WAAR ZOUDEN WE ZIJN ZONDER KONIJN IN DE TREIN?

18-1-2016 23:40

Door Stefan van Hoek

STATION BREDA

Kijk. Een konijntje in de trein? Oké. Tot daar aan toe. Dat kan ik wel hebben. Maar een konijntje dat dan ook nog pal tegenover me op de stoel in de stiltecoupé zit? Dat drijft me tot waanzin, als ik niet oplet. En konijntjes zijn natuurlijk niet dom. Die laten zich in de stiltecoupé niet op het geringste geluid betrappen. Maar wel de hele tijd me zitten aankijken.

Met die schijnheilige kraalogen.

BREDA-PRINSENBEEK

Ja, in een trein zitten, die met ruim 130 kilometer per uur over de rails raast en op de snelweg evenwijdig aan het spoor een file zien staan. Dat vinden konijntjes in de stiltecoupé leuk. En dan op hun achterpoten zitten en met hun voorpoten tegen het raam de automobilisten voor Jan Lul uitmaken.

En precies zo zachtjes dat je niet bij de conducteur over het geluid kan klagen.

DORDRECHT-ZUID

Moet je eens aan een konijntje dat je de hele tijd vanaf de stoel tegenover je in de stiltecoupé heeft zitten aankijken vragen of je soms iets van 'm aanhebt.

Krijg je gewoon geen antwoord.

DORDRECHT

'Het is hier een stiltecoupé,' sprak de conducteur tot me, na mijn druk gesticuleren en naar het konijntje wijzen. 'Dus als dat konijntje zijn behoefte wil doen zonder er geluid bij te maken, mag dat konijntje best wat konijnenkeuteltjes op de stoel tegenover u achterlaten.'

Had je de triomf in de ogen van dat konijntje moeten zien.

ZWIJNDRECHT

Ik kon duidelijk aan de manier van bewegen van het konijntje zien dat het geen enkel probleem had met de bezetting van de Krim door Rusland.

Sterker: dat konijntje kon niet wachten tot Rusland óók de Oost-Oekraïene en de Baltische staten had bezet.

BARENDRECHT

Er was één voordeel aan dat konijntje. Het vroeg niet of ik met mijn smartphone een selfie van 'm wilde nemen. Dus hoefde ik het diertje ook niet uit te leggen dat je selfies alleen van jezelf kunt nemen. En dat het overbodig was mijn telefoon aan 'm uit te lenen, omdat de toetsen op mijn smartphone niet geschikt zijn om te worden bedrukt door konijnenpoten.

ROTTERDAM-LOMBARDIJEN

'Heb jij nog beltegoed?' vroeg ik het konijntje brutaal. Ik besloot het initiatief over te nemen.

Daar had het konijntje niet van terug. Het wendde zijn blik af, hupte gedwee naar de stoel schuin tegenover me en ging zo ver mogelijk in de hoek zitten.

ROTTERDAM-ZUID

'Leuk dat je uitwerpselen heel erg op bolletjes Afghaanse hasj lijken,' zei ik vervolgens tegen het konijntje en haalde een pakje shag en blauwe vloei tevoorschijn. 'Maar je hebt vast niet echt iets te blowen bij je, suf geheelonthouderskonijntje. Dat komt omdat jullie gras eten en wij grass roken.'

BLAAK

Ineens voelde ik in mijn jaszak de zaklamp. Die droeg ik bij me, omdat al het licht op de opgang naar mijn woning het wegens een wanpresterende huisbaas niet deed en ik zo toch veilig bij mijn eigen voordeur kon komen. Ik herinnerde me nog hoe mijn vader vroeger konijnen verblindde met de koplampen van de auto en de dieren op die manier straf in het gelid kreeg. Dus richtte ik de zaklamp op het konijntje en knipte het licht aan. Daar zat het dan. Af te wachten. Met mijn vlakke hand gaf ik het beestje een keiharde klets voor zijn konijnensnufferdje. Die kwam aan. Dat mocht 'een ongemanierd konijntje mores leren' heten.

Dit konijntje had ik het waarschijnlijk voor de rest van zijn leven afgeleerd in de trein op de stoel tegenover mij in de stiltecoupé te komen zitten.

ROTTERDAM-DE KAPSALON

Al met al was ik toch blij toen ik van dat konijntje af was.

Afbeelding: http://www.wikiart.org/en/michael-sowa/rabbit-on-a-train-detail

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel