010-debat: geen debat maar onemanshow

27-5-2013 12:13

Door Hans van Willigenburg

Aboutaleb toont zich stijlvaste regisseur

 

Vorige week ging in het krakend nieuwe Nationale Nederlanden Douwe Egberts Café – kortweg NN DE Café – een nieuw debatpodium van start, getiteld, jawel, 010-DEBAT. Op de agenda stond het thema ’vriendjespolitiek’ of, iets duurder geformuleerd, ‘bestuurlijke integriteit’. Je zou zeggen: munitie voor een knallende bijeenkomst. Het liep wat anders. Om te beginnen bestond het grootste deel van het karig opgekomen publiek, een man of honderd, uit politici en pers die uit hoofde van hun functie aanwezig moesten zijn. De paar ‘gewone’ Rotterdammers in de zaal werden, derhalve, als  bezienswaardige aapjes bekeken door beleidsmakers, wethouders, raadsleden, voorlichters en journalisten, die vervolgens collectief moesten vaststellen dat de gespreksleider, John Bijl, alles in het werk stelde om de paar vragen die ‘uit het wild’ kwamen en bleven steken in brommend geklaag over nalatige bestuurders naar een interessante casus over integriteit te vertalen. Dat het niet altijd lukte, zij hem vergeven.  

 

Gaap, gaap…

Misschien nóg dodelijker voor de avond was de uitgebreide voorstelronde. De avond begon stipt om 20.00 uur en pas om 20.55 uur was het vijfkoppige panel van lokale bestuurders, inclusief burgemeester Ahmed Aboutaleb, in vol ornaat voorgesteld. Toen al had Ahmed de regie stevig in handen genomen en driekwart van de tijd vol gepraat met zijn visie op het thema integriteit. Hij gaf in ieder geval een voorzet om het over cultuurverschillen en clièntelisme te gaan hebben, door subtiel te verwijzen naar ‘nieuwe generaties Rotterdammers die niet van jongs af aan met de regels van de westerse democratie zijn opgegroeid’. Maar juist dit actuele en kritische element – verandert de bestuurscultuur door een veranderende bevolkingssamenstelling? – werd in het geheel niet door de gespreksleider of het publiek opgepikt. In plaats daarvan bleef men in abstracte termen keurig binnen de lijntjes kleuren over het zogenaamde ‘grijze gebied’ tussen belangenbehartiging en corruptie, tussen loyaliteit aan een partijprogramma en loyaliteit aan een eigen, persoonlijke achterban. Algauw viel dan ook de eerste gaap te noteren.

 

Onkreukbaar imago

Door vooraf ook nog eens aan te kondigen dat Aboutaleb het slotwoord zou verzorgen, haalde Bijl, waarschijnlijk onbedoeld, nóg meer spanning uit de avond en benadrukte hij nog eens extra het karakter van de bijeenkomst: een one man show. Gelukkig stelde de burgemeester daarin niet teleur. Speciaal om medeorganisator AD/RD ook een kluifje toe te werpen, onthulde hij met ijzeren hand over zijn onkreukbare imago te waken en zich op alle mogelijke manieren te onthouden van toezeggingen, beloftes en andere verkeerd uit te leggen gebaren, tot in zijn eigen buurt aan toe.  Slagroom op de cake was zijn gewoonte om, na de bonnetjesaffaire van voorganger Peper, persoonlijk helemaal geen declaraties meer bij de gemeente in te dienen. Niet alleen, gaf hij toe, om zo boven elke discussie verheven te zijn, maar ook een slimme manier om geheime lobbygesprekken met kabinetsleden geheim te houden. Want bonnetjes kunnen opgevraagd worden en ‘verraden’ zo tijdstip en locatie van een Haags onderonsje.   

 

Symbolisch

Gezien opkomst, energieniveau en het voorspelbare verloop, is de vraag gerechtvaardigd of 010-DEBAT op deze locatie en in deze frequentie (eens per kwartaal) een lang en vruchtbaar leven beschoren zal zijn. Dat Aboutaleb zich in zijn afsluitende reflectie voornamelijk richtte tot de vijf genodigde politici annex panelleden op de eerste rij (daarachter stonden vier rijen lege stoelen) was eerder het bewijs van de nogal incestueuze bestuurscultuur in Rotterdam dan van de opheffing of versoepeling daarvan. En dat terwijl medeorganisator, Stichting Lokaal, in haar missie heeft staan ‘inwoners meer bij hun stad te betrekken – en andersom’.

 

Aan dat laatste heeft het eerste 010-DEBAT in het NN DE Café vooralsnog niet of amper bijgedragen.

 

Afbeelding / www.pimsep.wordpress.com

 

Het artikel 'Van woorden naar daden', over de Rotterdamse debatcultuur, vind je hier

 

 

Rubriek Ogen/Oren

Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg is een veelvraat. In 1989 debuteerde hij, na een studie literatuurwetenschap, als columnist bij De Volkskrant tussen 'kanonnen' als Remco Campert en Jan Blokk...

Bekijk profiel