1-0 voor het vrouwelijke ras

28-11-2012 10:10

Door Daniël Dee

Mijn handen waren al een paar dagen blauw uitgeslagen, alsof ze langzaam aan het afsterven waren. Het baarde me zorgen – misschien moest ik nu toch echt stoppen met roken. De kopzorgen waren echter niet zo groot, dat ik niet nog een biertje bestelde aan de bar in Ari.
Ik had geen zin meer om naar de Oude Sluis te gaan, omdat daar heden ten dagen de muziek te hard stond, dat ik het zelfs helemaal voelde bonken tot in mijn scrotum, en als het er druk was drong menig mokkel voor bij het herentoilet, want ook bij het damestoilet was het dan ondoenlijk om aan de beurt te komen. Er iets van zeggen durfde ik niet, want voor je het weet word je voor seksist uitgemaakt.  
Wachtend op mijn biertje luisterde ik een gesprek af.
Man: 'Zo, wat heb jij eigenlijk een grote jetsers.'
De vrouw in kwestie keek pinnig naar hem op.
Man: 'Ja sorry hoor, maar dat is toch gewoon zo. Ik ben nu eenmaal een bijdehandje dat zegt wat ie denkt.'  
Vrouw in kwestie: 'Met zulke opmerkingen blijf je een bijdehandje. En dat is een doordenkertje.'
Ik keek weer naar mijn handen en ineens begreep ik het: ik had al een paar dagen een nieuwe spijkerbroek aan en die gaf natuurlijk nog af. Verkwikt stond ik op en liep naar buiten om onder een terrasverwarmer een Marlboro op te steken. Ik kon zomaar eens wat vaker bij Ari komen.

Rubriek D-day

Daniël Dee

Daniël Dee is een Rotterdamse dichter en schrijver. Hij publiceerde diverse dichtbundels, trad onder andere op bij Lowlands en Poetry International en maakte onlangs zijn proz...

Bekijk profiel