Hun buiken als fiere schiereilanden boven het water

14-11-2014 14:31

Door Daniël Dee

In het zwembad van Sportcentrum West zijn alle Finding Nemo-stickers op de ruit verbleekt door de zon. Op de muur naar de douches prijkt de tekst 'Wie respect geeft, zal respect krijgen'. Dat lijkt me een vuig teken aan de wand. Het is zoals bij die A4'tjes in de kantine met de tekst 'Gelieve uw eigen rommel op te ruimen'. Dan weet je dat iedereen zijn teringzooi laat staan en hooguit het desbetreffende A4'tje gebruikt omdat er weer eens geen servetten te vinden zijn.
Sinds een aantal weken ben ik elke zondagochtend in dat sportcentrum te vinden vanwege het gezinszwemmen. Het leek me verstandig om mijn oudste dochter zo snel mogelijk te leren zwemmen, al was het alleen maar omdat we aan de Schie wonen.
Het valt niet mee om naar lichamen te kijken die al (praktisch) veertig jaar meegaan. De vrouwenlichamen gaan nog wel, die zijn veelal zelfs verbazingwekkend appetijtelijk, ondanks het baren. De gezichten die er dan weer opzitten zien er daarentegen maar al te vaak afgetobd en zorgelijk uit. Het enige genoegen dat ik aan die observaties beleef is dat ik me in de meeste gevallen nergens voor hoef te schamen. Ik ben net zo volgevreten als elke andere gast die daar binnenkomt.
Zwemmen met mijn oudste betekent dat ik haar vijftig keer moet opvangen als ze in het water springt en dat we zo'n zelfde hoeveelheid keren van de overdekte glijbaan moeten. Daarna pas zijn de twee uurtjes zwemmen tot een bevredigend einde gekomen. Voor haar dan.
Na de zoveelste glijbaanafdaling loop ik langs twee dobberende mannen, hun buiken als fiere schiereilanden boven het water.
Een van de buiken zegt: 'Al vanaf zijn derde jaar laat ik mijn zoon alleen van de glijbaan afgaan. Ze moeten het toch leren. En ze komen vanzelf beneden.' De andere buik laat galmend gelach opklinken.
Mannen blijven jongetjes. Het schoolplein houdt nooit op. We zullen tot onze laatste ademtocht tegen elkaar blijven opbieden, al weten we diep van binnen dat ons gebluf geen enkele vrouw in ons bed heeft gekregen en sowieso volslagen oninteressant was voor het menselijk ras.
Ikzelf laat mijn dochter niet alleen van de glijbaan gaan, te bezorgd als ik ben dat haar iets overkomt. Daarbij is zij het perfecte glijmatje, dan gaan we echt knoerthard naar beneden; in de bochten vliegen we soms zelfs bijna over de kop.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel