsveertje lijkt. Daarom doe ik het hier. Veilig typend achter mijn computer, op zes tijdzones van haar verwijderd, aangezien zij op yogacursus in Azië is. Of daar op een luchtbed in water van 23 graden Celsius ligt. Of aan een bar hangt met iets vrolijk alcoholisch. Of puffend op zoek naar een internetcafé is om proza van de hand van Stefan van Hoek op Stadslog te lezen. Maar in dit geval mij dus een sms zendt.

 

Ze is, wat je in stiff upperlip English 'not amused' zou kunnen noemen. Misschien dat het deels wordt veroorzaakt doordat ze eerst heeft geprobeerd te e-mailen, wat niet lukte, waardoor ze zich tot korte tekstberichten moet beperken. Ik trommel ondertussen tevreden met mijn vingers op mijn bureaublad. Ik was al bang dat ik me naar De Schouw moest begeven om daar als een Lech Walesa bovenop de stamtafel een manifest voor te lezen. Terwijl mijn voorkeur duidelijk uitgaat naar verspreiding van boodschappen per sociaal medium, vanuit de comfortabele bureaustoel, ver verwijderd van zoiets onwenselijks als intermenselijk contact.

   In Tinekes volgende sms heeft haar boosheid, als die al zo mocht worden genoemd, plaatsgemaakt voor verbazing en verwondering. Baas Tensen en zijn kornuiten hebben gewoon gewacht tot ze pleitheine was. Dat vindt ze min. Ze was er liever bij geweest.

   Kennelijk is het in Koh Tao zelfs te warm om ook de geestesgesteldheden verbazing, verwondering en minachting lang vol te houden. In haar laatste bericht tapt ze uit het vat van de berusting.

   “Ik ga lekker nog een week genieten. Laat ze de tyfus krijgen.”

    Ik hoor Zen zelve, met Rotterdamse tongval.

 

foto / Sue Pizarro

 

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel