De uitvaart (1)

8-12-2014 12:01

Door Gastauteur

Dichter en ex-politicus Manuel Kneepkens beschrijft Rotterdams' meest groteske begrafenis van de 21-ste eeuw. Deel 1.  

 

Om de uitvaartmis van Pim Fortuyn in de Sint Laurentius & Sint Elizabethkerk, de kathedrale kerk van Rotterdam, bij te wonen, waartoe ik als toenmalig raadslid een uitnodiging had gekregen, moesten mijn vrouw Marieke en ik door een fouilleringspost, een witte tent  op de hoek van de Mathenesser- en de Claes de Vrieselaan..

We dienden onze uitnodigingskaart en paspoorten te laten zien, en werden aan het lichaam gefouilleerd, ongeveer zoals op Schiphol, als het detectiepoortje waar je doorheen moet zijn doordringende piep heeft afgegeven. Zodat je je al een terrorist voelt bij voorbaat.  

Later hoorden wij dat ‘s ochtends de kerk urenlang minutieus door rechercheurs met speurhonden was doorzocht. Niets was ditmaal aan het toeval overgelaten. Dat was wel eens anders geweest.

Want tijdens zijn leven had het Fortuyn nogal aan adequate beveiliging ontbroken, zowel van overheidszijde als van de kant van zijn eigen partij, de LPF.  Daarbij moet  worden aangetekend, dat de Ongelukkige het dan weer wel en dan weer niet had gewild... Hoe dan ook, dankzij dat gebrek aan een getrainde lijfwacht was het dan ook een fluitje van een cent geweest voor de radicale dierenactivist Volkert van der G.  om Fortuyn de mediacraat midden in het Hilversumse Mediapark neer te schieten.

 

Naast ons dook nu Kay van de Linden op, de pr-assistent van Jan Nagel in Hilversum, ten tijde van Leefbaar Nederland. Ik vroeg hem of Jan Nagel er ook was. Tenslotte was ik met beiden een poosje opgetrokken.

Ongeveer een jaar daarvoor  had ik immers een uitnodiging van Jan Nagel gehad om eens,  in mijn hoedanigheid van fractievoorzitter van de Stadspartij Rotterdam in Hilversum te komen praten.

Jan had namelijk zojuist samen met de populaire Vara-diskjockey en zanger Henk Westbroek van Leefbaar Utrecht de partij Leefbaar Nederland  opgericht. Leefbaar  Utrecht was een lokale partij, die bij een tussentijdse verkiezing in de Bisschopsstad, nodig omdat het dorp De Meern bij Utrecht werd  gevoegd, plots vanuit het niets met acht zetels inde Utrechtse raad verschenen was. 

Dat kunstje moet toch landelijk te  herhalen zijn, moet Jan Nagel toen hebben gedacht.

Leefbaar Nederland zou het vaderland ‘Nieuwe Politiek’ gaan brengen. Het was tamelijk onduidelijk wat met daarmee bedoeld werd. Maar de centrale gedachte  was dat ‘politiek Den Haag’ zich onder een kaasstolp bevond. Haagse politici hadden domweg geen weet van wat de mensen in het land bezielden. ‘De lakens’ moesten eens nodig ‘worden  opgeschud’ in de Lage Landen aan de Zee, en daarom moesten de lakens nodig… in andere handen. In de handen van Jan Nagel en Henk Westbroek, uiteraard….

'Nee, de broers Fortuyn stellen geen prijs op zijn aanwezigheid,' antwoordde Kay.

Tenslotte was het Jan Nagel geweest die Fortuyn, die op het congres van Leefbaar Nederland tot lijsttrekker gekozen was met nauwelijks een tegenstem, de partij  uitgezet had, na Fortuyns  geruchtmakende interview in de Volkskrant, waarin hij stelde art.1 van de Grondwet - het antidiscriminatie-artikel - moest worden afgeschaft.

 

In de kerk werd ons een plaats aangewezen in de rechterzijbeuk. Daar troffen wij de andere  leden van de gemeenteraad van Rotterdam aan, plus hun partners.

In de zijbeuk tegenover ons, zaten de 16 leden van de raadsfractie Leefbaar Rotterdam plus de 26 nieuwbakken Kamerleden van de landelijke lijst LPF, plus een handvol andere  Fortuynisten, waaronder het advocatenduo Spong & Hammerstein, dat, naar eigen zeggen, de opdracht van Fortuyn had gekregen om degenen die hem, Fortuyn,  tijdens zijn leven gedemoniseerd hadden, tot ‘in de hel’ te vervolgen.

Gerard  Spong kende ik goed. Hij was ooit mijn opvolger geweest, begin tachtiger jaren als voorzitter van de Coornhertliga, de vereniging tot strafrechthervorming.  Diens kantoorkompaan Hammerstein was dat, jaren later, eveneens.  

Mijn vrouw en ik zaten omringd door PvdA-leden. Het was duidelijk dat de meesten van hen voor het eerst een katholieke eredienst gingen meemaken.

En niet zomaar een katholieke eredienst ….! Een ouderwetse  DrieHerenMis!

Ruisend geschuifel in goudgeborduurde kazuifels en de wierook niet gespaard!

Een happening exact zoals ik die in mijn jeugd in Limburg in de Jaren Vijftig op zon- en feestdagen zovaak had moeten uitzitten.

In de middenbeuk van de kerk vooraan had men de politici uit Den Haag bij elkaar geplaatst. Premier Kok en de lijstrekkers Melkert (PvdA),  Dijkstal (VVD), Balkenende (CDA)  en Rosenmöller (Groen Links) enz.

Ik had hun hoofden zo vaak op TV gezien, dat ik deze Haagse politici bijna als oude bekenden begroet had. Maar dat was onzin, natuurlijk. Ik kende geen van hen persoonlijk. Ik kende ze van TV.

Stuk voor stuk kwamen ze wat hun gestalte betreft kleiner voor dan ik naar aanleiding van hun TV-optredens gedacht had. Met name Melkert leek wel een dwerg. Kon het zijn dat hij door de moord op Fortuyn en de hectische toestanden daarna, zodanig was aangeslagen dat hij gekrompen was? Later mochten we vernemen dat hem die dagen een doorgeladen pistool met kogels over de post gestuurd was. Plus het vriendelijk verzoek om zich maar te suïcideren…. Ja, daar dij je niet van uit.

 

(Wordt vervolgd.)

 

Afbeelding / www.pimfortuyn.com

Rubriek Gastbijdrage

Gastauteur

We vragen met enige regelmaat aan bekende of minder bekende Rotterdammers om een bijdrage te leveren aan Stadslog. Of dergelijke Rotterdammers komen zèlf met relevante stukk...

Bekijk profiel