Politie op bezoek, maar niet genodigd

27-6-2012 15:26

Door Daniël Dee

Na een verdovende avond in De Schouw zat ik op mijn fiets naar huis. Voor mijn appartement werd ik aangehouden door twee agenten.

‘Waarom werkt uw licht niet?’ vroeg een van de agenten.

Ik kon daar geen goede smoes voor bedenken. Het was luiheid en desinteresse om mijn licht te laten repareren. Daarbij had het weinig zin, want in mijn buurt overleeft het licht nooit langer dan vierentwintig uur.

‘Heeft u gedronken?’ vroeg dezelfde agent

Ik knikte bevestigend. Het had geen zin om daarover te liegen.

‘Mag ik uw identiteitsbewijs zien?’ ging hij verder. Ausweis bitte, dacht ik, maar hield ik wijselijk voor me.

‘Die heb ik niet bij me,’ zei ik daarentegen. ‘Maar ik woon hier, dus ik kan hem wel even pakken.’

‘Dan loop ik wel even mee,' zei de agent.

Dat vond ik nogal brutaal. Ik zeg toch ook niet dat ik eis mee te rijden in het busje met de zwaailichten aan. Straks wil die agent mijn leuter nog vasthouden als ik moet plassen. Uiteraard hield ik ook dat allemaal voor me.

Gezamenlijk klosten wij onze trap op. Mijn vrouw, die al lag te slapen, schrok wakker en riep van boven: ‘Wat is dat voor gesodemieter. Opdonderen of ik bel de politie.’

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel