Waarom ik niet naar de Poetsclub ging

7-6-2012 20:17

Door Daniël Dee

Ik had me vast voorgenomen om naar de Poetsclub te gaan. Ik was wel toe aan een verzetje, zeker nadat ik net bij de twintigwekenecho gehoord had dat mijn tweede kind ook een meisje zou worden.

De Poetsclub is een maandelijkse dichtavond in café De Schouw, waar de dichters trouw beloven om minimaal één nieuw gedicht voor te dragen. Het zag er op facebook naar uit dat er wel vijfendertig dichters zouden komen voordragen waaronder Jeroen Naaktgeboren. Daar had ik echt zin in. Ik ben namelijk de grootste fan van Jeroen Naaktgeboren; ik bezit zelfs al zijn bundels.

Ik stond net op het punt om weg te gaan – ik had mijn hoodie al aan, want poëzie is hip en happening, dus dan sla je ronduit een pleefiguur in je houtje-touwtjejas – toen mijn huiszombie begon te protesteren.

Mensen die weleens bij mij thuis zijn geweest weten dat hij veilig vastgeketend zit aan de radiator in mijn werkkamer, dus er kan eigenlijk niets gebeuren, maar ik vind het niet leuk om hem in een onrustige bui alleen achter te laten. Ik heb het nog even geprobeerd met een dvd van Seth Gaaikema uit de Oudejaarsconferences-dvd-box, want daar wordt hij normaal gesproken rustig van, maar dat mocht ditmaal helaas niet baten. Er restte mij niets anders dan te blijven en hem op z'n gemak te stellen.

Wie mijn huiszombie een beetje kent, weet dat zijn hersendode brein niet volledig is aangevreten, waardoor hij nog wel kan spreken, maar of hij daadwerkelijk informatie kan verwerken is niet helemaal duidelijk.

Na wat gegrom en getrek aan de ketting van de radiator riep mijn thuiszombie uit: 'Wat heeft dat schrijven je nu eigenlijk gebracht?'

Die vraag had ik niet zien aankomen en sloeg daarom in als een bom. Met als gevolg dat ikzelf volledig dichtsloeg.

Mijn thuiszombie ratelde onbekommerd en vilein door: 'Voor de vrouwen of het geld hoef je het niet te doen. En van erkenning is ook nauwelijks sprake. Hoeveel boekies verkoop je nu? Dertig? Veertig? Dan heb je je hele familie gehad en een handvol vrienden. En kom me in hemelsnaam niet aan met dat schrijven een noodzaak voor je is. En dat je echt niet anders kan. Rot op met die makkelijke clichés.'

Ik antwoordde halfslachtig: 'Misschien vind ik wel voldoening in het feit dat ik lekker egocentrisch bezig kan zijn met een soort zelfonderzoek.'

Mijn thuiszombie vervolgde zonder te luisteren: 'Waarom moet je vanavond naar een stel apen kijken die gediggies opdreunen? Wat is daar nou leuk aan? Je hebt thuis een boekenkast vol. Is het dan nooit genoeg? En kom me in hemelsnaam niet aan met dat het uit liefde voor het vak is. Verzin iets beters. Wat wil je nu echt?'

Omdat mijn thuiszombie me zo indringend aankeek, kon ik op dat moment niets anders doen dan daadwerkelijk mijn hele hart uitstorten. En ik vond het nog lekker ook, maar dat ga ik hier niet uit de doeken doen.

Daarna heb ik hem een blikje knakworsten toegeworpen, zonder blikopener, want hij weet er hoe dan ook wel raad mee. Ikzelf heb de vegetarische variant gegeten. Dat leverde overigens nogal wat getob op. Ik eet de vegetarische knakworsten namelijk bij voorkeur op twee boterham. En drie worstjes op een boterham is prima, maar twee is een beetje karig. In een pak zitten echter vijf worstjes. Dan kan ik in het vervolg natuurlijk twee pakken worstjes kopen, want dan heb ik er tien, maar dan blijven er weer vier liggen en ik weet niet wanneer ik die ga eten, dus voor je het weet moet ik die weggooien en dat is dan weer zonde. Ik ben er kortom nog niet uit. Zoals met alles in het leven.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel