Stoned op kraamvisite

30-11-2012 12:17

Door Daniël Dee

Het huis zat weer eens vol visite, zeven mensen om precies te zijn. Ik onderging het gelaten, met een beetje geluk was dit de laatste vloedgolf aan kraambezoek; mijn jongste was per slot van rekening ook alweer een maand oud.
De mensen in mijn woonkamer waren allemaal collega's van mijn vrouw, inclusief twee erg jonge stagiairs die overduidelijk niet op hun gemak waren. Ik begreep dat wel en had met ze te doen. Wat heeft een tween nu aan verhalen over de voor- en nadelen van borstvoeding ten opzichte van flesvoeding? Op die leeftijd vond ik zoiets eveneens verschrikkelijk. Sowieso op bezoek gaan bij mensen die ik nauwelijks kende vond ik ondoenlijk en op kraamvisite gaan met het gevaar dat de zogende vrouw zomaar ineens een borst uit haar bh kon wippen vond ik van een perversiteit waar ik van gruwde tot het kippenvel tot aan mijn stuitje was te voelen.
Nog steeds vind ik op bezoek gaan bij vreemden niet zo'n pretje; bezoek in het algemeen is niet iets waar ik warm voor loop. Daar hebben we in Nederland het café voor bedacht, me dunkt; thuis ga je maar slapen. Een melklekkende borst doet me daarentegen niets meer, maar dat zal wel komen omdat ik daar de afgelopen jaren voortdurend mee geconfronteerd ben.
Als ik foto's bekijk uit de tijd dat ik zelf begin twintiger was, is overduidelijk te constateren dat ik een zekere copingstrategie had ontwikkeld om aan mijn sociale verplichtingen te kunnen voldoen. Die wezenloze blik en die rode ogen verraden dat ik me in die tijd suf blowde voordat ik ergens naartoe ging. In mijn eigen bubbel kon ik er op zo'n moment wel de humor van inzien, wat me helder niet lukte. Die wezenloze blik is gebleven, maar die rode ogen behoren voorgoed tot de verleden tijd.
Nadat de kraamvisite was weggegaan, besefte ik me dat die stagiairs hoogstwaarschijnlijk juist met mij te doen hadden. Zij waren weer vrij en het weekend stond voor de deur, waarin ze konden doen en laten wat ze goed dunkt, terwijl ik vastzat aan gebroken nachten, andere verplichtingen en hooguit op een nieuwssite zou lezen of de jeugd van tegenwoordig een gers en memorabel weekend heeft gehad.
Misschien moet ik mezelf opnieuw een tikkeltje gaan verdoven om de harde regelmaat van mijn verplichtingen iets te verzachten. Blowen is voor mij geen optie meer, maar ik sta open om met milde valium, of soortgelijke medicatie, te gaan experimenteren.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel