Kamer 204 is al bezet

24-6-2012 14:17

Door Daniël Dee

'Er kan niemand op de kamer zitten,' zei de man achter de incheckbalie van het Lelystad Airport Hotel. Het was inmiddels ver na middernacht en ik had nog hooguit vierenhalve uur de tijd om te slapen.

'Ik kom er toch net vandaan,' zei ik en legde de sleutel van kamer 204 op de balie. 'Er stonden twee koffers in de kamer, op de grond stonden pantoffels, op de tafel stond een aangebroken fles sterke drank van het een of ander, het bed was beslapen en er lag een gebruikte handdoek op.'

'Zat er iemand op de kamer?' vroeg de man.

'Dat weet ik niet,' antwoordde ik. 'Het ging te snel. Ik deed gelijk de deur weer dicht.'

'Er is maar een sleutel,' zei de man. 'En dat is deze.'

'Ik lieg toch niet,' zei ik. 'Daar heb ik toch niets bij te winnen.'

Ik moest zaterdag in Lelystad zijn voor Sunsation, een festival waar dichters bij het opkomen van de zon een voordracht houden om zo de zonnewende te vieren.

Voordat ik naar Lelystad afreisde sms'te de dichter Stefan Nieuwenhuis: 'Tip: er is nix te eten of drinken in hotel! Ik zit aan 't water.' Met die tip in het achterhoofd kocht ik in de AH to go op het station vijf flessen wijn en stapte in de trein naar Amsterdam. Op Schiphol stapte ik over op de trein naar Lelystad. Een dik half uur later zag ik dat we weer Schiphol inreden. Verschrikt stond ik op en spurtte uit de trein. Hoe kon ik nu in de verkeerde trein zijn gestapt? En waarom had de conducteur, die mijn kaartje knipte, niets gezegd? Veel later dan gepland arriveerde ik in Lelystad.

'Dan ga ik zelf wel kijken,' zei de man achter de balie.

Na terugkomst zei de man: 'We hebben een probleem.'

Dat had ik al geconstateerd, want anders was ik niet weer aan de balie verschenen. De man belde drie andere hotels, maar die zaten ook allemaal vol vanwege een American Football-toernooi in Lelystad.

'Het moest een keer gebeuren met dit systeem,' zei de man. 'Not on my watch.'

Maar dat leek me nu juist wel het geval.

Op dat moment belde Stefan: 'Ben je er al?'

Ik legde hem de situatie uit.

'Kom dan in mijn kamer,' zei Stefan. 'Ik heb toch twee bedden.'

Dat leek me de enige oplossing.

In zijn kamer dronken we de wijn, rookten we hasj en luisterden we naar de soundtrack Where the wild ones are van Karen O and the kids. We ouwehoerden er lustig op los. Met Stefan ben je al snel verwikkeld in een goed gesprek. Ik kan het iedereen aanraden, maar dat is niet zo leuk voor Stefan. Welke boodschap heeft hij aan de zoveelste malloot met een mening? Ineens was het vijf uur en stond er een taxi voor het hotel om ons naar het festivalterrein te brengen.

Op het festival zaten ruim tweehonderd mensen te luisteren naar voordrachten. Maar het kan ook zijn dat ik dubbel zag. Wie gaat er nu voor vijven zijn bed uit om naar gedichten te luisteren? Zelfs ik heb niet zoveel liefde voor het woord. Dit moesten wel de honderd echte liefhebbers van de Nederlandse poëzie zijn of er was daadwerkelijk niets te beleven in Lelystad. Het viel me tijdens mijn voordracht op dat bijna iedereen in het publiek een kleurig gevlekte stropdas droeg. Het kan zijn dat die stropdassen gezichtsbedrog waren, want nadat ik van het podium afstapte waren ze verdwenen. Allicht was het een hallucinatie door de combinatie van hasj, wijn, koude en slaapgebrek.

Later die middag, na een treinreis die wel voorspoedig verliep, droeg ik ook nog voor in verschillende winkels, cafés en galerietjes op het Route du Nord-festival in Rotterdam Noord, maar dat is volledig langs me heen gegaan.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel