Kulturkampf rond De Kuip

26-2-2013 11:19

Door Hans van Willigenburg

De irrationele kern van het Kuip-conflict en het onvermogen van de managerscultuur daarmee om te gaan

 

Kampioen of geen kampioen: het plezier dat spelers en supporters van Feyenoord momenteel uitstralen, is – om een bekende creditcard-slogan te gebruiken – onbetáálbaar. De nachtmerrie van broodvoetballers, die plichtmatig heen en weer rijden naar de training, in het hoofd al bezig zijn met hun vólgende club en een schatrijke eigenaar die een schrikbewind voert en naar believen trainers aanneemt en ontslaat, is door het huidige Feyenoord, meer dan bij welke concurrent ook, helemaal weggespoeld. Van hoog tot laag ‘ademt’ Feyenoord voetbal, honkvastheid, traditie en respect. Ik kan me vergissen, maar de nieuwe ‘huid’ die de club heeft aangetrokken, zal naar mijn inschatting niet door een paar onverwachte nederlagen meer te ontregelen zijn. Dát is het mooie! En de ironie van dit alles is, dat er geen manager of blaaskakerige visionair aan te pas is gekomen om Feyenoord op het juiste spoor te krijgen: het godsgeschenk dat Feyenoord een paar jaar terug ten deel is gevallen is… gebrek-aan-geld!!! Waar grote merken als Campina peperdure reclamebureaus voor inhuren (‘waartoe zijn wij ook alweer op aarde?’ ‘o ja, melk!’), heeft Feyenoord door een donkere periode van wispelturigheid, ego’s en eigen agenda’s op het hoogste niveau gratis aangereikt gekregen: de financiële afgrond en daarmee de noodzaak om zich weer te concentreren op de ‘kernzaak’. Het vóetbal, dus. Niet voor niets sprak voormalig Feyenoorder Johan Cruyff onlangs vol lof over de Club van Zuid; hij weet als geen ander hoe statusgevoelige types uit het bedrijfsleven met hun op heisessies aangeleerde mantra’s een clubcultuur kunnen vernietigen. Vandaar dat ik als Feyenoorder zélfs kan genieten van de ontwikkelingen bij Ajax (!), waar de megalomane managers door de Cruyffianen terug naar hun ‘boardrooms’ zijn geblazen, alwaar ze, gelet op de huidige staat van het land, tóch al niet zo visionair bleken te zijn als jarenlang verondersteld is.

 

Achterwaartse vooruitgang

De voorstanders van het nieuwe stadion zullen al deze woorden, wellicht, onderschrijven en zeggen: helemaal eens. Met een sterk en hecht Feyenoord op naar de nieuwe tempel!!! Voor de tegenstanders is het huidige succes van Feyenoord juist hét symbool van wat je de achterwaartse vooruitgang zou kunnen noemen: teruggaan naar de kern, naar de ziel, de oorsprong, de brandende passie in de club. Terug naar het enige échte voetbalstadion van Nederland. Om het nieuwe stadion hangt de geur van rekenmeesters, banken, accountants en iets te zonnige businesscases; de wereld die Cruyff nu nét zo effectief aan het verjagen is van het veld en de directievertrekken.

 

Kulturkampf

Die geur… - dáár gaat ’t uiteindelijk om in De Kuip-discussie! (En niet alleen De Kuip-discussie, óók in de EU-discussie en in vele andere discussies.) De kern is, dus, irrationeel. Een gevoelskwestie. Er zijn mensen die daar bang voor zijn, voor gevoel, die liever rapporten uitspuwen en organisatieschema’s in elkaar sleutelen om het maar nooit over ‘gevoel’ of ‘liefde’ te hoeven hebben, maar zij, deze angsthazen, deze lieden die bij de confrontatie met gevoelens maar al te graag vluchten in het negatieve begrip ‘onderbuikgevoelens’, bouwen maar al te vaak luchtkastelen. Ik zeg niet dat de parallel tussen de kredietcrisis, de EU en het nieuwe stadion een terechte is, voor honderd procent de lading dekt (verre van), maar het hart, zeker een Feyenoord-hart, bindt die zaken in zijn of haar ontembare clubliefde maar al te soepel en lenig samen.

 

Rond De Kuip vindt, kortom, een ouderwetse ‘Kulturkampf’ plaats. We blijven 'm op Stadslog met de hoogst mogelijke interesse volgen!

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel