Openbare les

8-9-2012 13:44

Door Marina Meeuwisse

College op straat

Werk-technisch geef ik met grote regelmaat colleges. Naast traditionele colleges die zich in de collegezalen afspelen, verzorg ik openbare lessen in de straten van Rotterdam. Dat is een mooie manier om studenten vanuit een andere invalshoek naar de wereld te laten kijken en de inzichten van kennis uit geschreven teksten te spiegelen aan de werkelijkheid  van de stad.

 

Zo gaf ik gisteren een openbare les in de Tarwewijk aan een mix van studenten die fysiotherapie, ergotherapie, maatschappelijk werk,, bedrijfskunde en management economie en recht studeren. Zij staan voor de opgave om in een Innovatie Lab na te denken en voorstellen te doen over het onderwerp: Zorg, slimmer, beter. De uitkomsten van dit innovatie lab zullen de studenten presenteren aan de opdrachtgever die een revalidatie-zorg-hotel gaat bouwen in de Tarwewijk.

 

Rotterdam lijkt niet op Nederland

We spreken af in de Bas Jongeriusstraat. Op de hoek zit Wah May Mini Market met op de gevel een lichtbak met Chinees-Nederlands opschrift. We spreken met de eigenaar, een man met Chinees Curaçaose wortels die in Groningen bedrijfskunde heeft gestudeerd en nu een bloeiende zaak runt. In de kleine winkel staat een enorme hoeveelheid producten opgestapeld die door de eigenaar uit Curaçao worden geïmporteerd. Terwijl de studenten door de winkel schuifelen, hoor ik een student zeggen: “Je hebt niet het idee dat je in Nederland bent.” Als rechtgeaarde Rotterdammer bedacht ik me: oh ja, dat is waar ook, Rotterdam is een levensgevaarlijke stad. Dat is het imago van de stad, voor hen die de stad alleen uit de media kennen. En voor de zoveelste keer realiseer ik me hoe belangrijk het is om jonge mensen die in Rotterdam studeren uit de collegebanken te trekken. Want ook van de groep die ik vandaag meeneem, wonen de meeste studenten, op één na, niet in Rotterdam. Ze wonen wel in de regio.

 

Stadslessen van bewoners  

We wandelen verder de straat in en treffen een bewoner in de deuropening van zijn portiek. Ik vertel hem dat we de wijk bezoeken. Enthousiast springt hij op en zegt: “Dan ga ik me eerst even omkleden.” Even later is hij terug met een handvol papieren en geeft spontaan een college in de deuropening. Hij vertelt, regelmatig wijzend naar de stapel papieren die hij in handen heeft, over een bijeenkomst van de deelgemeente waarbij Marco Pastors aanwezig was om te vertellen over de plannen van het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. Of het leeft onder de mensen? Er waren twee bewoners op de publieke tribune, zegt hij.

 

Selfmade huismeester

Ondertussen passeert een ouder echtpaar, ook zij schuiven aan. De dame vertelt dat zij sinds 1953 in de straat woont en nog steeds met plezier. In haar portiek wonen Polen, Marokkanen en Chinezen; “Het zijn keurige mensen waar je geen last van hebt.” Dat komt misschien ook omdat haar man (83 jaar) als selfmade huismeester optreedt als er nieuwe mensen komen wonen. Hij legt ze uit welke belangrijke regels er zijn in hun portiek. Zij (78 jaar) leidt ze rond in haar huis en geeft vrijblijvende tips over de inrichting. Soms is dat lastig, want zij spreek niet alle talen. Die Polen, bijvoorbeeld, die huren het huis van een rijke Chinees die in Amsterdam woont. In dat huis was het gas en licht afgesloten. Omdat de Polen geen idee hadden hoe dat te organiseren heeft haar man hen daarbij geholpen. En haar man heeft ook de instanties gebeld toen ze ontdekten dat meerdere huishoudens één woning met elkaar moesten delen. “Het was ronduit schandalig, elk gezin betaalde € 500,- per maand terwijl ze de woonkamer moesten delen.”

 

Academie van de straat

Naarmate we verder wandelen spreken ook de studenten bewoners aan. Hun verhalen wekken interesse en zij worden enthousiast: wat hen betreft hebben zij voldoende inspiratie opgedaan voor hun iLab. Als we op het punt staan te vertrekken, komt de bewoner, die van het college en de stapel papieren, ons achterop. Hij is op de fiets een heeft ondertussen weer z’n gewone kloffie aan. Speciaal voor de studenten heeft hij een visitekaartje uit zijn archief opgeduikeld. Een visitekaartje van iemand die hij ooit sprak, een persoon waarmee de studenten wellicht eens kunnen gaan praten. En de studenten? Die vragen of ik nog eens met ze een wijk in wil gaan. Want hun conclusie is: Rotterdam is niet gevaarlijk, Rotterdam is een stad waar je veel van kunt leren. 

Rubriek MM

Marina Meeuwisse

Marina Meeuwisse combineert wetenschap en kunst. Vanuit wetenschappelijk oogpunt houdt zij zich bezig met perceptie, emotie, geheugen en fundamenteel onderzoek. Haar onderzoek focu...

Bekijk profiel