AFVALSCHEIDING

16-3-2016 08:53

Door Stefan van Hoek

Zijn het mandarijnen of mineola's?” vroeg de caissière. Kennelijk zag zij zelf het verschil niet. Een interne opleiding basale fruitkennis voor kassabedienden zou de supermarkt niet schaden. Maar ja, vanaf de andere kant bezien moest je als consument ook weer niet al te hoog van de toren blazen en/of noten op je zang hebben, bedacht hij zich.

Mineola's,” antwoordde de eenzame man naar waarheid. Waren de mandarijnen in de aanbieding geweest, dan zouden het mandarijnen zijn geweest. Over zoveel onderscheidend vermogen beschikte hij als calculerend burger nog wel. Maar in dit geval waren de mineola's aantrekkelijk geprijsd geweest en dus had hij mineola's in het plastic zakje gedaan.

Thuis bedacht hij zich pas dat – als de caissière kennelijk onkundig was van het verschil tussen mineola's en mandarijnen – hij dus evenzogoed mandarijnen in het plastic tasje had kunnen stoppen. Hij gaf zichzelf een imaginaire schouderklop om zijn opmerkzaamheid en weerstond de verleiding terug naar de supermarkt te gaan om citroenen in een zakje te doen en vervolgens te kijken hoe de caissière daarop zou reageren. Misschien zou ze hem vragen of het meloenen waren. Of druiven. En of het dan witte of blauwe druiven waren, omdat zij op het kassaoverzicht voor zich nergens gele druiven zag staan. Nee, tot die wreedheid had de eenzame man zich niet laten verleiden. Het was niet zijn bedoeling onschuldige middelbareschoolmeisjes, die hun uitgaansgeld aan het bijverdienen waren, overstuur te maken.

De anekdote over de mineola's en de mogelijkheid mandarijnen zich te laten voordoen als mineola's zou hij zeker opvoeren in zijn open sollicitatie bij de geheime dienst. Daar zaten ze te wachten op mannen met een speurdersoog, kerels die niet het geringste detail ontging. Kon niet anders. Dat hij zo dom was geweest om een pak knäckebrot van het huismerk te kopen, dat niet in zijn tinnen bewaarblik van Wasa paste, zou hij wijselijk verzwegen laten. Evenals het feit dat hij sinds jaren weer eens een exemplaar van Voetbal International, de masculiene versie van de Linda, had aangeschaft.

Het was niet een complete impulsaankoop geweest. De eenzame man had er zijn redenen voor gehad. 'Anarchie bij Feyenoord' stond er op de cover. En daarnaast beloofde de omslag een artikel over Leicester City, dat bovenaan stond in de Engelse Premier League en zo langzamerhand werkelijk tot favoriete titelkandidaat leek uit te groeien. Dat was vergelijkbaar met een eventueel kampioenschap van Nederland voor Excelsior.

Hij bladerde door het magazine en kwam bijtijds tot inkeer. Niet één artikel las hij, maar scheurde wél voorzichtig de cadeauproefsample crème van het merk Gentl Man los van de reclamepagina. 'Intimate Care', zo beloofde de verpakking van de sample. Hij was gek op intieme zorg. Intieme zorg moest voor aandacht staan. Kon niet anders. Aandacht, de eigenschap die in deze tijd van vluchtigheid met de vuilnisman meegegeven leek te zijn. Of beter, in de container was gegooid. Vuilnisman was een beroep dat zélf met de vuilnisman was meegegeven.

De crème bevatte een speciaal ontwikkelde 3C formule die de schaamstreek verzachtte, las hij op de achterkant van de verpakking. Werd er hier gesuggereerd dat hij platjes had? Een druiper? Syfilis? Hij verwierp de overweging vrijwel direct. Waar had hij als eenzame man dat soort onhandigheden nou kunnen oplopen? Vrouwen van lichte zeden bezocht hij niet. Bovendien: hedendaagse vrouwen van lichte zeden zouden ongetwijfeld niet dermate licht van zeden zijn dat zij zich zonder preservatief lieten penetreren.

Voorzichtig scheurde hij de bovenkant van de sample en kneep zonder te morsen de inhoud op zijn vingertoppen. De substantie rook naar...ja, naar wat eigenlijk? Naar crème van het merk Gentl Man voor intieme zorg, zo besloot hij het zichzelf niet moeilijker te maken dan nodig. Hij was tevreden over de merknaam, omdat die even goed Lonely Man had kunnen luiden. Die kreet zou hem iets te veel met zijn neus op zijn eigen bestaan hebben gedrukt.

De eenzame man opende niet zijn broek om zijn schaamstreek in te smeren. Dan zou hij zijn kleding met crème besmeuren en was de substantie merendeels al verloren gegaan, voordat hij de edele regionen had bereikt. In plaats daarvan deed hij een lik van het spul op zijn wangen, waarna hij een selfie maakte en die op Facebook plaatste. Hij had het spul niet in zijn huid gewreven, maar ervoor gezorgd dat er op iedere wang duidelijk een toef crème in beeld was. Zo konden de Facebookvriendinnetjes zien dat hij een vent was die zichzelf verzorgde. En wie weet zelfs een geheim agent die zichzelf verzorgde, als zijn open sollicitatie positief resultaat zou opleveren.

Hij overwoog nogmaals een selfie te maken, door zijwaarts voor de manshoge spiegel in de doucheruimte te gaan staan en zichzelf zo als James Bond te portretteren. Maar hij weerstond de verleiding. Hij was er immers na jaren lang oefenen van op de hoogte dat het hem nooit zou lukken met zijn ene wenkbrauw de omgekeerde hoofdletter V boven zijn oog tevoorschijn te toveren, zoals acteur Roger Moore dat had gekund.

Roger Moore was eigenlijk de enige echte James Bond-acteur geweest. Na Sean Connery. En na David Niven. En achter Timothy Dalton. En ook Pierce Brosnan had hij voor zich moeten laten gaan. Welbeschouwd was ook George Lazenby een betere 007-vertolker geweest. Eigenlijk had Roger Moore er nooit ene moer van gekund, van het geloofwaardig weergeven van de rol van Bond, met die zwakzinnige omgekeerde hoofdletter V-wenkbrauw.

Een tijd lang was de eenzame man van mening geweest dat de laatste acteur die de rol van James Bond had vertolkt, daarvoor de meest geijkte kop had. Daniel Craig. Totdat Daniel Craig in een scène was gaan rennen. Dat had er al te mallotig uitgezien. Nu was er weinig op tegen om James Bond in de eenentwintigste eeuw eens tot homoseksueel uit te laten groeien. Misschien zou hij het op kantoor kunnen aanleggen met de transseksuele secretaris Mister Moneypenny. Immers, waarom kon een hedendaagse 007 niet van de herenliefde, een onvervalste ruggentuffer zijn? Dat moest tot de mogelijkheden behoren. Daar zou het moderne bioscooppubliek vast alle begrip voor hebben. Maar bij de malle hardlooppasjes waarvan Daniel Craig zich bediende, groeide de motoriek van zowel Rowan Atkinson in de rol van Mr. Bean, als John Cleese in Fawlty Towers uit tot het toppunt van machismo. Dat rennen van Daniel Craig was wat al te koddig.

De eenzame man wist zijn gedachten los te rukken van James Bond en diens geheime dienst COC, besloot dat de sample Gentle Man het hoogtepunt van deze editie was en legde de Voetbal International bovenop de stapel oud papier. Pal op de krant met daarin de bioscoopladder. Die zou hij ook niet meer hoeven inzien, want de lust tot filmbezoek was hem bij de gedachte aan een hollende Daniel Craig voor minstens een week vergaan.

Het oud papier kwam netjes terecht in de recyclebare juten boodschappentas onder zijn bureau. De eenzame man was immers een proper mens, een man van principes, een verzorgde man van principes, zelfs. Een verzorgde man van principes, die zijn afval gedisciplineerd scheidde.

Rubriek Hoekig

Stefan van Hoek

Hij werd geboren en groeide op in de hoofdstad van de provincie Zeeland. Na het afronden van zijn atheneum-opleiding verhuisde hij naar Rotterdam om verder te schaven aan zijn mens...

Bekijk profiel