VROEG WAKKER

26-11-2013 01:59

Door Stefan van Hoek

 

Het is vijf uur 's ochtends. Ik ben al vier uur aan het wandelen om te proberen of de voortdurende innerlijke monoloog op die manier uit mijn hoofd gaat.

 

"Waarom moest je er zo de nadruk op leggen dat zij mijn ex is? We moeten onze verhouding duidelijk weer eens herijken. Je doet me aan mijn jeugdliefde denken, daar heb ik ooit ook eens keihard de bijl in gezet. Na ruim twintig jaar nog eens een avond mee doorgebracht. Ik was wel van je onder de indruk toen. Ik bedoel van "haar". Zei ik "je"? Verder nooit meer wat van haar gehoord. En zij niet meer van mij. Ergens wel kicken. Dat het op een bepaald moment gewoon helemaal over is. Spijt voor de rest van je leven. Geen mens die zich dat kan permitteren. Ik voel me altijd schuldig tegenover je. Als ik bij je ben, voel ik me te veel. Als ik er niet ben, vrees ik dat je me mist. Je houdt me gevangen. Ik kan niets meer met andere vrouwen door jou. Ik wil je niet lastig vallen. Tot je onder me ligt. Hij zei dat er een man in je leven is. Wie? Wie? Wie? Wie? Ik? Ik? Ik? Ik? Hij? Hij? Hij? Hij? Een steek in mijn maag als ik eraan denk dat je met hem gaat? Nee, bespaar me de metaforen van steken met dolken en mi corazon. Gewoon ongelukkig. Puur ongeluk. Mooi in zijn puurheid en een waanzinnig klotegevoel ineen. Ik vind jou altijd mooi. Tenzij je die namaaklach op je gezicht forceert. Ik ben een bizar goeie minnaar. Dan kook ik toch met de ingrediënten die jij wél lust. Als je de leukste bent, ben je vanzelf ook de mooiste. Ja, best wel. Al een hele tijd. Een normaal mens zou gek geworden zijn. Ik heb een sterke ratio. Daarom houd ik het vol. Ik cultiveer het allemaal. De laatste keer dat je me gezien hebt, ligt al achter je. Je verraadt je als je boos op me wordt. Je wordt boos op me, gewoon als goeie vrienden. Waarom ging ze ervan uit dat ze op mijn plaats zat? Heb je haar over me verteld? Morgen ga ik je bellen. Als het twaalf uur is geweest, kan ik mijn eerste blikje bier open trekken. Misschien dat ik daar relaxed van word en je dan durf te bellen. Ik heb geen zin je lastig te vallen. Ik wil hier vanaf, van dit gevoel. Ik wil eerst nog een verhaal af schrijven. Als het dan één uur is geweest, bel ik je niet meer. Hebben we zo afgesproken. Als ik zes blikjes op heb, ben ik wel relaxed. Zo relaxed dat het al lang geen één uur meer is en ik je pas overmorgen weer kan bellen. Zes blikjes, meer niet. Zes, dan kan ik de dag erop functioneren. Nee, niet zo goed functioneren als normaal. Ja, ik zie de wallen onder mijn ogen ook groter worden. Ik zal vast wel weer aangekomen zijn. Met vier uur wandelen per dag kom ik makkelijk aan het tienduizendstappenplan. Kan ik zuipen wat ik wil, kom ik niks aan. Ik ga me gewoon helemaal gek lopen. Ik ben je schoothondje niet. Kan je echt vergeten. Ik zet er zo een hele dikke streep onder. Zaterdag zie je me gewoon weer. Ik ga Marie-Louise bellen. Ik stuur Jozeva wel een Facebookbericht en vraag of ze komt logeren. Naar de hoeren? Lang geleden. Maar het is niet seksueel. Ja, natuurlijk zou dat vanzelf wel komen. Ik word al gestoord van alleen de teksten van die wijven op datingsites. Daten? Ik kom in het dagelijks leven al genoeg vervelende mensen tegen. Ik weet het. Is een oneliner die je al kent. Alles is toch al kapot. Nee, dat pokeren doe ik dan echt niet meer. ...echt niet meer...echt niet...echt..."

 

Eindelijk is het me gelukt. Ik verkeer al ongeveer een half uur in een trance-achtige gemoedstoestand als ik Viaduct Rozenlaan over wandel. Mijn hoofd is stil. Het schaarse autoverkeer dat over de A20 onder me raast, boezemt me geen angst in, wat het doorgaans wel doet. Ik loop de Rodenrijsestraat in en kijk opzij. De voordeuren zijn hier één of twee treden verhoogd boven de stoep gesitueerd. Er hangt een bordje achter het raam van een van de voordeuren. “Bel kapot. Even klepperen, a.u.b,” staat erop. Hoewel ik er niets te zoeken heb, is “a.u.b” dermate netjes geformuleerd dat het genoeg is me te overreden. Vervolgens zet ik er weer stevig de pas in om niet uit mijn trance-cadans te raken.

 

Nog ongeveer een half uur lopen. Dan ben ik thuis en kan ik naar bed.

 

 

Afbeelding/www.giantbomb.com

 

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel