VREEMDEN VOOR ELKAAR

9-8-2017 17:40

Door Stefan van Hoek

Ik ging met mijn vriendin op huizenjacht. Op de twaalfde etage van de Schiecentrale stond een geweldig appartement te koop. Voor het gebouw staand en naar boven kijkend bekroop mij een je ne sais quoi. Ik weet niet waarom mij een je ne sais quoi bekroop.

Mijn vriendin was direct weg van het weidse uitzicht over de Nieuwe Waterweg, waarover juist op dat moment een cruiseschip kwam aanvaren. En die skyline op de Kop van Zuid was vanaf deze positie zó verrassend in beeld. Vanuit deze hoek had ze dit panorama absoluut niet verwacht. Ja, dat glas van vloer tot plafond bood een fantastisch vergezicht.

In weerwil van mijn door hoogtevrees veroorzaakte tyfushekel aan ontbrekende borstweringen en glas van vloer tot plafond in hoogbouw, vertelde ik haar dat ik het ook fantastisch vond. Dat ik uren per dag zou kunnen kijken naar de dakopbouw op het gebouw naast de Schiecentrale. Dat ik alle dagen van de week zou mijmeren over de kwestie of in die dakopbouw slechts de technische installaties, of daarnaast ook de installaties voor de lift zouden zijn weggewerkt. Natuurlijk zou ik me afvragen of er aan de achterzijde van de opbouw óók een ventilatierooster in het omhulsel was aangebracht. Ik hoopte voor de installaties van wel. Je kon van technische installaties nu eenmaal moeilijk verwachten dat ze een waaier ter hand namen om zichzelf koelte toe te wuiven.

De rest van de tijd zou ik peentjes zweten. En schelden op dat vermaledijde glas van vloer tot plafond in de gevel. Glas van vloer tot plafond bracht men in een gevel aan als het de bedoeling was dat voorbijgangers van buiten naar binnen zouden kunnen kijken. Dus? Inderdaad, slechts op beganegrondniveau. En dan nog slechts in die gevallen waar er zich achter de gevel op de begane grond zoiets als winkelruimte bevond. Dus? Heel goed, als er sprake was van een zogenoemde etalage.

Jezus, als er één beroepsgroep bestond die je alles moest uitleggen, was het het gilde der architecten.

Eenmaal terug besloten we het appartement niet te kopen. Wel was ik van mening dat nu de tijd was aangebroken definitief toedeledokie tegen elkaar te zeggen. Ik mocht dan aan het langste eind hebben getrokken. Na dictatoriaal gepolder mijnerzijds en happen naar de baas harerzijds, waarbij ik me nog juist voldoende had weten te beheersen haar niet een corrigerende muilpeer te doen toekomen, hadden we gezamenlijk besloten het appartement in de Schiecentrale niet te zullen betrekken. Dat betekende nog niet dat ik een toekomst zag weggelegd voor onze relatie. Ik ging nog liever op straat leven dan een onderkomen te moeten delen met een partner die viel voor woningen ter hoogte van de twaalfde etage met glas van vloer tot plafond in de gevel. Je savais quoi.

 

(Nota bene: de persoon op afbeelding is niet dezelfde als het personage in het verhaal; de foto was slechts inspiratiebron)

Afbeelding / www.facebook.nl

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel