TROMPE L'OEIL

20-6-2012 11:28

Door Stefan van Hoek

Als ik mijn dromen zou verwezenlijken, zou ik hele dagen door tekeningen van Escher lopen zonder mijn evenwicht te verliezen om vervolgens op te stijgen en beneden in de diepte mijn broertje in de wieg te zien liggen, die bij dichter naderen mijn al jaren terug overleden oma blijkt te zijn, die ik - weer op de grond staand - hoor spinnen, terwijl zij aan haar achterpoot likt en vervolgens soepel tegen het tuinhek springt en omhoog klautert, waarna zij in de dakgoot een vis vangt en ik waarschuw de buurjongen dat zijn witte shirt met rode baan in het midden veel te veel op een Ajax-shirt lijkt en dat dat hier gevaarlijk is, de anderen zijn namelijk net naar de wedstrijd geweest en hebben verloren, maar hij verstaat me niet en dan zie ik pas dat hij samen met zijn vriendinnetje is, ze spreken een buitenlandse taal die ik niet kan verstaan, ineens staat hij achter me en heeft een blauw shirt over het ander aangetrokken, dat nu een groene kraag heeft, maar de rest is al weg en op het jaagpad langs het kanaal is het rustig,  ik zwaai naar de jongens en meisjes op hun bootje "De Oprotte",  het water is rimpelloos en de bladeren aan de bomen zijn roerloos, toch kom ik nauwelijks vooruit op mijn herenfiets, ik schop naar achteren omdat de twee zijwieltjes naast mijn achterwiel me tegen lijken te willen houden, met mijn rechter voorvoet haal ik de bal terug, zodat het Chinese meisje mis trapt, de punten van haar legerkistjes zijn ondergespoten met verf en ik sta stil met de bal onder mijn linker voorvoet, op de gymzaalvloer liggen vellen papier van ongeveer drie bij anderhalve meter, met paperclips maakt die Engelse jongen langs de randen van het vel kleinere papiertjes met teksten aan het grote vel vast, ik begrijp niet waarom hij geen prittstift gebruikt, maar er is ook alleen plakband en als de prittstift er wel is, wil hij die niet gebruiken - omdat er later nog iets onder de papiertjes moet kunnen worden geschoven? vraag ik mij af - want begrijpen doe ik het niet en ik huil als ik de afwas doe, want alle haartjes op de borstel zijn zo lief, omdat ze zeggen dat dit nu wel mijn laatste wijntje moet zijn geweest, maar ik houd helemaal niet van rode wijn met vruchten erin en toch blijft er maar één kegel staan en glijd ik uit op de gladde baan, ik wil omhoog klimmen, maar krijg nergens houvast, dus blijf ik aan het touw bungelen, gelukkig trekken ze me omhoog en helpen ze me de helikopter binnen, waar de tafel gedekt is en de kaars gewoon blijft branden, ik kan me niet herinneren dat ik de Antilliaanse rijstsalade had klaar gemaakt en de puree van rauwe kikkererwten hoort daar helemaal niet in en vroeger kon ik alles nog onthouden, maar de som verandert telkens, terwijl ik eerst dacht dat ik alleen maar moest optellen: Oelanbatar = de hoofdstad van Mongolië, dat weet iedere USB-stick en die keeper heeft zijn masker op, maar toch kan ik zien en horen dat hij me keihard uitlacht en als ik naar hem uithaal val ik op het natte en spekgladde kunstgras en al mijn vrienden naast de boksring lachen me uit en in de hoek ligt een drol, maar ik zie dat mijn tegenstander zijn hond netjes op de hondenuitlaatstrook uitlaat en met gemak de uitwerpselen met een schepje - dat hij tussen zijn bokshandschoenen houdt - in een zakje doet en ik hoop dat mijn vader zijn hand in de onderkant van de regenpijp krijgt, want anders komt de slang eruit kruipen op zijn pootjes en met een hoofdje als het hondje uit 'Invasion of the body snatchers', maar nu met drie hoofden als hellehond Cerberus, haha, die is maar een tekenfilmfiguur en lijkt als twee druppels water op Bobby van Kuifje en Lambiek, dus draai ik de pagina's om als in die clip van Aha uit Scandinavië, ik vind het water in de fjord te koud en moet zo snel mogelijk zorgen dat ik in de sauna raak, maar de abseilers laten zich normaal altijd vanaf het kraaiennest van de Euromast zakken en dalen dan langs de buitenkant af, nu botsen ze telkens tegen me aan als ik niet oplet, terwijl ik via de wenteltrap omhoog probeer te komen moet ik steeds naar het midden uitwijken, waar de treden het smalst zijn, dus probeer ik het via de route van Escher en kom ik naar beneden lopend boven en doe ik de deur naar buiten open, maar ik zie de Maas niet en ook niet Het Park, in de verte liggen de duinen bij Dishoek en Zoutelande, "je bent altijd als laatste met je stukken", schreeuwt de hoofdredacteur me toe, "het zal wel een buiten-genetische karakterzwakte van je zijn", veronderstelt mijn vader en ik probeer te huilen, maar dan komt die Indische kale man met bril en gekleed in witte doeken en lopend op sandalen me vertellen dat ik te allen tijde rustig moet blijven en het leven moet nemen zoals het komt, ook al zal er na vandaag nooit meer brood bij komen op de wereld, dus pak ik - hoewel ik me realiseer dat het stelen is - de zak boterhammen aan de voet van de toren en besef dan dat steeds meer mensen verdwijnen en verdwenen zullen zijn, omdat er geen brood meer is en ik zal stikken in veel te veel zuurstof, daar de planten nog slechts uitademen...

...ik heb trek in koffie.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel