Asiel voor Fidel Castro

17-3-2016 12:58

Door Gastauteur

Hoe een ruimhartiger Rotterdam zich ooit had kunnen opwerpen als bevrijder van de Cubanen, en Fidel Castro een mooie, oude dag had kunnen bezorgen. Opgetekend door dichter en ex-politicus Manuel Kneepkens. 

Momenteel worstelt Rotterdam met het begrip Asiel. Alsof dat voor het eerst is…

Klaarblijkelijk is vergeten dat in de jaren negentig (ludieker jaren dan de huidige, dat is zeker) het verlenen van Asiel ook al eens uitgebreid aan de orde is geweest.

Het betreft hier de motie ‘Asiel voor Fidel’ van de toenmalige Stadspartij.

 

Geachte Burgemeester, geachte Bram Peper,

Vorige week bracht u ­een bezoek aan Cuba alwaar u een stand­beeld van Piet Heyn blijkt te hebben onthuld. Het is immers aldaar dat onze natio­nale zeeheld in de baai van Matan­zas ooit de Spaanse zilver­vloot ver­overde...

Piet Heyn voer toentertijd met 31 schepen, bemand met vier­duizend matrozen en bewapend met 68 stuks ge­schut de Spanjaard tegemoet.

Het werd de meest bloedeloze zeeslag aller tijden. Onze Piet had zich namelijk zo gevreesd gemaakt bij de Span­jolen...dat een enkel mus­ket­salvo plus het schreeuwen van zijn naam plus de luidkeels aan de vijand toege­schreeuw­de belof­te van lijfsbehoud voldoende waren om de laatste de wapens te doen neer­leg­gen.

Slech­ts enkele ogenblikken later ston­den Heyn en de zijnen als overwinnaars aan boord van de rijk beladen galjoe­nen. De buit: 177.000 pond zilver,66 pond goud,1000 parels en 37.375 huiden...

Dit is het heugelijk feit, dat aan de vaderlandse poëzie ons het overbekende rijm heeft opgeleverd

 

                  Piet Heyn, Piet Heyn

                  zijn naam is klein

                  zijn daden bennen groot

                  Hij heeft gewòn­nen de zilvervlòòòt   

 

Nog heden bij voetbalfanaten uit­zonderlijk populair naast W' re the Champions en Hi Ha Hon­denlul! .

Het zilveren vloot-gebeuren te Matanzas vond 370 (!) jaar gele­den plaats

Beetje wonderlijke datum om te herdenken!

Maar, ach, moet kunnen!

Rotterdam en Havana zijn immers al sinds jaar en dag zuster­steden, dus nu en dan eens een mooi gebaar van de rijke naar de arme partner, waarom niet?

Belangrijker is dat u ons uitdruk­kelijk heeft beloofd, om op Cuba ook ge­sprekken met dis­si­denten te voe­ren.

Dat laatste lijkt mij pas recht een goede zaak.

De Cubaanse regering blijft immers volharden in schending van de mensen­rechten, door dissidenten te vervolgen en de vrije meningsui­ting te ver­bie­den. Dat stond (weer eens) te lezen in een recent ver­schenen rapport van de Ver­eni­gde Na­ties.

De opstel­ler van dat rapport, de Zweedse mensenrechtspecia­list Carl Jo­han Groth, acht echter de VS overigens mede-verant­woord­elijk voor de situa­tie in Cuba.

Het Amerikaans embargo tegen Cuba draagt bij aan de starheid van het stelsel, aldus Groth. Het embargo fungeert voor Castro en de zijnen als voor­wends­el om de bevolking kort te houden en om degenen die poli­tieke ve­rand­eringen willen te onderdrukken. De Amerikaanse Vereniging voor Wereldgezondheid heeft gecon­stateerd dat ten gevolge van het embargo steeds meer Cubanen onder­voed zijn geraakt en steeds minder 'betrouwbaar drinkwa­ter' en dito genees­middelen op het eiland beschikbaar zijn.

Kortom, het wordt tijd dat de boycot wordt opgeheven. Ook voor Rotterdam zou dat een goede zaak zijn, omdat dan weer vanuit Cuba de sui­kers­troom richting Europa los komt, vooral naar onze haven... Eens immers dè haven voor suikeraanvoer van Europa.

Duidelijk is echter dat zolang Fidel aan de macht is, van verandering op Cuba geen sprake kan zijn, en zodoende is dus de kans dat de VS het embargo opheft, non-existent.

Ik nu ben voorstander van een op het eerste gezicht wat onor­tho­dox-ogende oplossing van het Cubaanse dilemma.

