Telepathie is de redding van de mensheid en verder denk ik niet

28-7-2012 17:04

Door Daniël Dee

Buiten was het weer drukkend, alsof vrouw Holle, lijdend aan extreme obesitas en overmatige zweetproductie, bovenop de aarde lag om met hem de liefde te bedrijven (Is de aarde mannelijk?), haar kussens klef van het geil, terwijl de mensheid daartussen gesmoord werd.
Binnen in de keuken hing mijn dochter jengelend, letterlijk, aan moeders rokken. Dit was voor mij de uitgekookte gelegenheid om een vraag van existentiële aard te stellen. De onverwachte aanval levert de meest eerlijke antwoorden op, want mijn vrouw heeft dan geen voorbereidingstijd en dus geen schild of dekking.
Ik vroeg haar: 'Zou je telepathisch met mij in verbinding willen staan?'
Zij stelde een wedervraag: 'De hele tijd?'
'Ja,' antwoordde ik. 'Dat we in principe een gedeeld brein hebben en dus alles van elkaar weten.'
'Klinkt interessant,' zei mijn vrouw. 'Maar ik zou de gesprekken tussen ons gaan missen, denk ik.'
Dat vond ik een typisch vrouwenantwoord. Geen antwoord waar ik boos om kon worden. Als ze nu nee had gezegd, dan had ik haar tenminste kunnen verwijten dat ze iets voor me verborgen wilde houden.
'Zou jij het willen?' vroeg mijn vrouw daarna aan mij.
Ik antwoordde: 'Volgens mij is dat de enige redding van de mensheid. Als we op die manier met elkaar in verbinding staan en alles van elkaar weten, kunnen we niet anders dan een collectief worden.'
'Ja oké,' zei mijn vrouw. 'Maar zou je het willen?'
'Ik zou het interessant vinden om mee te maken hoe nu exact de verbindingen in een kinderbrein worden gelegd. Al weet ik niet of dat dan nog zo werkt, want iedereen heeft welbeschouwd dezelfde kennis tot zijn of haar beschikking. Toch lijkt het me interessant om te zien hoe nieuwe ideeën ontstaan. Verder denk ik dat het ontzettend saai zou zijn. Als ik naar mezelf kijk is het in ieder geval magertjes gesteld. Volgens mij heb ik vandaag alleen maar gedacht dat ik op vakantie wil, desnoods op een camping ergens in Zuid-Frankrijk, ook al houd ik niet eens van kamperen. En verder galmt al de hele dag de regel 'We gotta get out of this place, if it's the last thing we'll ever do' op oneindige repeat door mijn hoofd. Niet eens het hele liedje. En veel meer activiteit is er volgens mij niet te bespeuren onder mijn schedeldak.'

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel