Politieke strijd is metaforenstrijd

21-4-2018 22:42

Door Gastauteur

Gooi dat afschuwelijke 'Manhattan aan de Maas' zo snel mogelijk het raam uit, adviseert Manuel Kneepkens

Overal op de aanplakborden van Rotterdam stond onlangs te lezen: 9 April gaat de Coolsingel op de schop. Bedoeld is de straat. Maar men kan deze mededeling ook lezen als: 9 April gaat ‘de Coolsingel’ op de schop, in casu: het ‘Stadhuis’. En dat is mijns inziens veel meer nodig dan de straat. En wat vooral op de schop dient te gaan, is de metafoor van Rotterdam als ‘Manhattan aan de Maas’. Hoe fout die metafoor is, valt alleen al uit het tegendeel te construeren. Zou er ook maar een New Yorker zijn die Manhattan Rotterdam aan de Hudson noemt? Nee, natuurlijk. New York is een miljoenenstad en Rotterdam heeft 600.000 inwoners. Rotterdam trekt met het gebruik van die Manhattan-metafoor een veel te grote broek aan.

Gevolg is dat de plannen vanuit het Rotterdamse stadhuis een megalomaan karakter dragen. Zie het plan voor een gloednieuw voetbalstadion op Zuid, dat voor (minimaal) 365 miljoen is begroot (en begrotingen blijken in Rotterdam steevast te worden overschreden). Dat is dus een stadion, typisch passend bij de fantasie Manhattan aan de Maas, niet bij het reële Rotterdam. En dat terwijl de Kuip, een eerbiedwaardig Rotterdams monument, met een goede opknapbeurt nog jaren meekan. Men koppelt het groteske plan ‘de Nieuwe Kuip’ listig aan het opknappen van de buurt. Maar die buurt moet sowieso opgeknapt. Veelzeggend is dat ook oud-burgemeester Peper zich tegen het plan heeft gekeerd, nota bene iemand die normaliter in is voor grootse plannen. Maar dus niet voor dit plan. Dat zegt veel.

Een ander pijnlijk aspect van de Manhattan-metafoor is dat het kleine niet geëerd wordt. Kleine, sociale initiatieven die overal opbloeien, als het ware tussen de straatstenen van de stad, worden door de ‘Coolsingel ’ niet of nauwelijks bemoedigd. Integendeel: nodeloze bureaucratie maakt het de initiatiefnemers moeilijk. En een steuntje in de rug door hier en daar een kleine subsidie of achterstallige lening te verstrekken, nee zeg, de Coolsingel peinst er niet over. Zo had men gemakkelijk het museum Strips kunnen redden, een particulier initiatief, een stripmuseum, zeer passend bij Rotterdam. Niet gebeurd. En dàt in de stad die nog niet zo lang geleden haar creatieve zoon Marten Toonder met een waar monument nabij station Blaak heeft geëerd! Het eerste en enige gedenkteken voor een stripauteur in Nederland. Hier wreekt zich natuurlijk dat de ‘Coolsingel’ niet het flauwste idee heeft wat bij een (jonge) stad als Rotterdam pàst en wat niet.

De uitslag van de recente gemeenteraadsverkiezingen heeft het er allemaal niet beter op gemaakt. Meer dan ooit staat ‘politiek Rotterdam’ met de rug naar de stad. Ze hebben overal in het land hebben lokale partijen grote vooruitgang geboekt, behalve… in Rotterdam.

Rotterdam hád een lokale partij, Leefbaar Rotterdam, maar uit pure angst voor Wilders, heeft de partij zich met een landelijke partij Forum van Democratie verbonden. Leefbaar heeft daarmee zijn status als lokale partij te grabbel gegooid en het is daardoor meer dan ooit een Rechtse Blankenpartij  geworden.  Bij de coalitievorming blijkt nu bovendien Thierry Baudet een blok aan het been te zijn. De opkomst van Denk is ook al geen echte bijdrage aan de democratie. Het noemt zich een inclusieve partij, maar Sylvana Simons, èn vrouw én zwart, was daar gauw verdwenen...

De andere lokale politieke partij, het drie maanden voor de verkiezingen gestichte Stadsinitiatief Rotterdam, heeft het niet gehaald. Te korte voorbereidingstijd! Dat is jammer, want het is wél een inclusieve partij, en wel op basis van (sociale) creativiteit. Men erkent de ander als creatief. Hier hebben Rotterdammers (voornamelijk van een jongere generatie) zich duidelijk inclusief georganiseerd. De tegenstelling autochtoon/allochtoon speelt bij de jongere generatie van Rotterdam sowieso lang niet zo als bij de oudere generaties. Juist voor het broodnodige bevorderen van de kleine initiatieven in de stad heeft de partij, met als lijstrekker oud-D66-er Jos Verveen, nu al veel betekend door die initiatieven met elkaar in contact te brengen. Hoopvol is dan ook dat de partij door wil gaan.

Hoe dan ook: Rotterdam heeft op dit moment geen volwaardige lokale partij meer in de raad. En van de landelijke partijen valt weinig te verwachten. De landelijke partijen die in Rotterdam meededen zijn in het algemeen wel inclusief van aard, dat wel. Maar helaas weten zij Rotterdam niet te inspireren (met uitzondering van Groen Links, het Jesse Klaver–effect).

Tel daarbij op dat sowieso maar 1 op 2 kiesgerechtigde Rotterdammers is opgekomen om te stemmen, en je kunt het democratisch gehalte van Rotterdam vandaag de dag 'ronduit bedroevend' noemen.

Hoe de zieltogende Rotterdamse democratie weer op gang te brengen?

Men dient in te zien dat politieke strijd óók, ja, zelfs allereerst, metaforenstrijd is. Tegenover de metafoor ’Manhattan aan de Maas” dient een Rotterdamvriendelijke metafoor gesteld. Een metafoor die recht doet aan Rotterdam. Een metafoor die de stad weer sociaal en creatief maakt. Ik stel voor: ‘Rotterdam als Rotterdam’. Kortom, Rotterdam weer terug  als een humane, creatieve, tolerante, humorvolle stad … de stad van Erasmus.

Niks Manhattan aan de Maas, hoogste tijd dat Rotterdam weer Rotterdam wordt!

Afbeelding / wikipedia.org

Rubriek Gastbijdrage

Gastauteur

We vragen met enige regelmaat aan bekende of minder bekende Rotterdammers om een bijdrage te leveren aan Stadslog. Of dergelijke Rotterdammers komen zèlf met relevante stukk...

Bekijk profiel