Een volk dat kapsters vertrouwt is hopeloos verloren

19-6-2012 12:37

Door Daniël Dee

In de rij voor de kassa van het Kruidvat zei de vrouw voor me tegen de caissière: 'Wat een weer, hè?'

'Het is net of de sluizen zijn opengetrokken,' antwoordde de caissière.

'Maar we krijgen wel een hittegolf,' vervolgde de vrouw.

'Hoe weet u dat?' vroeg de caissière.

'Van begin juli tot eind augustus,' zei de vrouw.

'Nou, dat is wel erg lang. Maar hoe weet u dat?' zei de caissière.

'Dat zeggen ze,' zei de vrouw.

'Wie zijn ze?'

'Mijn kapster,'

Nee, die heeft er voor doorgeleerd, wilde ik zeggen, maar ik kwam er niet meer aan toe. Er daalde een existentiële treurnis op me neer. Daar is niet veel voor nodig. Ik zou haast zeggen dat het in mijn aard ligt. Samen met apathie is dat mijn natuurlijke staat van zijn.

Ik moest denken aan een uitspraak van J.A. Deelder in het miniportret Op het nachtkastje dat de VPRO uitzond in het kader van de boekenweek: 'Je denkt toch dat de mensheid wijzer wordt. Maar daar ben ik onderhand wel achter: nee. Ze worden niet wijzer. Want dan komt er weer een nieuwe generatie en die weet weer van niets, want die beginnen weer opnieuw.'

Die uitspraak ligt dichter bij de waarheid dan me lief is, vrees ik. Zo komen we als mensheid nooit verder. Ik zou daar natuurlijk tegenover kunnen stellen dat we nogal wat vooruitgang hebben geboekt als mensheid, ondanks de relatief korte periode dat wij hier op deze aardbol rondlopen, en dat we verschillende manieren hebben gevonden om informatie over te dragen, zelfs over het graf heen. Wij staan als mensheid pas aan het begin van onze ontwikkeling. Dat zou ik kunnen denken, maar aan de andere kant zie ik ook dat we continu alles moedwillig dan wel uit stupiditeit verkloten.

Toch zijn er nog steeds mensen die er tegen beter weten in en tegen de klippen op iets van willen maken. Mensen die zich nog verwonderen, mensen die nog op zoek zijn naar schoonheid. Ik zou hier een uitputtende lijst kunnen opvoeren, maar ik heb eigenlijk alleen zin om Alexander Calder onder de aandacht te brengen. Vooral zijn circus weet me diep te ontroeren. Als ik daar naar kijk dan weet ik dat de mensheid nog niet verloren kan zijn.

En dat is het enige dat ik er tegenover kan stellen. Wat kan ik anders? Anders wordt alles uitzichtloos. Ja, ik moet dat er tegenover stellen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel