Veiligheidswinst is niet blauw, maar groen

11-3-2014 10:43

Door Rini Biemans

Ook het begrip ‘veiligheid’ rijp voor verregaande vergroening

 

Veiligheid. Veiligheid. Veiligheid. Er is geen politieke partij meer te vinden (en zeker niet in Rotterdam!), die er de mond niet vol van heeft. Logisch? Misschien… Hoe welvarender een land of een stad, hoe meer er voor de bewoners te verliezen valt. Dus? Behalve de politiek die ‘veiligheid’ als thema uitmelkt, is er ook de commercie - in de vorm van verzekeringen, persoonlijke bewaking, alarmsystemen, ‘gated communities’, enzovoorts – die ons poogt totale veiligheid in het vooruitzicht te stellen. Gemeenschappelijke noemer van zowel het veiligheidsbeleid als de veiligheidsproducten is dat ze verkocht worden op emotionele gronden. Mij-kan-niks-gebeuren is de gemaksemotie waar de consument naar op zoek lijkt te zijn en waar de politici en het bedrijfsleven maar al te graag op een 'blauwe manier' op inspelen. Maar er zijn nu eenmaal, en velen lijken daaraan voorbij te gaan, ‘groene’ grenzen aan de veiligheid. Mij-kan-niks-gebeuren mag dan een breed gevoelde emotie of wens zijn: als je erover nadenkt is het slechts een gradueel en geen absoluut concept. De kans dát er iets met je gebeurt, valt weliswaar aanzienlijk te verkleinen maar natuurlijk nóóit uit te bannen.

 

Tijd, dus, voor een meer rationele, 'groene' benadering van het denken over veiligheid.  

 

Onveilig ben je vooral zèlf (en je omgeving) 

Laten we bijvoorbeeld eens de krachtigste nachtmerrie achter het verlangde mij-kan-niks-gebeuren-gevoel bij de kop pakken: de dood. Vroegtijdige dood door ‘geweld’, om precies te zijn. Wat is de kans dat het ons overkomt? En op welke manier zijn we het meest kwetsbaar? Volgens bestaande statistieken is dat simpel te beantwoorden. Op jaarbasis is de grootste kans zelfmoord (ca. 1700), dan een fout in het ziekenhuis (ca. 1000), dan het verkeersongeval (ca. 650), dan moord (ca. 200): de meeste mensen die worden vermoord, worden vermoord door partners/bekenden (zo worden kinderen veelvuldig door hun ouders vermoord). Daarna volgen criminele afrekeningen en tot slot, de restcategorie; zinloos geweld, overvallen en onopgeloste moorden. Let wel: ik heb het hier alleen over doden, niet over gewonden en ander leed. Maar ook voor het vroegtijdig overlijden aan (welvaarts)ziekten als kanker en hart- en vaataandoeningen geldt dat levensstijl, omgeving en sociale vitaliteit, naast erfelijke aanleg en maatschappelijke positie, een grote invloed hebben op iemands (medische) veiligheid.

 

Niet sexy

Tussentijdse conclusie? Grof gezegd komt veel, zo niet het meeste gevaar uit onze directe omgeving. Dat wil zeggen: wijzelf en onze partner(s),familie(s), vrienden. Met al het externe geweld kunnen politici en bedrijven op machoachtige wijze goede sier maken (‘kijk ons eens véchten voor veiligheid’), maar de ‘echte winst’ is te behalen in de woon-, werk- en relatiesfeer. Anders gezegd: als we op angst blijven inzetten en op het wakker worden ná de misdaad, loopt dat al snel ongelofelijk in de papieren. Want 'blauwe' politieapparaten, rechters, gevangenissen, resocialisatietrajecten: het kost allemaal klauwen vol met geld. Als je even nadenkt – rationeel, dus! – is het oneindig veel beter om wakker te zijn vóór de geweldsexplosie: inderdaad, via preventie.

 

Preventie is echter niet ‘sexy’ en levert meestal geen lekkere verhalen op (een onbestaande ruzie, een niet-geopenbaarde ziekte, een non-existent conflict en een niet-gepleegde moord is narratief gesproken ‘dood’ materiaal). Toch is preventie in de eigen woon- en werkomgeving wél dé manier om mensen veilig(er) en gelukkig(er) te laten leven, zonder dat het grote sommen geld kost.

 

Harken en snoeien als sociale warmtebron

Voorstel: verkleur het begrip ‘Veiligheid’ van politieblauw naar natuurgroen. Schenk buurten mooie tuinen, parken en ander groen dat de mens inspireert en rust schenkt, en dan niet van bovenaf, als een nieuw wondermiddel, maar als gezamenlijke onderneming van buurtbewoners zèlf, die – al harkend, snoeiend, maaiend en wiedend – meer begrip en onderlinge warmte produceren (en dus meer ‘veiligheidswinst’) dan welke bureaucratische maatregel of uit de grond gestampte groep agenten of ordehandhavers voor elkaar krijgt. 

 

Maak dus ruimte voor de ‘groene’ wijkagent, ofwel: de Tuinman in de Wijk. En voor zijn/haar slogan:

 

‘GROEN, GEZOND EN GEZELLIG MET Z’N ALLEN’.

 

Doorlezen over dit onderwerp? Relevante links bij dit verhaal vind je hier:

 

Cijfers over gezondheid en ziekte in Nederland, zie hier

 

Over de hoeveelheid moorden in Nederland, zie hier 

 

Over de prestaties van de medische stand en de gevolgen voor de patiënt, zie hier en hier 

 

Verkeersdoden in cijfers, zie hier 

 

Zelfmoord, nader bestudeerd, zie hier 

 

Interessante publicaties van het Centraal Bureau voor de Statistiek, zie hier en hier 

 

Afbeelding / www.free-icon-download.com

 

 

 

 

Rubriek Dokter Biemans

Rini Biemans

Rini Biemans (1960) werkte als arts, werd vervolgens kunstenaar, eerst schilder en later zo’n beetje alles wat hij nog niet kon en wilde leren. Omdat hij zich meer en meer gi...

Bekijk profiel