Gemeentezakken

22-12-2015 12:08

Door Eric Ruygers

Minutieus relaas over een Rotterdamse burger en het weggooien van zijn vuilniszak

Heeft u wel eens een merkwaardige maar bij zijn volle verstand zijnde figuur onflatteus met een volle vuilniszak op een armetierige fiets door het stadscentrum zien rijden?

Dat was ik...

'Waarom doet ie dat dan?'

Nou, er lagen ooit twee bekeuringen wegens verkeerd aanbieden van huisvuil in in mijn brievenbus. Ik begreep hier niets van, ik was me van geen kwaad bewust. Maar de gemeente-Big Brother zou me wel eens even laten boeten! Of ik even driehonderd euro wilde dokken!

Nu deponeer ik mijn vuilniszak gewoontegetrouw in de ondergrondse vuilcontainer bij mij op de hoek. Een op de twee keer blijkt dan de zak van mijn voorganger klem te zitten in de klep. Ikzelf hoor tot de brave burgers die altijd controlerem of de mijne na sluiting naar beneden valt en, als dat niet het geval is, daar alsnog zorg voor draagt. En als een vuilniszak van mijn voorganger klem zit, dan doe ik daar óók wat aan. Niet uit naastenliefde, maar om erna de mijne kwijt te kunnen.

En toch ontving ik die twee bekeuringen...

Daarenboven overdrachtelijke oorvijgen van een lieve vriendin, die mij evenwel tevens financieel te hulp schoot. En niet alleen hielp ze me hiérmee, maar ook met andere gemeentelijke zaken, zoals waterschapsbelasting, onroerendgoedbelasting...

En toen we met die laatste twee zaken bezig waren, ik een DigiD had bemachtigd, en mijn eigen dossier op CityPortal kon inzien, op zowaar een eigen loket, bleek er iets vreemds aan de hand te zijn: de twee overtredingen die aan mij geadresseerde bekeuringen hadden gegenereerd, stonden daar op twee andere adressen dan het mijne; twee verschillende huisnummers op het Eendrachtsplein!

Ik bellen naar de gemeente. Daar waren ze net zo verbaasd als ik. Ze adviseerden me elektronisch bezwaar te maken, en dat deed ik op 26 februari 2013. Een tijdje daarna kreeg ik doodleuk te horen dat mijn twee bezwaren binnen 6 weken hadden moeten zijn ingediend, en daarom onontvankelijk werden verklaard. Maar hoe had ik gedurende die tijdspanne kunnen weten dat er sprake was geweest van een adresverwisseling? En hoe was het in vredesnaam mogelijk dat die verwisseling zich had voorgedaan? En wat moest ik doen met het gevoel dat ik uit mijn vel wilde springen van kwaadheid en verontwaardiging? Daar moest ik dan maar tijd overheen laten gaan, bedacht ik, old and wise, want murw en zo.

Er is nog een andere, gerelateerde zak-zaak. Ooit ontving ik een boete omdat ik een vuilniszak in de klep van de container had achtergelaten. De doorgang naar het ondergrondse was verstopt geraakt door een andere zak, of de container was vol. Ik dacht: die valt wel naar beneden wanneer de container wordt geledigd. Maar daarbij had ik het ten onrechte genegeerde gevoel dat ik er wel eens moeilijkheden door zou kunnen krijgen.

De bekeuring liet inderdaad niet lang op zich wachten. Ik diende bezwaar in en werd uitgenodigd voor een gesprek. Ik werd ontvangen door twee meisjes, die erg veel tijd uittrokken om mij te vertellen dat de container niet verstopt was geweest, en ook niet vol, en bovendien: 'u mag sowieso geen zak in de klep achterlaten, u moet hem naar beneden laten vallen.' Als zij gelijk hadden gehad - wat niet het geval was - waarom hadden ze (de dienstdoende controleur) dan zelf niet even met één vinger die vuilniszak op zijn plek geschoven en laten vallen, zoals ik zelf in ongeveer een op de twee gevallen moet doen met de zak van mijn voorgangers? En waarom wordt tegelijkertijd niets ondernomen tegen middenstand en horeca op de Oude Binnenweg die al jaren lang schaamteloos hun afval in te grote kartonnen dozen en zakken naast de container pleurt?

Hoe dan ook: hoe vaak fiets ik nu niet (wanneer de container vol is, of verstopt), met een vuilniszak naar bijvoorbeeld de bovengrondse container in de Gouvernestraat. Die puilt dan ook vaak uit zijn kleppen, maar ik haal er een zak uit en doe de mijne ervoor in de plaats. Mochten ze die andere vuilniszak openmaken en er adresgegevens in vinden dan heb ik iemand genaaid, maar dat krijg je op gegeven moment wanneer je zélf wordt genaaid.

Daarbij: het is nog maar de vraag of de bekeuring op mijn slachtoffers adres wordt bezorgd. Als dat niet het geval is, dan is de schuld doorgeschoven in de schoenen van weer een ander die, zich van geen kwaad bewust, op een kwade dag  post opent die zijn mond doet open vallen.

Maar nu chargeer ik enigszins. Want het vreemde dat mij overkwam, kan onmogelijk gebeuren bij schering en inslag.

Toch?

Ik ben blij dat ik de afdeling Gemeente-zakken 450 euro heb mogen schenken, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik heb toch geld zat, joh.

Rubriek Ruygoord

Eric Ruygers

Eric Ruygers, dichter met een zachte 'g' en een Rotterdamse pa, liet zich op de Maasgolven richting zeegat drijven. Klom op het Noordereiland even aan wal voor een broodje ...

Bekijk profiel