Sevim Suluki, ouderconsulent

24-4-2014 15:42

Door Hans van Willigenburg

Onopvallend maar slim werken aan band school-ouder-kind

 

De komende maanden zal Stadslog Rotterdam onder de titel ‘Stadsiconen’ in maximaal duizend woorden Rotterdammers portretteren, die niet zo snel de krant halen, nieuws maken, maar wél een belangrijke bijdrage leveren aan hoe de stad van-dag-tot-dag functioneert. En hopelijk, met een extra steuntje van Stadslog, andere Rotterdammers inspireren ook een bijdrage te leveren. In de eerste aflevering Sevim Suluki (55), ouderconsulent op basisschool ‘De Vierambacht’ en onder meer actief in ‘Buurt Bestuurt’ (Rotterdam-West).

 

Een ontmoeting met Sevim Suluki kan bijna niet anders dan een verzachtende ervaring zijn. Ze heeft een kalme motoriek, een rustige stem en haar ogen kijken met een combinatie van innerlijke rust en nieuwsgierigheid de wereld in. We praten met elkaar in een grote, gemeenschappelijke ruimte bovenin basisschool ‘De Vierambacht’ (C.P. Tielestraat 12), aan een immense tafel waar minstens twintig stoelen zijn aangeschoven. Na wat inleidende vragen over haar jeugd in Turkije en haar eerste jaren in Nederland (vanaf 1968) komen we algauw te spreken over wat haar het meeste aan het hart lijkt te gaan: de band school-ouder-kind. In de veertien jaar dat Suluki als ouderconsulent werkzaam is, is ze er meer en meer van overtuigd geraakt dat de onderlinge band tussen deze drie, zeker in de drukte van een grote stad, cruciaal is bij de start van een jong leven. Wanneer er onderling ‘te weinig zicht’ is en de communicatie, dus, structureel tekort schiet (de school weet niet of onvoldoende wat de ouders doen, de ouders weten niet of onvoldoende wat de school doet, of het kind weet niet of onvoldoende wat de ouders doen, of de ouders weten niet of onvoldoende wat het kind doet, etc.), neemt de kans enorm toe dat er leerachterstanden of andere problemen ontstaan.

 

Ouders staat niet te trappelen

Suluki ziet het daarom als haar kerntaak om ten bate van het kind een zo innig mogelijke band tussen ouders en school tot stand te brengen. En die vervolgens zo goed mogelijk te onderhouden. Als ik haar vraag hoe ze het talent heeft ontwikkeld om ouders, ook als ze erg druk zijn en niet staan te trappelen, tóch bij de school te betrekken, vertelt ze dat ze vooral veel heeft geleerd door andere scholen te bezoeken. Aangezien Suluki positief is ingesteld zal ze niet snel kritiek uitoefenen of collega-scholen afvallen, maar feit is wel dat ze er kennismaakte met een wijze van omgaan die niet de hare is. Ze zegt daarover:

 

Bij scholen die ik in het verleden heb bezocht, werden ouders natuurlijk ook periodiek uitgenodigd op de school. Maar ik heb daar vooral gezien dat ze instructies kregen. Het voornaamste dat aan bod kwam, was wat ouders volgens de school moesten doen.

 

Suluki blijft neutraal en beleefd in haar beschrijving. Ik geef haar een klein zetje, door te vragen of ze dat destijds een goede manier van benaderen vond. Suluki (blijvend diplomatiek):

 

Toen ik die bijeenkomsten bijwoonde, zag ik in ieder geval dat er geen sprake was van toenadering tussen school en ouders. Iedereen bleef aan zijn eigen kant staan. De school stelde zich nadrukkelijk op als de school, legde uit, instrueerde en stuurde de ouders vervolgens weer naar huis. De ouders werden benaderd als groep. Als klas, eigenlijk. En niet als individu.

 

Introductie van koffieochtenden

Na zulke bijeenkomsten verschillende keren te hebben meegemaakt, nam Suluki zich voor het op háár school anders aan te pakken. Ze zegt:

 

‘Ik wilde met zoveel mogelijk ouders persoonlijk kennismaken. In gesprek raken. Niet vanuit een onmiddellijk doel, maar wél met de idee dat als je daar geen tijd voor neemt, als je vaders en moeders alleen benadert als verantwoordelijke ouders en niet als individuen met hun eigen verhaal, er vrijwel geen kans is om ze enthousiast te maken voor de school.’

 

Om dat gesprek op gang te brengen begon ze met het organiseren van koffieochtenden. Geen groots aangeklede festijnen, maar ochtenden waarop ouders na het brengen van hun kind op een laagdrempelige manier even op school konden blijven. Om vrijblijvend een bakkie koffie te nuttigen, in de eerste plaats met medeouders (ervaringen uitwisselen) en soms ook met de aanwezige ouderconsulent, Suluki.  

 

Door gastvrij te zijn en interesse te tonen richting ouders en ze de mogelijkheid te geven zich individueel te uiten,  in gesprek te gaan, gaat de school meer voelen als “thuis”. Dat is precies wat we willen bereiken.

 

Toen de koffieochtenden waren ‘geland’ en door veel ouders met graagte werden bezocht, besloot Suluki een volgende stap te zetten. En met de introductie van Vaderweek een extra inspanning richting de doelgroep ‘Vaders’ te doen.

 

Dat vaders heel belangrijk zijn voor de onderlinge banden in het gezin is natuurlijk niets nieuws. Maar wat ik wél zag: ze liepen qua betrokkenheid bij school nogal achter bij de moeders. Vandaar mijn initiatief voor een Vaderweek. Eén van de activiteiten is dat de vaders samen met de kinderen gaan koken. Dat werkt énorm! Schept een bijzondere band… Een unieke ervaring… Ook zijn we begonnen met zogenaamde “fotosessies”. Dan kiezen we een stoer voorwerp – een motor bijvoorbeeld, of een drumstel – en dan maken we een foto van de vader met zijn kind of kinderen bij dat voorwerp, die we vervolgens laten inlijsten. Als je ziet hóe trots ze daar op zijn!   

 

Altijd actief, ook buiten de school

Behalve als ouderconsulent is Sevim Suluki ook actief binnen ‘Buurt Bestuurt’ en als ze, puur als privé persoon, ziet dat er spanningen ontstaan tussen hangjongeren en bewoners, blijft ze niet toekijken, maar probeert meteen met beide partijen in gesprek te gaan. Vanwaar die gedrevenheid?

 

Ik wil mensen graag helpen. Waarom? Dat zou ik niet precies weten. Maar wat ik wel weet is dat ik het fijn vind om te zien als dingen, na een moeilijke periode of een conflict, tóch weer goed gaan. Als ik daar dan zelf aan heb bijgedragen, geeft dat éxtra voldoening.

 

Heeft Suluki eigenlijk nog voldoende tijd over voor haar eigen omgeving?

 

Haha! Thuis heb ik wel eens te horen gekregen dat ik er wel wat vaker zou mogen zijn. Maar mijn kinderen zijn nu in de twintig. En gelukkig gaat het goed met ze. 

 

Afbeelding / Sevim Suluki (Sevim staat tussen de twee zittende vrouwen, centraal op de foto, in)

 

De serie Stadsiconen is een samenwerking tussen Stadslog en #Veilig010

Rubriek Stadsiconen

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel