14 DAGEN OP NIEUW ADRES

8-1-2016 00:56

Door Michelle van Dijk

Als je van een volgeprakt schoenendoosje van 75m2 naar een tweelaags appartement van 175 m2 gaat, dan voelt die nieuwe doos als een stadspaleis. De ruimte kan niet snel genoeg met spullen, rumoer en gezelschap opgevuld worden. ‘Hoe is het in je nieuwe huisje?’ vragen lieve mensen die twee maanden lang foto’s met stof op Facebook voorbij zagen komen. Dus voor alle lieve mensen: willekeurige notities uit de eerste twee weken.

Dag 1: Wat een stilte! Wat een rust! Ergens in het huis spelen mijn kinderen, maar ik hoor ze niet. Ik kan weer uitslapen. Ik kan weer boeken lezen. Het is zo stil. In het vorige huis betekende stilte altijd dat ze iets ondeugends aan het doen waren. Wacht, waar zijn ze nu eigenlijk? Zijn ze wel thuis, in hun kamer? Zijn ze nog wel bij bewustzijn, leven ze nog? Hallo??!! Waar is iedereen?

Dag 2: Je moet zo hard schreeuwen in dit huis.

Dag 3: Het is alsof we bij anderen logeren. Bij rijke couchsurfers, lieve, genereuze hippies. Ik schrik ’s nachts wakker, zeker drie keer: ‘Waar ben ik?’ De rijke couchsurfers hebben hun huis net geverfd, dat ruik je. Ze hebben geen gordijnen. ’s Avonds zet ik de tv stil om naar de vreemde geluiden in huis te luisteren. Elk huis heeft zijn eigen klopgeest: deze gaat vaak naar de wc, gooit meubels om en luistert naar Doe Maar.

Dag 4: Ik heb nog geen nadelen ontdekt aan deze verhuizing, zegt kind 1.

Dag 5: Maar we moeten wel gordijnen hebben voordat de vakantie voorbij is voor de leerlingen van overbuurman Albeda.

Dag 6: Ik heb kind 2 een rol washi-tape gegeven en de vrijheid om een muur zelf in te richten. Ik kan het iedereen aanraden. Voor € 1,- een trots kind dat naar haar eigen knutsels in strak arrangement staart en zegt: ‘Ik lijk wel een kunstkenner.’

Dag 7: Ik heb de kelderberging opgeruimd. We kunnen er alles kwijt: fietsen, tent, gereedschap. Het is er ruim en stil zoals in het hele huis. Je moet wel eerst een trap af die nog het meest geschikt zou zijn voor een crime passionel. Het zijn van die dingen die je nooit zoekt in een huis, maar die toch van pas kunnen komen. Men zal altijd blijven denken dat het een noodlottig ongeval was.

Dag 8: Het is een blonde buurt. Dat stond helemaal niet in de verkoopadvertentie van dit huis.

Dag 9: Ik vond de badkamer maar vreemd, er zijn zoveel spiegels. Eén grote spiegel hangt wat schuin naar voren. Maar als ik voor het eerst een bad neem, weet ik waarom. Je kunt jezelf het beste zien als je in bad zit. Wat een ondeugende mensen waren de vorige bewoners.

Dag 10: Verkoop van het oude huis. ‘Het is echt waar,’ zegt kind 1, ‘notarissen lezen heel snel.’

Dag 11: Oud en Nieuw: wat nozems op het dak met de radio, de buurman zegt ‘houd het rustig’ en vergeet ‘gelukkig nieuwjaar’, mijn buurvrouw blijkt Bridget Jones te zijn, alleen met een fles champagne. Om twee uur ’s nachts weet ik zeker dat Bridget de klopgeest is.

Dag 12: ‘Wanneer zijn we nu officieel verhuisd? Ik bedoel, het is toch pas officieel als alles hier af is.’ Ik besluit kind 1 niet meer als officieel kind te beschouwen zolang hij niet ‘af’ is.

Dag 13: Het gewone leven mag weer beginnen. Ik heb een werkkamer en werk genoeg, maar wifi haalt het niet tot daar. Jammer dan.  

Dag 14: Op mijn eerste werkdag stuurt m’n fiets automatisch langs m’n lieve ouwe schoenendoosje. Alsof ik in mijn automatische piloot nog een nieuwe thuisbestemming moet invoeren. Ik kijk naar boven. Er is niemand thuis.

Rubriek Hier woon ik

Michelle van Dijk

Michelle van Dijk rolde in de jaren negentig door de gangen van het Marnix Gymnasium, haalde daar een papiertje en begon in Leiden een studie Nederlands. De beste studie die je maa...

Bekijk profiel