Een oplos­sing, die in elk geval elk bloedvergieten bij een brood­nodi­ge wisse­ling van de wacht aldaar voorkomt. Cuba pas kan pas demo­cra­tis­eren op het moment dat Castro weg is. Dan immers zakt het autori­tair systeem, dat heden geheel en al vastgebak­ken zit aan de cha­rismatische per­soonlijkheid van Fidel, volle­dig in el­kaar.

Maar... waar moet hij dan naar toe, El Commandan­te? Overigens, nogal wat Cubanen volstaan met een veelbete­kenend zwijgen en dito hand­gebaar als ze het over hun leider hebben. Het handge­baar: het onzicht­baar trekken aan een onzichtba­re lange baard. Ze zijn hem overduidelijk zat.

Als bevriende communistische staten reste­ren Fidel nog slechts Noord-Korea en Buiten-Mongolië...

Gebieden waar­naar een Zuid-Amerikaanse levensgenieter van het kaliber van Fidel Castro alias de leider van het samba -communisme, nooit van zijn leven naar toe zal afreizen. Ook het territo­rium van Fidels 'vriend' de Paus ¹ Vati­caan­stad, heeft na acht uur 's avonds weinig aan uit­gaans­leven te bieden...

Mijn voorstel is: Nederland biedt Castro asiel aan, met name Rotterdam...  de Grote Suikerrietminnende Haven­stad. 

Commandante Castro moet immers om een aantal redenen, wel onbehoor­lijk posi­tief over Nederland denken. Zo was hij in 1967 gast­heer te Havana van een Neder­landse delegatie van intellectuelen onder lei­ding van niemand minder dan notoi­re tabaksminnaar Harry Mu­lisch ( "Ik ben een groot pijproker, daar helpt geen Moedertje Lief aan!"). De delega­tie telde verder in zijn gelede­ren 'polderberoemdheden' als compo­nist Peter Schat, schaak­meester Jan-Hein Donner en linkse regent Han Lammers en, zo­waar, zelfs een Zuid -­Nederlander, in de per­soon van Hugo Claus.

In zijn boek met de nogal Rotterdams klinkende titel Het woord bij de daad be­schrijft Mulisch het Cuba van die dagen... zoals een verliefde Amsterdammer zijn mok­keltje. Dat collega-schri­jv­ers (Padilla! ), homoseksuelen en verdere aan zijn links-extremis­tische regiem onwel­gevalli­gen door Castro gemaks­halve zonder enige vorm van proces achter de tra­lies zijn gezet en/of  geëxecuteerd, deerde Dirty Harry niet. Geweld is nu een­maal de vroedvrouw van de revolut­ie. Je kunt geen omelet bakken zonder de 'egghe­ads' te bre­ken, niet waar!

Maar bij die eenvoud van denken bleef het niet.

In Het woord bij de daad  be­schri­jft Mu­lisch beeldend 'de reus­achti­ge feesten waarvan Cuba het geheim bezit’ : o.a. een weinig socia­listisch aan­doend vijf gangen-Diner voor 2500 geno­dig­den in nacht­club La Tropi­cana, de Folies Bergères van Havana, met hon­der­den showgirls met twee meter lange struis­vogelveren in d'r bevallige kontjes en op d'r kop  en… Champa­gne! Cha­mpag­ne! Cham­pagne! En knet­terend vuur­werk toe! Kortom, dat was nog eens een revo­lutie naar Harry's hart.

Verrukt van Castro's Mensenparadijs schreef Mulisch, amper terug in Nederland, met o.a. Hugo Claus en Peter Schat voor het Holland Festi­val in 1969 de 'collec­tieve opera' Recon­structie, opgedra­gen, hoe kon het ook anders, aan Ernesto 'Che' Gueva­ra. 

Toen de Cubaanse revolutie na de gewelddadige dood van die­zelfde Che Gueva­ra steeds meer van z'n glans begon te ver­liezen, taande de be­langstel­ling van Mu­lisch en de andere grachten­gor­deldieren voor Cuba zienderogen, maar st­eeg die, mirabile dictu ...in Groot Blijdorp alias ons eigen Rotterdam!

Zowaar, wij in Rotterdam blijken hier al sinds jaar en dag hèèl wat stabielere ­banden met Cuba te onderhouden dan het immer gril­lige Am­ster­dam! Nog steeds hobbelen bij­voor­beeld de bussen van onze stadsvervoersmaatschappij de RET daar rond, die ten tijde van uw voor­gan­ger Andrè van der Louw aan Cuba ges­chonken zijn. Die tot het onmogelijke toe gerepar­eerde oldtimers zijn zelfs de enige vormen van open­baar vervoer aldaar, naast een enkele vrachtwa­gen, waarin men achterop in de open laadbak plaats kan nemen, richting strand.

Moeiteloos laat zich onder het op­schrift op de bus naar de wijk Cayo Hueso nog heden het woord Schie­broek ont­cij­feren en in het opschrift op de bus naar San Miguel del Padròn het woord Alexanderpolder. Het oer-Nederlandse opschrift Andere deur instappen!  blijkt zelfs nooit overgeschilderd . Kortom, Fidel is gewend aan een stukje Rotter­dams straat­beeld, zoveel is ze­ker...

En de Rotterdamse schroothandelaar Willem van 't Wout is, naar mijn weten, de enige ondernemer in Europa die met Cuba zaken doet.²­  Zijn Haute Couture-dochter Merel mag zelfs de nette (bur­ger)p­ak­ken maken, waarin Fidel zich bij tijd en wijle ver­toont.

Kortom, Rotterdam zit Fidel als het ware gegoten.

Aan de Straatweg naar Hillegersberg staat alhier sinds enige tijd een prachtige villa in zuidelij­ke stijl leeg. Over dit pand gaat al sinds enige tijd, vreemd genoeg, het ge­rucht dat 't aangekocht is voor... El Lider Maximo! ­

Dat is tot heden enkel maar een fraaie mare.

Waar­schijnlijk in de wereld gekomen omdat het huis in kwestie tot voor kort aan een miljo­nair- schroothan­delaar heeft be­hoord, die de plaatselijke bevolking van Hillbillyberg waar­schijnlijk verwart met bovengenoemde Van 't Wout...

Maar geldt wel­licht hier niet Hegels oude woord 'De idee is niet zo onmach­tig dat hij geen werke­lijkheid worden kan?' 

Het pand bezit een uitstekende ligging. Het laat zich goed bewaken. Een prima sigaren­handelaar is om de hoek. Fidels favoriete merk Cohiba Esplendido _ 'een typische longfille­r met flink wat noot’- is daar ruim voorradig. Tikje peperig misschien, maar verder goed in balans'

Dus...wat let ons ?

Van de Cubanen, ja, van de hele wereld  - ' Opgeruimd staat netjes! - zullen wij      wa­arschijnlijk niets dan dank­baarheid oog­sten.

En dat is goed voor Rotterdam.

Motie ‘Asiel Fidel’ op 30 Juli 1998  door de gemeenteraad verworpen

¹ Het bezoek van paus Johannes Paulus II kreeg zondag een in­drukwekkend hoogtepunt. Op het immense Plein van de Revolutie in Havana preekte de Paus voor een gehoor van honderdduizenden Cubanen.

Op de eerste rij zat Cuba's machthebber, een van de laatste gelovige marxisten-leninisten op aarde, Fidel Castro. Hij luisterde aandachtig en af en toe glimlachend, terwijl de paus sprak over gerechtigheid, solidariteit en onvervreemdbare mensenrechten.

Volkskrant, 26 januari 1998

 

² Van 't Wout heeft mij inmiddels gemeld, dat hij niet de eni­ge Nederlandse ondernemer is die met Cuba handel drijft. Hij heeft zijn lotgenoten verenigd in de Nederlands-Cubaanse Ha­ndelsk­am­er.

Rest mij nog te vermelden dat het beeld van Piet Heyn door van Willem 't Wout uit diens eigen zak is betaald. Van 't Wout zegt dat te doen omdat hij van Cuba houdt, zonder zich overi­gens illusies te maken over het regime (" De mens is niet goed genoeg om socialist te zijn").

 

Huis aan de Straatweg

 

Alle meubels hebben plastic smetvrees hier

en alle koffiekopjes

vallen uitsluitend omhoog

maar het plafond

en in de ijskast bevriest het onheil

 

Kortom, dit geelgesausde huis is geknipt

voor Fidel Castro

voor diens komende ballingschap

in Hillegersberg-Schiebroek

 

Maar hij, de vermaarde

bebaarde barbaar Barbarossa

in zijn groezelige

legertuniek

is nog lang niet gearriveerd

Nog lange niet! Nog lange niet!

 

Nog zwetend bezig

met zijn ruim 365 dagen durende non-stop

afscheidsspeech

van Cuba. Hij, de sigaar van Havana!

 

:" Van wie is dit typische nouveau riche-huis?"

:" Van Fidel...Fidel gaat hier sterven! "

:" Fidel wie?”

Afbeelding / www.vakantiearena.nl

 

Rubriek Gastbijdrage

Gastauteur

We vragen met enige regelmaat aan bekende of minder bekende Rotterdammers om een bijdrage te leveren aan Stadslog. Of dergelijke Rotterdammers komen zèlf met relevante stukk...

Bekijk profiel