Junks niet voeren, anders komen ze terug

26-7-2013 12:53

Door Daniël Dee

'Never go to bed angry,' zeggen de Amerikanen. Ik zou niet weten hoe ze dat doen. Als ik het elke keer goed zou moeten maken voor het slapen gaan, dan kom ik niet meer aan slapen toe. Het goedmaken met mijn geliefde neemt uren in beslag. Dat komt omdat ik niet alleen sorry moet zeggen, maar dat ook daadwerkelijk moet menen. Het heeft iets te maken met 'het in contact staan met je gevoelens'. Wanneer ik kwaad ben en dus in contact sta met dat gevoel, dan telt het overigens juist weer niet. Zo werd ik nog lichtelijk geagiteerd om vijf uur in de ochtend/nacht behoorlijk onsympathiek gewekt door babygekrijs.
Met de gekalmeerde baby op de arm stond ik voor het raam naar buiten te kijken. De eerste junk van de dag stond dansend te tollen op het grasveldje voor de deur. Hij was overduidelijk van het padje af en de weg kwijt. Ik pakte met mijn vrije hand mijn camcorder en begon te filmen.
Na een tijdje kwam mijn nog slaperige geliefde naast me staan. Ze vroeg: 'Wat ben je aan het doen?'
Ik antwoordde: 'Ik film die zwalkende junk die in zichzelf staat te praten en te gebaren.'
'Waarom?' vroeg zij.
'Dan heb ik leuk materiaal voor een videoclip,' zei ik.
'Doe niet zo stom. Je kunt niet eens een instrument bespelen. Geef die man beter iets te eten.'
'Je moet junks niet voeren, anders komen ze elke dag terug, met steeds meer, tot het een ware plaag is.'
'Geef hem nou maar een boterham.'
'We moeten nog brood kopen en om zes uur is er nog geen enkele bakker open.'
Mijn geliefde liep de keuken in en kwam terug met een avocado en een mango: 'Geef hem dit maar.'
Ik overhandigde haar de baby en liep met het fruit naar buiten.
In de jaren tachtig van de vorige eeuw was het gebied waar ik tegenwoordig woon een no-go area, al werd dat toen nog gewoon achterbuurt genoemd. De junks lagen letterlijk hun roes uit te slapen op het grasveldje. Als kind vond ik dat berespannend, mijn moeder vond het maar niks. De tijden lijken zich nu te herhalen.
'Wil je misschien wat eten?' vroeg ik de dansende junk, terwijl ik het fruit voor zijn neus hield.
'Heb je geen mes bij je?' vroeg hij.
'Ik ben niet achterlijk,' zei ik. 'Pel ze maar met je vingers.'
De junk nam het fruit aan en zei: 'Avocado's zijn caloriebommen en bij mango's loopt het sap altijd zo je mouwen in. Dat gaat zo plakken. En nu optyfen, kankerhomo.'
Ik dacht: 'Wat is het toch fijn om in Rotterdam te wonen, waar al die assertieve inwoners zo lekker direct zijn.' De junk nam een hap uit de mango en slikte die met schil en al door.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel