Vóel je al wat bij #010070?

30-3-2013 16:51

Door Hans van Willigenburg

20-eeuwse vooruitgangsretoriek van de ‘Metropoolregio

 

Is de ‘Metropoolregio Rotterdam Den Haag’ een technocratisch bedenksel? Of inderdaad – zoals men zèlf zegt – absoluut essentieel voor de economische toekomst van Rotterdam en omstreken? Een kort essay over vooruitgangsretoriek, schaalgrootte en de kosmopolitische nomade.

 

‘Je telt alleen mee als je groot bent’.

 

Dit is niet de uitspraak van een vader, die zijn kind per se een glas melk of een bord met bruine bonen wil laten opeten. Dit is de uitspraak van de aan EMI (European Metropolitan network Institute) gelieerde onderzoeker Evert Meijers, die druk bezig is Rotterdam, Den Haag en het omliggende gebied tot één geheel te smeden. En die actief pleit voor ‘een groeiend bewustzijn’ omtrent de potentie van wat officieel de ‘Metropoolregio Rotterdam Den Haag’ heet. In het eigen blad #MRDH gaat hij er fors tegenaan: ‘Breek zo snel mogelijk alle barrières af, zodat mensen kunnen profiteren van de mogelijkheden die de metropoolregio biedt.’ Overbodig te vermelden dat het blad één lange lofzang is op schaalvergroting. De loop wordt in overdrachtelijke zin alvast tegen de slaap van Rotterdammers, Hagenezen en regiogenoten gezet: ‘Metropool noodzakelijk om te overleven’. Ofwel, de dood of de gladiolen… Afgaand op de retoriek van #MRDH zou je bijna denken dat we een nieuw industrieel tijdperk tegemoet gaan of een nieuwe Rotterdams-Haagse bank willen oprichten die zó groot is dat hij niet kan omvallen. De metropoolregio als een splinternieuw ‘too big to fail’?  

 

'Hoe groter, hoe productiever'

Volgens de logica van #MRDH is de consequentie van de ‘global game’ van de wereldeconomie, dat een stad – een eenzame puist te midden van een landelijke omgeving – op den duur onzichtbaar wordt. Niet voor de inwoners. Niet voor de toeristen, die zich er vermaken. Niet voor de forensen, die er naartoe reizen. Maar voor de kosmopolitische, hoogcompetitieve, hyperambitieuze, talentvolle en ongeduldige nomaden die haastig rond-Googlen en in het wereldbeeld van #MRDH de toekomst gaan bepalen. En u voelt het al: deze invloedrijke klasse moet gefaciliteerd worden. Zij moeten snel een hotel, snel een restaurant, snel een congreshal, snel een club, snel een taxi en snel een eventueel stadion  kunnen vinden, waar ze hun hoogactieve hersenpan op een korte vakantie kunnen trakteren en even helemaal uit hun dak kunnen gaan. Want het wezenskenmerk van de kosmopolitische nomade is dat hij of zij weinig geduld heeft. Meijers draaft intussen lekker door, zonder een spoortje ironie: ‘Je doet jezelf als individu, onderneming of universiteit te kort als je in een klein stadje ver weg van andere steden blijft zitten (…) Een metropoolregio met twee miljoen inwoners is zes procent productiever dan een stad met één miljoen inwoners.

 

Weghappen van weilanden

Deze hernieuwde roep om het bouwen van stadions, het neerzetten van woontorens, het uit de grond stampen van grote winkelparadijzen en weghappen van weilanden door bedrijventerreinen ten behoeve van de ‘kosmopolitische nomade’, roept de interessante vraag op: blijft de toekomst werkelijk bepaald worden door de grote bedrijven met hun hoogopgeleide en strak georganiseerde ‘workforces’? En moeten we ons als Rotterdammers en Hagenezen (en Delftenaren en Berkelaars en Nootdorpers) inderdaad druk gaan maken over de vraag of wij voor die ‘workforces’, die ‘global game’, in de toekomst nog relevant zijn? Of hebben we hier te maken met een laatste stuiptrekking van het ‘oude denken’, waarbij groter altijd beter is, groei een eeuwig gebod is en stenen stapelen een haast ziekelijke reactie vormt op een veranderende wereld met andere machtsverhoudingen? Is één zogenaamde ‘topuniversiteit’ die álles aanbiedt inderdaad beter dan drie kleinere, gefocuste universiteiten als Erasmus, TU en Rijksuniversiteit Leiden? Waarom van drie speciaalzaken één AH maken? Nogmaals, als we de retoriek van #MRDH volgen, lijkt er nooit een krediet- of onderwijscrisis te hebben bestaan, nooit een kater na desastreuze fusiegolven, en luidt het antwoord: gooi het bij elkaar, zodat we ‘zichtbaar’ worden in de globaliserende wereld. Maar is dat wérkelijk het juiste antwoord? Of is de toekomst - integendeel - aan kleine ‘units’, die op afgelegen locaties en, dankzij internet, ongehinderd door logistieke problemen topprestaties leveren?  

 

De #010070-vibe

In ieder geval is het startschot van de metropoolgedachte, de naamgeving ‘Rotterdam The Hague Airport’, alvast een ál te levendig voorbeeld van een technocratisch top-down besluit, dat door geen van de metropoolbewoners met gejuich is ontvangen. Als die naamgeving maatgevend is voor het 'bewustzijn' van de metropooladepten richting de eigen regio, staat ons nog veel ellende te wachten en blijft de #010070-vibe nog wel even een verre droom.     

 

Wil je de test doen? En ondervinden of je al warme gevoelens krijgt bij de 'Metropoolregio Rotterdam Den Haag'? Klik dan hier

 

Afbeelding / mrdh.nl/magazine

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel