EEN EERSTE AANZET TOT HET BEGIN VAN GENOEGDOENING

23-8-2013 21:29

Door Stefan van Hoek

 

 

Ze staan er weer, die jongens in hun rode jasjes. Nee, niet de Media Markt-jongens. Die dragen rode overhemden. En staan binnen. Deze staan buiten, iets voor de smalle doorgang langs De Berenkuil, schuin voor wat vroeger Donner heette, maar waarvan ik nu de naam ben vergeten, omdat ik weiger met mijn tijd mee te gaan.

    Kom zeg, ik ben er ook geen 42 meer. De wereld gaat sneller en sneller. Ik heb er geen zin meer in alle veranderingen te blijven bijbenen. Een eigenschap die ik overigens al minstens een decennium vertoon. Zo ben ik ook pas sinds een jaar aan het internetbankieren, waar ik rekeningen daarvoor nog per fysieke acceptgiro voldeed. Wel erg handig, internetbankieren. Zo zie ik maar weer dat vroeger alles slechter was. Ondanks dat besef kost het me steeds meer moeite alle wijzigingen nog bij te houden.

 

Kijk, meneer. Hier heb ik een leuke attentie voor u,” zegt een van de rode jasjes tegen me. Ik neem zijn NRC aan, bedank hem vriendelijk, versnel noch vertraag, maar loop gewoon door. Als routineuze Lijnbaanganger ken ik mijn pappenheimers.

   “Dan heb ik nog 1 klein vraagje,” hoor ik achter me, zoals te verwachten viel. Als het net zo'n klein vraagje is als het formaat van de dagelijkse prentgrap van Kamagurka op hun voorpagina zou hij een kans hebben gemaakt, ware het niet dat ik inmiddels al zeven meter voorbij hem ben gelopen en niet van zins ben ook maar een fractie van tempo in mijn gezwinde pas terug te nemen. Laat staan dat ik halt houd en me omdraai. Ik ga hem geen gelegenheid geven een – sowieso ijdele – poging te wagen me een abonnement op NRC aan te smeren.

 

NRC, ooit de Nieuwe Rotterdamse Courant, kan sinds eind vorig jaar worden omgedoopt tot 'NAC', de Nieuwe Amsterdamse Courant. De hoofdredactie verhuisde van Rotterdam naar Verwendemensenstad. Had iets te maken met 'in het centrum van het nieuws' zitten, meen ik de nieuwe hoofdredacteur, een Belg, ooit op televisie bij snelbabbelaar Matthijs de chronisch positivo hebben horen beweren. De hoofdredacteur met de bril en zijn wat bescheidener collega van de Volkskrant mochten vaak bij Matthijs aanschuiven. Hoe dat tegenwoordig zit, weet ik niet. Ik kijk al ruim een jaar geen televisie meer. Ik wil niet beweren dat ik er automatisch van in Zen-achtige toestand ben geraakt, maar dat het mijn maagzweer wat rust geeft, is een feit. Die met die bril was veruit de irritantste van de twee hoofdredacteuren, met zijn continue glimlach op permanent verblijf in hemel op Aarde, gepaard gaand met vijf kwartier in een uur lullen. O nee: 5 minuten in 4 minuten lullen. Meer spreektijd krijgen gasten bij de chronisch positivo niet.

 

Toch is het feit dat NRC 'NAC' werd niet de belangrijkste reden dat ik de rode jas geen kans geef mij zijn krant door de strot te duwen, bedenk ik me, als ik linksaf ben geslagen en in de AH grijp naar mijn kwaliteitsweekblad, de kleurenfolder met bonusaanbiedingen. En ook niet het feit dat ik onlangs een week een online proefabonnement op NRC had, dat ik met geen mogelijkheid aan de praat wist te krijgen. Dat ík geen toegang tot de webzijde wist te krijgen, zegt weinig over de stand van de techniek of de toegankelijkheid. Ik ben niet digibeet, maar digibiel. Ik zal er wel een speciale App voor hebben moeten downloaden. Maar wat is App? Ik behoor tot een generatie die 7-Up nog heeft meegemaakt. En omdat ik niet helemaal achterlijk ben, weet ik dat Sprite het tegenwicht cq. de concurrent van 7-Up is. Daar houdt mijn volgen van de ontwikkelingen van de moderne tijd wel op. Ik blijf niet bezig. Ik ben noch gekke Henkie, noch malle Appie.

 

Dat ik niet op de NRC-webzijde raak, is ook al niet de belangrijkste reden voor mijn weerzin tegen NRC. Maar: ik moet mij beperken tot de digitale nieuwsbrief, die dagelijks met een virtuele plof in mijn Inbox belandt. De nieuwsbrief van maandag vergast mij op een terugblik op Zomergasten, het lievelingsprogramma van zich belangrijk achtend Nederland. En bleef de terugblik beperkt tot een analyse dan kon ik daar nog Rennie-loos mee door het leven, maar nee: in de terugblik moet ook nog worden meegenomen wat mijn geachte landgenoten op Twitter over Zomergasten hebben gemeld.

 

Twitter. Dat is De Wereld Draait Door in het kwadraat, qua textbytes. Hoogstens geschikt voor populistische politici als Geert de la Tourette, die het van zo min mogelijk tekst, zonder achterliggende beweegredenen en het afleggen van verantwoording moeten hebben. Waarbij het overigens geen verbazing hoeft te wekken als GdlT straks een wetsvoorstel indient om het maximaal aantal tekens op de typtoeter terug te brengen tot 115, vanwege de beperkte aandachtsboog van zijn achterban. Een totaal ongeschikt medium voor politici die verantwoordelijk over het voetlicht willen komen en zoiets als een afgewogen mening willen ventileren. Stel, ik zou er extreem-linkse sympathieën op nahouden en alle politici ter linkerzijde van de VVD zouden twitteren: mijn stem ging automatisch naar Mark Rutte, omdat hij het verdomt, mijn held. (Geintje: ik stem vanwege een te schamel vertrouwen in de dictatuur van de middelmaat, genaamd 'democratie', helemaal niet).

    Kwaliteitskrant NRC – ik weet nu waar de uitdrukking 'als een krant spelen' vandaan komt – acht het nodig mij op de maandag na de avond van het televisietroeteldier van zich intellectueel wanend Nederland in een artikel te vergasten op tweets over datzelfde troeteldier en daaronder kan ik dan ook nog eens een tigtal reguliere internetreacties van lezers tot mij nemen. Zoals ik al typte: ik ben noch gekke Henkie, noch malle Appie. Ik dank u de koekoek. Liever o- dan infobesitas.

 

Dus besluit ik me op de terugweg vol te gaan vreten met citroen-merenguetaart op het terras van NRC, het Nieuw Rotterdams Café in de Witte de Withstraat, gevestigd in het pand waar lang geleden de redactie van de krant domicilie hield. Toen de WdW nog de Rotterdamse Fleet Street was. En café De Schouw nog hét journalistencafé.

    Laat ik dit gratis exemplaar van NRC daarom als een eerste aanzet tot het begin van genoegdoening beschouwen, bedenk ik me, als ik ook het vijfde stuk taart heb weggewerkt. Er zullen er nog circa 10.000 gratis moeten volgen om mij werkelijk mild te stemmen. Zonder 'nog 1 klein vraagje'.

 

Afbeelding/Stefan van Hoek

 

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel