ALTIJD TE VROEG

17-10-2013 02:53

Door Stefan van Hoek

"Zo snel ben je anders niet," schamperde oma Proppie in een schaars moment van bijdehandheid, tussen haar algehele gemoedstoestand van verregaande dementie door. Ik zou voor haar koken. Ze doelde op mijn wat vertraagde, maar uiterst consciëntieuze wijze van groenten snijden.

   Alles begint met aandacht, is mijn overtuiging. Aandacht tot in het kleinste detail en op het laagste niveau. Dus: champignons gekuist met een champignonreiniger, niet met keukenpapier, de onderste deeltjes van de steeltjes afgesneden, maar nooit het gehele steeltje. Nul pitjes in de paprika achtergelaten, deze aan vier zijden opengesneden en wel op die plaatsen dat de interne zaadlijsten de aanblik van een heuse vrouwenvagina bieden. Vervolgens deze ingebeelde schaamlipachtigen verwijderd en de paprika minutieus in kleine stukjes gesneden.

 
Ik sloot mijn ogen, als om een plotseling opzettende migraine te kunnen weerstaan. Waarom altijd ik? 's Middags had de barmevrouw van café De Schouw me nog de schoorsteenmantel uitgeveegd. Ik zette het terras te langzaam naar haar zin neer.
 
Ik dacht aan mijn geboorte en hoe vroeg wijs ik moet zijn geweest. Volgens de overlevering verliet mijn hoofd heel even de schede, ik zag dat het niet goed was en trok het schielijk terug. Maar ja. In die tijd was zelfs mijn moeder nog sterker dan ik. Dus die plopte mij met één extra barenswee de wereld op, waardoor ik - volgens de berekeningen een week te laat - toch aan mijn reis kon beginnen. Met een weliswaar nog net niet definitief ongezonde dosis tegenzin.
 
Sinds die tijd loop ik rond met de overtuiging dat een kind altijd te vroeg wordt geboren.
 
 
Afbeelding/Stefan van Hoek

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel