Het uniformjasje van Mussolini

31-7-2013 09:33

Door Daniël Dee

'Moet ik een vest aan?' vraag ik terwijl ik op het punt sta om naar kantoor te fietsen.
'Ik zou het niet doen,' zegt mijn geliefde. 'Het is nog steeds redelijk weer. Vijf minuten fietsen en je hebt het zeker weten warm.'
Koppig als ik ben besluit ik toch een vest aan te trekken. Bij het stoplicht op de Westzeedijk, ter hoogte van het Erasmus MC trek ik dat onding uit - het is veel te warm - en leg het in het kinderstoeltje dat op de bagagedrager gemonteerd is. Wanneer ik me op het hoogste punt van de Willemsbrug bevindt, bemerk ik dat het vest is verdwenen; ergens zal het onderweg eruit gestuiterd zijn.
Het vest kostte me negentig euro, maar dat was hij wel waard. Hij zat als gegoten en hij had iets grunge-achtigs over zich. Als ik hem aanhad voelde ik me weer jong en was het alsof Kurt Cobain nog leefde. Come as you are. Die geplaagde muzikant die door enkele handelingen met een geweer zichzelf onfortuinlijk van het leven beroofde. And I swear I don't have a gun.
Het vest leek dus niet – zoals sommige bronnen melden (Hoi lieffie!) – op het uniformjasje van Benito Mussolini. Fascisme staat me niet, tenzij het is ontworpen door Hugo Boss. Mussolini kwam eveneens door een kogel aan zijn einde, maar niet door eigen handelen en ik zou het ook niet onfortuinlijk willen noemen. Zijn dode lichaam werd daarna volledig tot pulp geslagen. Uiteindelijk leek zijn gelaat op een pizza bolognese, waarvan de saus was geproduceerd door een vuilnisbakkenras met dysenterie.
Ik weet niet hoe ik dit slechte nieuws aan mijn geliefde moet brengen. Ze zal wel weer smalend zeggen dat ze het toch gezegd had. Ik denk dat ik dus maar een paar dagen op kantoor blijf overnachten, tot dit is overgewaaid.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel