Kannibaal in potentie

6-6-2012 13:31

Door Daniël Dee

Al maanden post ik bij het kruispunt van de 1e Middellandsstraat en de 's Gravendijkwal. Dat is vlak bij mijn huis. De verkeerssituatie is daar onoverzichtelijk omdat er een tram door het midden van de straat dendert en automobilisten steevast te hard rijden. Het is een kwestie van tijd voor er een ernstig ongeluk gebeurd. Zodra ik vrije tijd heb ga ik daar op de stoep staan wachten met een malse kippenpoot van Koolmees in mijn knuisten.

De dichter Adriaan Morriën is degene die het onzalige idee in mijn hoofd heeft geplant. Als jonge adolescent las ik eens een interview met hem, waar hij dat verlangen onomwonden uitsprak. Sindsdien heeft zijn wens ook wortels geschoten in mijn brein. Diepe, onwrikbare wortels zijn het inmiddels geworden. Pikzwarte, bittere wortels van het soort dat moeilijk te bestrijden is en praktisch niet uit te roeien valt.

Ik ben zo goed als de hele dag bezig met eten. Dat is op zich niet zo verwonderlijk. Ieder mens is dat. Als we dat niet zouden zijn, dan sterven we. Ik denk dat de Westerse mens een verknipte relatie heeft met zijn eigen voedsel. Het is bijna onmogelijk om dat niet te hebben. Hoe kan het ook anders? We zijn geen jagers en plukkers meer. Alles is geïndustrialiseerd, bewerkt, in plakjes gesneden, in plastic verpakt, gemodificeerd, bespoten, geconserveerd, verrijkt met kleur- en zoetstoffen en kant-en-klaar in de schappen van de supermarkt gelegd. Om nog maar te zwijgen van de immer uitbreidende voedselcrisis.

Maar ik ben geen calorieënteller, geen anorexialijder, ik ben niet van het macrobiotische, geen veganist, niet van de voedingsupplementen voor een gespierder lijf, ik ga niet driemaal daags naar MacDonalds, ik heb geen hongerwinter meegemaakt, ik let niet op biologisch vlees of dat mijn groenten onbespoten zijn. Mijn fascinatie voor voedsel is te vangen onder de noemer 'nieuwsgierigheid'. Ik wil alles eens proeven, of het nu kaviaar is of walvisvlees, of het nu een doerian is of klotenstieren zijn, of het nu varkensdarmen betreft of insecten. Kakkerlakken, meelwormen of kogelvissen, you name it. Als eenhoorns of draken zouden bestaan dan zou ik die ook willen proeven. Ik ben nieuwsgierig naar de geur, de smaak, de structuur in mijn mond. Eten is voor mij lust. Lust naar het onbekende. Als een ontdekkingsreiziger naar terra incognita of hoe vingers het lichaam van een nieuwe geliefde ontdekken.

Hoe dan ook. Om kort te gaan: mijn grootste wens is om eens mensenvlees te proeven. Noem het kannibalisme.

Het verlangen is als een trein die in volle vaart op een afgrond afstevent, je ziet de schittering al op het water onderin het ravijn. Ik sta daar dus op de stoep van dat kruispunt als een vale gier. Altijd heb ik een vuilniszak bij me, voor de zekerheid. Ik wacht en hoop op een ongeluk om mijn slag te kunnen slaan. Het mooiste zou zijn als er een been uit een auto wordt geslingerd. Maar ik neem al genoegen met een hand of slechts een vinger. Die stop ik dan in mijn vuilniszak om me vervolgens snel uit de voeten te maken. De hulpdiensten zullen wel voor een raadsel staan, maar die maken vast en zeker wel vaker bizarre zaken mee. Een andere mogelijkheid zie ik niet, maar als je nog tips hebt dan houd ik me aanbevolen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel