De uitvaart (slot)

17-12-2014 14:37

Door Gastauteur

Dichter en ex-politicus Manuel Kneepkens beschrijft Rotterdams' meest groteske begrafenis van de 21-ste eeuw. Deel 3.  

 

Nu kwamen er plots vanuit de andere zijbeuk twee in strakke zomerpakken gestoken jongens haast dansend op mij af, elk met in de hand een witte lelie. Van dichtbij bleken ze behoorlijk wat ouder dan op het eerste gezicht. ‘Oudere jongeren’ waren het, deze  Lelieprinsen, voorzien van schrale, goedgetrainde sportschoollijven en met een verbleekte zonnebankkleur op het gezicht.

Het waren de advocaten Sprong en Hammerstein, ooit, zoals gezegd, opvolgers van mij als voorzitter van de Coornhertliga. Zij drukten mij en Marieke de hand.

'We gaan ze vervolgen, al die politici en journalisten, die Pim  gedemoniseerd hebben! Maar jou slaan we over omwille van vroeger. Wees blij dat je ons kent!'

Hierop danste het tweetal weg, richting uitgang, mij verbouwereerd achterlatend.

 

Buiten laaide het rauwe Jaren Dertig–geluid weer op. Het volk school er nog steeds samen.

Reden voor de Haagse hotemetoten om zich, bleek om de neus, via een deur aan de achterkant van het kerkgebouw, snel te laten afvoeren.

Voor de gemeenteraadsleden van Rotterdam was er niets geregeld. Toen ik met Marieke op de trappen aan de voorkant van de kerk voor het roerige volk verscheen, waartussen hier en daar een curieuze variant op de fascistengroet werd gebracht – de arm gestrekt, terwijl de hand het V-teken maakt -, hoorde ik roepen, dreigend:  

'Daar heb je Kneepkens!'

'En Cornelissen!'

De SP-fractievoorzitter was naast mij op de trappen verschenen en ook hij had het ooit gewaagd zich kritisch over Fortuyn uit te laten.

Maar een geluk bij een ongeluk, het Gezondheidscentrum waar Marieke haar huisartsenpraktijk had, is gevestigd… naast de kathedraal. Dus wij direct daar naar binnen. Asielzoekers in eigen stad. En Cornelisse met ons mee!

In het gebouw werden wij haast  juichend ontvangen door de doktersassistenten. Wat bleek, .de televisiecamera’s van de NOS waren minutenlang op Marieke en mij gericht geweest

Toeval?

Nog dagen zouden wij te horen krijgen dat we op tv waren geweest. Op TV! Hoger, zo schijnt het, kun je het in Nederland niet brengen.

 

Vanuit het torentje op de tweede verdieping van het Jugendstilpand, waarin het Gezondheidscentrum is gevestigd, ‘keken we vervolgens neer' op het volk in de Mathennesserlaan.

De lijkstoet maakte zich klaar voor vertrek. Nog steeds werden er witte lelies op

de voorste wagen geworpen

Dan langzaam, haast stapvoets, kwam de uitvaartstoet in de diepte onder ons in beweging en verdween langzaam uit zicht. De samenscholing begon zich te ontbinden. Het manische You never walk alone-gezang nam af.

Over bleven de cameraploegen.

En daaraan drongen zich de mindere goden op. BN-ers van het tweede garnituur- type Emile Ratelband - die blijkbaar onder de arcaden van de Elisabethkerk hun tv-moment afgewacht hadden

Als belangrijkste daarvan was daar uitgebreid aan het woord Fortuyns vaste speechschrijver, Theo van Gogh, wiens omvangrijke, door forse, rode bretellen omhoog gesjorde onderbuik het vaderlandse taalidioom blijvend heeft weten  te ‘verrijken’ met de term ‘geiteneukers’ als ‘koosnaam’ voor moslims.

Dat dit ‘fijnbesnaarde’ type het volgende slachtoffer van politieke moord zou worden – en dat afslachten in zijn geval gruwelijk letterlijk te nemen – wie kon dat op dat moment bevroeden?

Ditmaal was de moord wèl het werk van een allochtoon, een moslim-fundamentalist. Bij de moord op Fortuyn was dàt heel even de grote  angst geweest. De moordenaar zal toch geen allochtoon zijn…? .

Ook in van Goghs geval was de maatschappelijke commotie groot. Maar al minder, zo komt mij voor, dan bij de moord op Fortuyn… Begon ons land soms aan het fenomeen ’politieke moord’ te wennen?

Arm Nederland!

 

Fortuyn is dood ! Leve Fortuyn! De Mathenesserlaan was leeg nu. Rotterdam ging over tot de orde van de dag. Marieke en ik verlieten het Gezondheidscentrum, zochten onze fietsen op en haastten ons naar het dichtstbijzijnde café. We waren nodig toe aan een kop koffie. En, naar als spoedig bleek , ook aan iets sterkers.

                     

Deel 1 en 2 zijn hier en hier te lezen...

 

Afbeelding / www.indenmangel.nl

Rubriek Gastbijdrage

Gastauteur

We vragen met enige regelmaat aan bekende of minder bekende Rotterdammers om een bijdrage te leveren aan Stadslog. Of dergelijke Rotterdammers komen zèlf met relevante stukk...

Bekijk profiel