Als ik toch kon toegeven aan mijn impulsen

29-7-2012 14:07

Door Daniël Dee

Buiten begon het net te miezeren toen mijn dochter een smak maakte met de step in de woonkamer. Waarom stond die step sowieso in de woonkamer? Dat rotding staat altijd in de weg. In spagaat lag ze te brullen op de grond. Mijn dochter, niet de step. Ik tilde haar op om haar tot bedaren te brengen; ik had niet gedronken dus ik kon haar gewoon troosten.
We liepen naar het raam, zodat ik haar kon afleiden met naar de regen kijken.
'Alles is nat,' riep mijn dochter die haar pijn en schrik alweer te boven was.
Ik zag een kerel tegen de auto van de buren pissen. Hij nam niet eens de moeite om zich verdekt op te stellen. Ik kon gewoon zijn schwanz zien. Nou ja, ik moest wel goed kijken, want het was een ondermaats frummeltje. Het schouwspel ging geheel aan mijn dochter voorbij.
Die gast kwam zeker rechtstreeks van het Zomercarnaval waggelen. Het liefst was ik direct naar beneden gespurt om een klinker uit de stoep te wrikken, om dan naar boven te lopen en die klinker op zijn kop te smijten. Ik kon de impuls onderdrukken. Om een maatschappij draaiende te houden moeten er nu eenmaal impulsen onderdrukt worden. We kunnen niet allemaal blonde bimbo's naaien en iedereen die in de weg staat in elkaar rossen. Dan zou het een complete chaos worden. Daarbij wil ik ook het goede voorbeeld geven aan mijn dochter, zodat zij een prettig mens wordt, die tenminste iets wil maken van haar leven. (God, wat ben ik een moraalridder geworden sinds ik vader ben. Bah, nog even en ik ben burgerlijk.) En eerlijkheidshalve vond ik mijn eerste impuls ook wat omslachtig. De kans dat die kerel dan alweer met de noorderzon was vertrokken voordat ik zelfs die klinker had losgewrikt, is zeer aannemelijk. In gedachten foeterde ik die kerel echter helemaal uit: 'Krijg de klamme reettyfus op je lip, jij, hekelhufter, schennispleger, zwijn, smeerlap, schorriemorrie, schoelje, rapalje, wildplasser, potloodventer, oetlul, bier.' De laatste krachtterm kwam onbewust in me op, omdat die waarschijnlijk de veroorzaker van het wateren was alsmede mijn eigen subliminale wens tot innemen. Helaas kon ik op dat moment evenmin aan die impuls toegeven.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel