Gemiste kansen

14-3-2013 15:43

Door Stefan van Hoek

Je had in Kunduz ook de linker-, midden- of rechterbaan kunnen nemen. Of zelfs de vluchtstrook. Maar nee. Je moest zo nodig door de berm rijden.

 

Je had bij dat laatste restje filet americain uit het plastic doosje niet aan geplette hersens op spoorrails hoeven denken en gewoon een smakelijk ontbijt kunnen eten. Maar nee. Je moest zo nodig gefixeerd raken door je beleg.

 

Je had geheel Feng Shui, Zen, zoemend, transcendent meditatief, boeddhistisch, één met de kosmos en gelijkgeschakeld met het universum, een reform Big Mac, beter bekend als Whopper, bij Burger King kunnen eten. Maar nee. Je moest zo nodig naar McDonalds.

 

Je had natuurlijk DVD’s van 20 tot 15 jaar oud met opnamen van 'Opsporing Verzocht' kunnen bekijken en dan avond aan avond schamperen en schaterlachen op en over die domme dienders tijdens items over misdaden die nooit opgelost zijn. Maar nee. Je moest zo nodig oude videobanden met ‘Ter land, ter zee en in de lucht’ kijken.

 

Je had bij de start van het haringseizoen gewoon een broodje Hollandse nieuwe kunnen bestellen. Maar nee. Je moest zo nodig in de viswinkels aan de Eerste & Tweede Middellandstraat en de Vierambachtsstraat vragen of de Marokkaanse Nieuwe dit jaar vet en vol van smaak was en vervolgens schafte je zachte puntjes bij de bakker aan de overkant en een zak uien bij buurman groenteboer aan.

 

Je had natuurlijk gewone vitaminepillen kunnen slikken. Maar nee. Je moest zo nodig in het ouderlijk huis verblijven en Multi Vitaal 50+ vitaminepillen van je ouwelui slikken, met als gevolg dat je nu witte haren op je hoofd en levervlekken op je handen hebt, bezorgmaaltijden van Tafeltje-Dek-je eet, je met een bochel en een loopstok - te trots als je nog steeds bent je aan de rollator te wagen - door het leven gaat en verder alleen nog maar in de leunstoel op je leven terug zit te kijken, je afvragend of de geraniums in de vensterbank zich niet heel erg vervelen.

 

Je had het bij zes wijntjes per dag en eens in de maand recreatief een XTC-pil of een paar lijntjes coke kunnen laten en je - in een poging te minderen - bij een hulpverlenende instantie kunnen melden en de tijd ter plaatse te doden met het in de koffiehoek leggen van lijntjes melkpoeder om vanuit de wachtruimte de reacties van de medepatiënten te peilen en zo de wachttijd doden. Maar nee. Je moest je dagelijkse dosering wodka verhogen van een halve naar een hele liter en je maaltijden rantsoeneren tot één pot koude witte bonen in tomatensaus per dag.

 

Je kunt altijd nog stafchef van het leger van een uiterst dubieus regime in een Midden-Afrikaans land worden, waar jonge kinderen onder nog veel dubieuzere omstandigheden weken van 7 dagen van 14 uur hakken in mijnen 600 m. onder de grond in schachten van 50 cm2 om ertsen te winnen die in een dubieus land in het Verre Oosten door kinderhandjes op minuscule printplaatjes worden bevestigd om uiteindelijk door onderbetaalde overwerkten in hun buurland in jouw nieuwe iPad te worden geplaatst. Maar nee. Je moest zo nodig weer afspraken maken met een deurwaarder over een betalingsregeling, waar je wegens andere betalingsregelingen en beslagleggingen toch al helemaal niet aan zal kunnen voldoen.

 

Je had natuurlijk lekker onderuitgezakt op de bank kunnen genieten van een voetbalwedstrijd op je grote plasma beeldscherm met dolby surround geluid, waardoor het - als je je ogen sloot - leek alsof je je in werkelijkheid in dat prachtige stadion bevond - al was jouw werkelijke zitplaats (zeg maar ligplaats) op dit moment natuurlijk veel ruimer dan die in stadions - en in de rust had je je kunnen laven aan dat hemelse Whopper-menu van de Burger King. Maar nee. Je moest je zo nodig verdiepen in de klassieken, tegelijkertijd - beurtelings over de linker en rechter schouder slaand - je rug tuchtigend met de karwats, onderwijl wat betreft de inname van alcohol en overige spiritualiën geheelonthouding in acht nemend en ‘s nachts jezelve wakker houdend met het luidop zingen van psalmen en Gregoriaanse gezangen, onderwijl een voetbal beurtelings met de linker- en de rechtervoet jonglerend, opdat je nog net kon beweren dat je tussen al je serieusheid door ook tijd had gemaakt voor enige verpozing en er dus van het leven van een werkelijk ascese geen sprake kon zijn geweest. Met het hooghouden was er immers spel bedreven, waardoor de totale onthouding niet jouw bestaan betrof.

 

Je had…Ach man. Hef jezelf op.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel