Wier geluk ik verpletter

1-7-2014 15:58

Door Daniël Dee

Met mijn jongste dochter kuier ik door kinderboerderij de Bokkesprong. Haar manier van lopen is een soort hobbelen, ze gooit haar benen om en om gestrekt naar voren, waardoor ze niet omvalt. Zo houdt ze zichzelf automatisch in volle zwalkende vaart, alleen obstakels kunnen haar tot stilstand brengen. Gierend stuift ze op de geiten af, als een dronken piraat van anderhalf die een modderschuit entert.
De enige man op de kinderboerderij ben ik, verder zijn er alleen maar vrouwen met hun kinderen en andere dieren (ja ja, flauwe grap).
Ik vang een flard van een gesprek op van twee vrouwen die op een bankje zitten. De ene vrouw heeft makkelijke kleren aan en een makkelijk kapsel, een praktisch uiterlijk dat geheel in het teken staat van de zorg voor kinderen. Het soort vrouw dat ik in de afgelopen jaren maar al te goed heb leren kennen, omdat mijn generatie zich nu eenmaal net heeft voortgeplant. De andere vrouw is elegant gekleed. Ze zou beter op haar plaats zijn in een vijfsterrenrestaurant dan tussen de geitenkeutels. Ik hoor de elegante zeggen: 'Nee joh, dat zijn niet mijn kinderen, die zijn van mijn zus. Ik pas alleen af en toe op ze. Ik woon hier niet eens in de buurt.'  
'Je zus woont hier?' vraagt de praktische.  
'Nee, ik kom hier bewust met de kinderen omdat ik weet...' zegt de elegante, 'maar misschien moet ik dat eigenlijk niet vertellen.'
Na een korte stilte vervolgt ze: 'Ach, wat maakt het uit. Ik heb een verhouding met een getrouwde man en ik weet dat zijn vrouw hier geregeld komt met de kinderen. Ik wil bespieden tegen wie ik het moet opnemen, wier geluk ik misschien wel verpletter, maar ik heb natuurlijk geen idee wie ze is. Ik dacht dat ik misschien iets van hem zou kunnen herkennen in zijn kinderen. Maar ik heb nog geen kinderen gezien die op hem lijken.'
Ik zie de praktische met haar ogen haar eigen kinderen lokaliseren en zegt dan: 'Hoe weet je zo zeker dat ik het niet ben?'  
Mijn jongste is inmiddels de stal in gehobbeld en noodgedwongen volg ik haar. Peggy, de zeug, ligt wanstaltig en zelfvoldaan als altijd in het stro.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel