Onvergetelijk volksfeest op de Coolsingel

21-5-2017 01:50

Door Hasko van Dalen

De huldiging van landskampioen Feyenoord op de Coolsingel werd een onvergetelijk volksfeest. Meer dan 150.000 mensen zagen hoe Dirk en Gio de schaal op het balkon van het stadhuis omhoog staken. De fans zongen, sprongen en juichten in dikke wolken rook. Zelfs na afloop van de huldiging ging het feest in de stad nog door, zonder enige wanklank.

De laatste keer dat ik ’s morgens om 9 uur voor het bordes van een stadhuis stond was toen ik op de lagere school zat en op Koninginnedag met de klas een aubade aan de burgemeester moest brengen. Iedereen had mij echter verzekerd dat ik voor de huldiging van Feyenoord vroeg uit veren moest om nog een beetje goede plek op de Coolsingel te kunnen hebben. Het zou druk worden. Nou dat werd het ook. Al tijdens de reis naar Rotterdam bleek dat er een ware volksverhuizing gaande was. In de trein zaten meer supporters dan er bij een gemiddelde Jupiler club tijdens een competitiewedstrijd op de tribune zitten.  Station Rotterdam Centraal braakte een onophoudelijke stroom mensen uit die zich allemaal in colonne richting Coolsingel begaven. Daar was het zelfs al voor negenen stampvol. 

Het lange wachten

Met moeite kon ik een plekje vinden waarop ik het balkon van het stadhuis in ieder geval kon zien, al was het in de verte. In geval van nood waren er een paar grote schermen waarop het geheel te volgen zou zijn. Daarna begon het lange wachten. Ik heb de tijd gedood door de toeschouwers om mij heen eens wat nader te bekijken. Zo’n beetje alle shirts sinds het laatste kampioenschap in 1999 waren te zien. In enkele gevallen was de drager duidelijk een beetje meer in omvang en leeftijd toegenomen dan de maat van het shirtje toeliet. Ook shirts met de opdruk “Feyenoord Kampioen 2016-2017” waren rijkelijk vertegenwoordigd. Het mooiste waren echter de vele tattoos. Zonder dat schijn je onder de harde kern niet mee te tellen. Ik zag hartjes, kruizen, halve gedichten, talloze kindernamen en natuurlijk het Feyenoord-logo. Opvallend genoeg geen Kampioenstattoo. Waarschijnlijk stonden de dragers daarvan nog verder vooraan. Men zegt dat sommige mensen al midden in de nacht op hun plekje waren gaan zitten. Het scheelde trouwens dat het mooi weer was, al bleef het een lange ruk om 3 uur te moeten wachten.  De tijd werd gedood met het zingen van het totale repertoire aan clubliederen, de Hermes House Band, Dj Paul  en speaker Peter Houtman.

Gekrijs, tranen en rookwolken

De spanning steeg ten top toen de onvermijdelijke Lee Towers het balkon op kwam en leiding gaf aan het grootste koor uit de Rotterdamse geschiedenis. Zijn ‘You Never Walk Alone’ werd met nog meer overgave meegebruld dan anders, door jong en oud. Naast mij zat een kind van nog geen 3 jaar op de schouders van haar vader vrolijk mee te zingen, alsof ze de Engelse tekst al uit haar hoofd kende. Het was veel mooier en indrukwekkender dan alle aubades die ik me uit mijn jeugd kon herinneren. We kwamen echter voor de schaal en toen die door Dirk Kuyt en Giovanni van Bronckhorst aan de meute werd getoond ging de menigte helemaal los. Minstens een kwartier lang kon ik niets meer zien door dikke rookwolken, zwaaiende vlaggen, in de lucht gestoken kartonnen schalen en boven de hoofden uitgespreide sjaaltjes. Zelfs de grote schermen waren aan het zicht onttrokken. Maar goed dat ik de rechtstreekse uitzending van de huldiging heb opgenomen, zodat ik ’s avonds kon bekijken wat er nu echt op het bordes gaande was geweest.

Onvergetelijk volksfeest

Nadat de rookwolken waren opgetrokken, kwamen de speeches. Eerst Dirk, daarna Gio. Gelukkig allebei kort en zonder borstklopperij. Het publiek reageerde ook louter met positieve steunbetuigingen. De organisatie zorgde er bovendien voor dat de enkele keer dat er iets werd gezegd of gezongen dat wees op een link naar een ploeg uit de hoofdstad, door de dj heel snel een Feyenoord-lied werd gestart. De fans namen dat direct over en overstemden daarmee de andere geluiden. Zo werd het een onvergetelijk volksfeest. We zongen, we sprongen, we hosten, we feliciteerden elkaar nog maar een keer. Het had wel uren mogen duren, maar na een half uur was het alweer over. Toen was het trouwens ook tijd voor wat drinken. Tijdens al die uren wachten was het niet mogelijk om iets te drinken te halen. Los van de vraag waar je dat zou kunnen kopen, was het risico te groot om je vak uit te gaan. Je wist dan bijna zeker dat je niet meer op je oude plek terug kon komen. Van veel drinken moet je trouwens ook plassen en daarvoor was evenmin gelegenheid. Het was dus een paar uur afzien, maar dat was het na 18 jaar van wachten op de titel wel waard. Bovendien eindigde het niet nadat de ploeg weer naar binnen was gegaan. De hele dag was het nog feest in de stad, op de pleinen, op de terrassen en in de kroegen. En dat zonder dat er noemenswaardige incidenten plaatsvonden.

Al met al een onvergetelijk volksfeest, dat voor herhaling vatbaar is. 

Afbeelding / www.fr12.nl

Rubriek Vanuit de Kuip

Hasko van Dalen

Hasko van Dalen (geboren 11 december 1949) is al meer dan 50 jaar supporter van Feyenoord en sinds 1983 een trouwe bezoeker van alle thuiswedstrijden. Zijn vaste stek is Vak V, waa...

Bekijk profiel