GEEN TREK

9-1-2013 12:46

Door Stefan van Hoek

Twee gevalhelmde politieagenten op de fiets slaan met een noodvaart de hoek van de Karel Doormanstraat om en rijden de Oude Binnenweg op. Dat is geen stevige trek meer, dat is echt honger hebben, denk ik, hun tempo en de honderd meter verderop gevestigde McDonalds in mijn overweging verdisconterend.

   Niet lang daarna volgt een politiebusje, dat in de remmen moet. Dom. Dan kun je nog zo'n honger hebben, maar daar staan paaltjes, waar het voertuig niet tussendoor past. Dat wordt dus nog zo'n honderd meter lopen voordat de dienders zich aan de sneldis kunnen laven.

   Twee agenten springen met getrokken vuurwapen het busje uit en lopen naar de juwelier op de hoek.

   “Liggen. Liggen. Laat je handen zien”, roept een van hen. Het begint me te dagen dat dit waarschijnlijk niet om een niet afgerekende portie McNuggets gaat.

   “Heb je een wapen?” hoor ik, als de agenten de juwelier zijn binnengegaan en zich buiten mijn gezichtsveld bevinden. Inmiddels keren de fietsdienders op hun wielwentelingen terug. Met lege handen. McDonalds mag dan een fastfoodrestaurant zijn, dermate fast wordt de maaltijd er nu ook weer niet opgediend. Ook zij lopen de juwelier binnen, waarna het er stil wordt.

   Ik kijk om me heen. Er zijn wat passanten blijven staan. Van een oploop is verre van sprake. De blikken staan op slechts een schamele fractie geïnteresseerd, de sfeer is landerig. Een van de agenten heeft zijn fiets te bruusk en gehaast tegen een lantaarnpaal neergezet. Het vehikel zakt onderuit als een bedlegerige na een ziekenhuismaaltijd. Vertraagd.

   “Ahauuuuw!” klinkt het dan. Ik vermoed dat iemand handboeien om krijgt. Net iets te hard en net iets te strak, naar goed gebruik. De vier agenten verschijnen weer in mijn blikveld. Twee hurken en de twee anderen staan voorovergebogen het tafereel gade te slaan. Wat tussen hen in ligt, moet de arrestant zijn.

   Er arriveert nog een politiebusje. De agent die van de passagiersplaats komt, trekt zijn blauwe plastic handschoenen strak. Die wil geen McNuggets-saus aan zijn vingers, grap ik in mezelf. Het tafereel groeit uit tot een mêlee. De duidelijkheid keert pas terug als de arrestant op zijn benen is geholpen. Een kleine jongen. Afgaand op zijn uiterlijk vermoed ik dat hij een MOE-lander van een jaar of twintig is. Misschien zijn stukadoorsklus kwijtgeraakt en nu uit proletarisch winkelen gegaan. Ik zie dat hij een trainingsjack met embleem erop draagt, maar kan niet direct waarnemen welk logo het is. Met zijn broek op de enkels – dat vlucht ongemakkelijk – wordt hij met zachte hand naar een van de busjes gevoerd. In zijn onderbroek staand ondergaat hij vervolgens verdere fouillering. Het embleem op zijn trainingsjack is van Chelsea, wordt duidelijk als de agenten hem omdraaien.

   Chelsea. De dracht van de identiteitlozen. Het fastfood onder de Europese topclubs. Geef mijn portie maar aan Fikkie. Ik heb geen trek. Van al het andere clubvertoon dan van Feyenoord, Sparta of Excelsior word ik al enigszins onwel. Het gekoketteer met clubs als Real, Juventus, Milan en Manchester United zou transport in onderbroek nog enigszins rechtvaardigen. Dragers van Chelsea-trainingsjacks zouden eerst in blote bilpartij en pielemoos een publieke tuchtiging van minstens een kwartier moeten ondergaan, voordat ze per politiebus werden afgevoerd.

   Terwijl het busje met de arrestant wegrijdt, hef ik in gedachten een fluitconcert aan.

 

Aan het eind van de middag lees ik aan de stamtafel van het gezinsvervangend tehuis dat de gearresteerde een ontsnapte TBS'er is. Hij heeft zijn maatregel niet voor het dragen van een verkeerd trainingspak opgelegd gekregen, maak ik op uit het bericht.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel