Waarom ik singer-songwriters vergeet

4-2-2016 13:35

Door Daniël Dee

Er was een singer-songwriteravond in de Machinist. Marco en ik zaten aan de leestafel van de voormalige fabriek en dronken een biertje. De twee acts van de avond bestonden toevallig allebei uit mooie zangeressen en ik werd op slag verliefd, it happens all the time. Ik zag me al zelfgemaakte spaghetti koken voor één van de dames terwijl zij mij zacht neuriënd in de keuken bijstond. Ik zou dan een gemeend compliment maken en zij zou antwoorden met iets poëtisch over de liefde.

'Ik heb vanavond pasta met roomkaas gegeten,' zei Marco.

'O, lekker,' zei ik.

'Daarom drink ik wat langzaam. Of drink jij nu zo snel bier?'

Ik had niet het idee dat ik snel mijn biertjes zat weg te tikken.

Om 22.50 klonk de oproep tot een laatste ronde. De zanger-liedschrijvers waren druk bezig met het opruimen van hun apparatuur en mijn verliefdheid was gedaald tot het vriespunt van de werkelijkheid. Ik kocht geen cd om thuis nog eens rustig naar ze te kunnen luisteren.

'Over vijf minuten gaat mijn tram,' zei Marco.

'Ga maar alvast,' zei ik. 'Ik reken wel af.'

De rekening bedroeg 20,60 euro. Bij de bar kon ik mijn pinpas niet vinden. Hij zat niet in het vakje van mijn beurs waar hij behoorde te zitten. Noodgedwongen betaalde ik met contant geld.

Iets na elven stond ik in Tarifit, de avondwinkel aan de Schiedamseweg, met een sixpack Heineken onder mijn arm. Ik was nog niet van zins om al afscheid te nemen van deze dag. Omdat ik dus mijn pinpas verloren was en ook geen cash meer op zak had, wilde ik met het pasje van de gezamenlijke rekening betalen, de pinautomaat gaf echter aan dat er onvoldoende saldo op de rekening stond. Wat had mijn geliefde nu weer aangeschaft?

Thuis doorzocht ik eerst mijn jassen en daarna mijn broeken in de wasmand, maar ik vond mijn pinpas niet. Ik zag alweer voor me hoe ik de alarmlijn moest bellen om mijn pinpas te blokkeren. Nog eenmaal keek ik in mijn portemonnee om me te vergewissen dat mijn pasje echt verdwenen was, toen ik hem gewoon zag zitten in een ander vakje.

Ineens wist ik waarom ik de meeste singer-songwriters direct na een optreden weer vergat. Ze namen hun liedjes zo serieus en tijdens performances waren ze te ernstig, soms op het pathetische af. Ik trok een zak chips open en zette het album One man band van Abner Jay op, want ik wist dat ik voorlopig toch niet de slaap zou kunnen vatten.

'You know they gonna stop making those king-size cigarettes and start making them queen-size, because they got a bigger bud.'

Afbeelding / www.readme.nl

 

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel