CTRL-ALT-DELETE

15-9-2015 11:43

Door Bernadette Neelissen

Net als je een beetje lekker het tempo erin hebt – een stukje of drie per jaar in mijn geval – komt de medische stand er voor de zoveelste keer lekker doorheen fietsen. De telefoon ging begin augustus, ik zat nietsvermoedend en lammerlijk onschuldig in m’n tuintje en las De Gebroeders Karamazov. Of deed daar een poging toe, laten we eerlijk zijn.

 

‘U spreekt met mevrouw van T. van het Erasmus Medisch Centrum. U wordt op 19

augustus verwacht voor het begin van de nieuwe kuur. Schikt dat u?’

 

Schikt dat u. Ze had me net zo goed kunnen zeggen dat ik verwacht werd voor het gedwongen voorlezen van een pro-IS verklaring met als toetje een kooiverbranding waarvan de gruwelijke beelden de hele wereld over zouden gaan. De ‘oude’ kuur had jammerlijk gefaald, maar me wél als extraatje een hopeloze schildklieraandoening, een voor eeuwig slechte huid en de conditie van een rochelende 80-jarige cadeau gedaan.

 

‘Natuurlijk schikt dat mij!’ riep ik zo opgetogen als ik kon faken in de telefoon. ‘Eindelijk!’

 

En nu zit ik dus alweer bijna vier weken aan de pillen. Vier verschillende soorten voor de kuur, twee voor de schildklier. Het vullen van de doos voor de weekdoses is een niet te onderschatten klus. Eén pil ziet eruit als een groen xtc-achtig tabletje, die kan ik nog mooi doorverkopen, mocht ik er een paar over houden. Ach, elk nadeel…..

 

Maar goed. Stel dat het deze keer wél lukt! Dan kan ik gewoon weer aan de drank, kan ik weer een beetje slapen ’s nachts en doe ik er geen twee uur meer over om te beslissen of ik nu wel of niet op zal staan om 14.00 uur. Tegelijkertijd fluistert mijn Dark Passenger onophoudelijk in mijn geestesoor. Stel dat het deze keer wél lukt, sist het kreng, wat dán? Dan ben je veroordeeld tot een bestaan aan de rand van de afgrond tot aan je laatste adem. Als je pech hebt, gaat de Soziale Sicherheitsdienst je weer lastigvallen. Als je niet ziek bent, moet je minstens 20 uur vrijwillige tegenprestatie leveren. Je ziet de ‘sancties’ en ‘prikkels’ al om je oren vliegen. Schulden. Roodstand.

 

Misschien is het beter als de kuur niet werkt. Dan voel ik me óók niet echt senang, maar ik kan ik kan in ieder geval zelf bepalen hoe ik mijn gezondheid verder wil ruïneren.  In alle rust en armoede. Zonder valse hoop. Geen vermanende doktersvingertjes meer, geen afspraken om 07.30 uur na een doorwaakte nacht terwijl er buiten een gevoelstemperatuur van min 17 heerst en je geen geld hebt om je OV-kaart op te laden, geen gezeik van de Soos.

 

Ja jongens. Het wordt de hoogste tijd om een levensbedreigend flesje wijn aan te schaffen. Of twee. Elke slok een tik op een spijker aan mijn kist. Het zelfverkozen einde van een ziel zonder karakter. CTRL-ALT-DEL.

 

 ('Bernadette hield van bloemen. En paarden, en katten. En boeken, en Marlboro.')

 

Rubriek Fijne dag nog

Bernadette Neelissen

Bernadette werd geboren in Haarlem als dochter van een journalist en een kinderboekenschrijfster/dichteres en verhuisde in de jaren ’80 naar Rotterdam. Haar ouders verkeerden...

Bekijk profiel