Er was eens een koningin

29-1-2013 10:49

Door Daniël Dee

Er was eens de inhuldiging van koningin Beatrix. Dat was in 1980 en ik was vier jaar oud. Om dit heuglijke feit te vieren mochten wij op onze kleuterschool onze fietsen versieren met crêpepapier in de kleuren rood, wit, blauw en oranje. Ik was de dag ervoor letterlijk door mijn driewieler gezakt en had nog geen 'grote' fiets. Ter vervanging mocht ik mijn skelter versieren. Met de versierde fietsen en skelter hielden we een optocht, lees: een rondje om de kleuterschool. Op de foto's zie je allemaal kindjes met zijwielfietsen en ik erachteraan op een skelter, alsof ik gekke Frekie was die ook zo graag wilde meedoen.  
Er was eens een Koninginnedag dat de koningin daadwerkelijk langs kwam. Ik een jaar of acht en rende opgewonden achter de openstaande koets aan. Tot ik op een gegeven moment zo dicht genaderd was dat de koningin zei: 'Pas op heur, jongen, straks kom je nog onder de wielen.' Van schrik bleef ik staan en liet de koets verder gaan. Wat ik maar wil zeggen is dat de koningin wel eens tegen mij gesproken heeft.
Er was eens een Koninginnedag waar ik al voor de middag uitgeteld was. Ik was tiener en met vrienden al in de ochtend begonnen met het hijsen van bierpullen. Sjaak stak elke lege bierpul in zijn tas, want hij vond dat die glazen bij de prijs inbegrepen waren. Voor de klok twaalf sloeg ('s middags welteverstaan) lag ik al in bed, om pas de volgende ochtend weer wakker te worden. Sjaak bleek op zijn fiets, met al die bierpullen onderuit te zijn gegaan. Het glas van een van de pullen haalde heel zijn voet open, overal bloed en een jaap, waar een hele knaak met de kop van Bea in paste, waren het resultaat. Hij had zoveel gedronken dat hij zonder verdoving werd gehecht en er nog steeds niets van voelde.
Koninginnedag is een verschrikkelijk feest, zoals elk nationaal feest dat dit kikkerland massaal heeft omarmd. Het is zoals Arie van der Krogt al schreef: 'De Rotterdammer houdt van lol, als het maar binnen mag. De rotzooi komt alleen op straat op Konininnendag!'
Er was eens een sprookjeshuwelijk in 2002 van een prinselijk paar. Ik was op dat moment verwikkeld in twee relaties en terwijl ik op de slaapkamer van de ene keek naar de trouwplechtigheid, Adios Nonino, kreeg ik van de ander sms'jes dat ze me zo miste en dat ze voor de tv zat te huilen.
Er was eens een project ter bevordering van de alfabetisering van de onderdanen van dit land, waar ik ook bij betrokken was. Het project werd afgesloten in Carré. Na afloop mocht ik, nee, moest ik nog even praten met prinses Laurentien, maar daar valt eigenlijk verder niets over te zeggen.  
Voor een republikein houd ik me verdacht vaak bezig met het koningshuis. Onderstaand gedicht komt dan ook in mijn nieuwe bundel Mond vol demonen, die dit najaar zal verschijnen. Tegen de tijd dat het boek verschijnt, is het gedicht wel volledig achterhaald. Ah, fuck it.  

De koningin zoekt een hobby voor na haar pensioen

Nu het volk onbestuurbaar blijkt geeft de majesteit er de brui aan.  
Vind ik niet meer dan een logisch besluit. Als het volk niet wil, dan wil zij niet.
Het klinkt als een natuurkundige wet, zoals de zwaartekracht  
of het religiegen, waar sommige arme zielen mee belast zijn.
Maar geldt dat ook andersom?

Staat goed op je cv: van die tot die periode koningin der Nederlanden geweest.
Zou ze nu wiet verbouwen of in het niet verdwijnen? Met een oerknal?
Als er iets moest gebeuren dacht de majesteit
al bij voorbaat dat gaat me niet lukken.
Wij juichen haar besluit toe,

zoals wij juichten naar de gouden koets,
waar ze nu niet meer in mag rijden, ook niet even stiekem
in de nacht, dat loopt toch te veel in de gaten.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel