Het leven is te kort of zo

24-4-2013 16:00

Door Daniël Dee

Een fotograaf uit Amsterdam mailde mij met het verzoek om mijn portret te mogen schieten. Hij had als hobby dichters op de gevoelige plaat vastleggen. Ik ging, zonder voorbehoud en vrijwel direct, akkoord.

Nadat we bij mij thuis koffie hadden gedronken, trok ik mijn jas aan, gespte de fotograaf zijn backpackersrugzak om en gingen we naar buiten.

We liepen langs de Spangesekade. Dat had ik voorgesteld, omdat ik het idee had dat die plek wel fotogenieke beelden zou kunnen opleveren.

Ik zei: 'Wat heb je een hoop apparatuur bij je.' Doelend op zijn gigantische rugzak.

'Valt wel mee hoor,' zei de fotograaf. 'Ik heb eigenlijk alleen deze digitale camera bij me. In mijn rugzak zit een treetje halve liters bier.'

Hij haalde er twee biertjes uit, gaf mij er een en opende de andere voor zichzelf.

We liepen verder langs de Spangesekade, dronken van ons bier en zo nu en dan schoot de fotograaf een plaatje.

Ter hoogte van de Lange Erfbrug zagen we een man, type dronken boer, met een fles wodka die voor driekwart leeg was. Hij praatte hard in zijn mobiele telefoon en huilde: 'Ik kom net uit het ziekenhuis... Keelkanker zeggen de artsen... Hooguit een halfjaar geven ze me... Ik wil nog niet dood...'

Even waren we stil van verbijstering, maar nadat de man verder gelopen was in tegenovergestelde richting zei de fotograaf: 'Ik heb het net uitgemaakt met mijn vriendin. Ik moet het goedmaken. Het leven is te kort of zo.'

Resoluut liep hij de Nieuwe Binnenweg op. Sindsdien heb ik hem niet meer gezien, maar dit voorval vond dan ook pas gisteren plaats.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel